8 September

Vandaag precies 2 jaar geleden ging ik met mijn moeder naar de huisarts, die datum staat zo vast in m'n geheugen dat dat het eerste is waar ik aan denk als ik kijk welke dag het vandaag is. Wat is er veel veranderd in die 2 jaar!

Eind van de maand komt mijn moeder dus weer thuis wonen. De voorbereidingen zijn in volle gang. We hebben een hoog-laag bed gekocht, wat elektrisch in allerlei standen te verstellen is, zodat ze eventueel op bed gewassen kan worden zonder dat de verzorgende daar gelijk een hernia aan overhoudt. Dat is nu nog niet helemaal nodig, maar binnenkort waarschijnlijk wel. We hebben het een en ander verbouwd zodat vanuit haar kamer de keuken en badkamer makkelijker te bereiken zijn, aangezien ze niet meer kan lopen en dus bijna alle verplaatsingen met een rolstoel moeten.

En ... het zoeken van personeel is natuurlijk een belangrijke voorbereiding, die een verrassende wending heeft gekregen: we gaan een inwonende verzorgende krijgen. Die mogelijkheid hebben we nooit serieus overwogen omdat we ervan uitgingen dat dat onbetaalbaar zou zijn. Dat is normaal gesproken ook zo, maar met een verzorgende uit een lage-lonen-land is het ineens wel betaalbaar. Het is een soort van au-pair constructie. We raken wel wat ruimte en privacy kwijt, maar daarvoor hebben we bijna continu iemand die mijn moeder in de gaten kan houden en haar helpt met van alles en nog wat. En dat levert natuurlijk een heleboel bewegingsvrijheid voor onszelf op. Naast deze 'inwoonster', die nog onbekend is, komen er nog een paar oude bekenden terug, die vorig jaar ook voor mijn moeder gezorgd hebben. En zo heb ik er voorlopig alle vertrouwen in dat het wel zal lukken met de verzorging. Spannend is het wel.

Met mijn moeder gaat het ondertussen niet zo geweldig en eigenlijk zijn we er steeds meer van overtuigd dat het goed is dat ze weer thuis komt. Ze is in 8 maanden tijd 15 kilo afgevallen. Natuurlijk komt dat omdat ze zelf niet voldoende wil eten, maar toch ........ hopen we dat we haar thuis, met meer 1-op-1 aandacht weer een beetje kunnen laten aansterken, want als je vel over been bent, sta je natuurlijk ook veel wankeler op je benen.
Los van het fysieke, zal het ook een opluchting zijn als ze weer thuis is, zowel voor mijn moeder als voor ons. Dat klinkt misschien een beetje raar na alle ellende die we achter de rug hebben, maar het is ook slopend om haar elke keer zo verdrietig te moeten zien en daarbij zijn we het heen en weer rijden ook meer dan zat.

Dus, al met al zijn we redelijk optimistisch over de nabije toekomst.