26 Augustus

Ik ben vannacht weer tot laat aan het werk geweest, maar omdat ik weet dat H er vanmorgen is, ga ik met een gerust hart en zonder wekker slapen. H en ik hebben een deal: ik maak voor haar een nieuwe website en zij gaat een weekend op mijn moeder passen, dus daar heb ik wel een paar slapeloze nachten voor over. Mijn moeder weet er nog niets van, maar ze zal zich er maar in moeten schikken als het zo ver is. En dat kan nog een heel feest worden.

Vanmiddag gaan we naar de verjaardag van een vriendin van mijn moeder. Hoewel we dat gisteren hebben besproken, is ze vandaag boos dat ze er niets van weet en dat ik haar ermee overval. Als ik zeg dat ze het vergeten is, is haar reactie "ja, dat is lekker gemakkelijk hè, je kan altijd zeggen dat ik het vergeten ben". Ze heeft duidelijk geen zin om met H mee naar het dorp te gaan om bloemen voor de verjaardag te kopen. Uiteindelijk gaat ze min of meer stampvoetend mee. Wat dat betreft gaat ze steeds meer op een kind lijken. Ze kan natuurlijk ook steeds slechter argumenteren, en wat blijft er dan nog over behalve stampvoeten om je ongenoegen te laten blijken? Ik merk dat ik er om moet lachen als ik haar zo richting de auto zie verdwijnen. Een half uurtje later komen ze terug met bloemen en is alles weer koek en ei.

Het lijkt wel herfst. Ik kan me niet herinneren dat ik ooit zoveel water naar beneden heb zien komen. Aan alle kanten van het huis overstromen de dakgoten, aan één kant van het huis staat het water centimeters hoog tegen de gevel en op zolder lijkt er wel een drumband aan de gang door al het getik in emmers en op kachels en vloeren. Gelukkig heeft mijn man net een paar lekkages verholpen, anders was het nog veel erger geweest.

Als we bij de vriendin van mijn moeder komen, staan daar ook de nodige emmertjes en pannetjes om het regenwater op te vangen dat door het dak in de woonkamer drupt. Waarschijnlijk komt dat wel vaker voor bij oude weduwen die niet al te goed bij kas zijn en de laatste jaren geen zin hebben gehad om nog in hun huis te investeren. Als kind wordt je zo wel lekker voor het blok gezet: of toekijken hoe je oude moeder tussen de lekbakjes zit, of zelf het dak op klimmen om de ergste gaten te dichten. Nou ja. Als ik dan vanavond de beelden over Pakistan zie, dan denk ik "waar maken we ons toch druk over"?



Bij de koffie vanavond, laat ik terloops vallen dat H heeft aangeboden om een weekendje te komen 'logeren' (ik vermijd het woord 'oppassen') en voor de beesten te zorgen, zodat mijn man en ik een keer weg kunnen. Ik zeg ook niet dat we al een afspraak hebben. Ik leg het zogezegd "in de week", met de bedoeling het er de komende dagen en weken dagelijks even in te wrijven, zodat ze langzaam aan het idee kan wennen.