25 Juli

Het zijn vier prima dagen geweest. In het begin heb ik nog wat moeite om 'los' te komen, maar als het de eerste dag goed gaat heb ik er al gauw vertrouwen in dat het de andere dagen ook wel zal lukken met zoveel vrouwkracht. En terecht. In die vier dagen gaan we wel behoorlijk over het pgb budget heen, maar dat kunnen we weer compenseren. Dat is het grote voordeel van het pgb ten opzichte van de georganiseerde thuiszorg, die 0,0 flexibiliteit kunnen leveren.

Ik zit nu weer een tijdje alleen met mijn moeder, want mijn man en dochter zijn nu samen aan het zeilen en blijven de hele week weg. Het is een stuk rustiger en ik denk dat mijn moeder het prettiger vindt als ze mij voor zich alleen heeft, hoewel ze dat niet zegt. Ik ben ook eerder geneigd om dingen met haar samen te doen en me aan te passen aan haar. Als er anderen zijn, ga ik automatisch mijn aandacht verdelen en moet mijn moeder maar 'meehobbelen' met ons gezinsleven. Het is niet anders. Als het enigszins kan, gaat mijn gezin voor, hoewel ik me afvraag in hoeverre ik mijn gezin heb laten voorgaan het afgelopen jaar. Niet echt eigenlijk. Maar dat heeft te maken met mijn eigen keuzes, hoe beperkt de keuzevrijheid dan ook was, het was wel mijn keuze en dat is anders dan me door mijn moeder laten vertellen dat ze de drukte van mijn kinderen niet om zich heen kan verdragen of zoiets. Als dat ooit een punt wordt, zal zij bakzeil halen, om maar weer eens in zeiltermen te vervallen.
Maar ik dwaal af.

Vanmiddag bellen we één van mijn zussen. Dat is meestal een manier om mijn moeder weer vrolijk te krijgen als ze zit te piekeren. Maar nu krijgt het telefoontje wel een raar staartje. Mijn moeder snapt blijkbaar niet meer dat ze mijn zus via de telefoon heeft gesproken en vraagt, nadat we opgehangen hebben, waar ze is. Ik moet haar steeds opnieuw uitleggen dat mijn zus ver weg in het buitenland zit en dat ze daar werkt, en dan reageert ze alsof ze dat voor het eerst hoort. Als ik zeg dat ik met mijn zus heb gepraat over wat ze in de vakantie kan gaan doen, gaat mijn moeder meedenken: "misschien kunnen we straks naar de dierentuin, dat zal ze wel leuk vinden, en haar kinderen ook" (deze zus heeft geen kinderen). Ze blijft denken dat mijn zus nu in de buurt is en dat ze leuke dingen moet gaan bedenken om haar bezig te houden en het kost heel wat moeite om haar af te leiden. Daarna heeft ze het er niet meer over.

Als ze na het avondeten de hond gaat uitlaten en, zoals gewoonlijk, brood meeneemt voor de eendjes in de vijver, komt ze een paar keer terug. Ze vraagt wat ze ook al weer moest doen. "Is het brood voor de hond?" vraag ze. Als ik dan zeg dat het brood voor de eendjes is en dat de hond al gegeten heeft, zegt ze dat ze dan de hond ook wel thuis kan laten en dan wil ze vervolgens zonder hond naar de vijver. Ik leg haar uit dat ze in de eerste plaats de hond moet gaan uitlaten. "Oh ja". En dat ritueel herhaalt zich een keer of drie, tot ik tenslotte maar samen met haar de hond ga uitlaten.

Toch gaat het soms beter dan verwacht. Zo heeft ze zich gisteren en vandaag zelf aangekleed en heeft ze gisteren de paarden hooi gegeven. Dat verbaast me dan weer. Ik betrap mezelf erop dat ik het inmiddels 'normaler' vind als ze vervolgens vraagt of de hond ook nog hooi moet.