1 Augustus

Deze week gaat mijn moeder mee naar een kindertheatervoorstelling, waar ik help. Het is extreem druk en het valt nog niet mee om tegelijkertijd mijn moeder in de gaten te houden en mezelf nuttig te maken in het theater. Als mijn moeder naar de wc moet, moet ik haar begeleiden. We staan een kwartier in de rij tussen allemaal moeders met kinderen. Als mijn moeder eindelijk aan de beurt is, moet ik voor de deur gaan staan zodat niemand de wc in gaat als zij erop zit. Ze doet geen sloten meer dicht omdat ze (terecht) bang is die niet meer open te krijgen. Ze kan dus eigenlijk niet meer alleen naar de wc, nog los van het probleem dat ze de weg nooit meer terug vindt. De kinderen die op hun beurt staan te wachten, kijken zichtbaar verbaasd als ze zien dat zo'n oud oma'tje net als een klein kind wordt geholpen.

Mijn moeder is meegeweest op de boot. Het is prachtig weer en we kachelen rustig over kanalen en grachten door prachtige natuurgebieden. Ze vindt het geweldig en wil de volgende dag ook wel weer mee. Voor ons een uitkomst, want hoewel we liever zonder haar zouden gaan, kunnen we haar niet alleen laten en zouden we dus in de praktijk niet eens weg kunnen. Mijn moeder weet dat niet, tegen haar zeggen we dat ze zelf kan kiezen of ze wel of niet mee wil en dat het voor ons niet uitmaakt.
De volgende dag gaat ze dus weer mee, maar nu is het geen mooi weer en verruilen we bovendien het rustige water voor een hobbelige rivier waar af en toe snelle boten voor hevige golfslag zorgen. Al gauw vindt mijn moeder het niet leuk meer. Ze gaat in de kajuit zitten omdat ze bang is overboord te slaan, wat zwaar overdreven is. Ze is boos en zegt dat het belachelijk is dat "ze" geen bordjes langs de rivier zetten dat het gevaarlijk is voor "alzheimer-mensen". Ze komt weer met het verhaal over Duisenberg, die verdronken is in zijn eigen zwembad. Niet dat ze dat laatste nog weet, nee, zij heeft er al lang van gemaakt dat Duisenberg ook Alzheimer had en daardoor in bad is verdronken. Ze wordt paniekerig, wil van de boot af, maar dat kan niet totdat we in een haven hebben aangelegd. De dag erna gaat ze niet meer mee. Mijn dochter wil nog wel een paar uurtjes pgb'en en past op haar oma, maakt eten voor haar en zorgt dat wij de laatste etappe van de terugreis met z'n tweeën kunnen afleggen, wat een stuk rustiger en aangenamer is.

De vakantie van mijn man zit erop. En omdat er straks 2 van de 4 pgb-hulpen op vakantie zijn, zal ik deze maand waarschijnlijk veel alleen met mijn moeder zitten. Ik neem haar dan maar wat vaker op sleeptouw, hoewel dat ook steeds lastiger wordt.