18 Juli

Ik wil op de valreep van alweer een nieuwe week toch nog wat schrijven. Het is druk, ondanks de vakantie van manlief en kinderen, of misschien wel juist 'dankzij'. Mijn moeder heeft moeite om te wennen aan de vele uren hulp die ze op sommige dagen krijgt, en af en toe is ze ronduit bot tegen een zorgverlener. Tenenkrommend. Gelukkig hebben de vier professionals ervaring en kunnen ze meestal goed overweg met de buien van mijn moeder.
Als er vrijdag ineens bezoek op de stoep staat terwijl T er net is om mijn moeder in bad te doen, zegt ze zelf dat ze af en toe een kreng kan zijn. Dat heeft ze dus wel in de gaten en het lijkt of ze er zelfs trots op is.

Verder glijden de dagen voorbij zonder schokkende gebeurtenissen. De bijzonderheden beginnen te wennen. Als mijn moeder de vijver wil gaan bijvullen met een colaglas en geduldig heen en weer blijft lopen tussen de keukenkraan en de vijver, kijken wij er al nauwelijks meer van op. We zeggen er ook niets meer van en laten haar lekker haar gang gaan.

Ze heeft over de telefoon bonje gehad met haar broer. Ik weet niet eens wat er precies is gezegd, maar mijn moeder is er al minstens een week zeer verontwaardigd over. Haar broer heeft nooit overgelopen van belangstelling, maar nu lijkt de ijstijd definitief zijn intrede gedaan te hebben. Ik vermoed trouwens dat mijn moeder daar ook echt wel haar aandeel in zal hebben, al ontkent ze dat natuurlijk in alle toonaarden. Vervelend, vooral omdat het verleden voor mijn moeder steeds belangrijker lijkt te worden, maar ik kan er niets aan veranderen, niet met die twee koppige persoonlijkheden van mijn moeder en haar broer.

Morgen gaan mijn man en ik een paar dagen weg met de boot. De dagen zijn van 's morgens vroeg tot 's avonds laat dicht getimmerd met zorgverleners en 's nachts slaapt mijn dochter bij mijn moeder in huis, voor het geval er calamiteiten zijn en er gebeld moet worden of zoiets. Mijn moeder ziet het totaal niet zitten, ze voert elke keer andere redenen aan, variërend van "ik kan alles zelf en ik heb geen hulp nodig" tot "je mag niet weg want ik herken niemand anders meer". Ik vermoed dat het een mengeling van angst en jaloezie is. Ze wil zelf ook weg maar dat gaat niet meer en dan is het waarschijnlijk erg zuur als je anderen voor je neus vakantieplannen ziet maken. Anderzijds vind ik dat ze me dat maar moet gunnen en ik weiger om me er schuldig over te voelen of door haar roet in het eten te laten gooien. Ik hoop alleen dat ze m'n dochter het leven niet zuur gaat maken, maar in dat geval staan er nog een paar professionele zorgverleners in de 'achterwacht' die bij nood ingevlogen kunnen worden. Ongelooflijk wat een gedoe om 4 dagen / 3 nachten weg te kunnen. Ik ben wel heel blij dat het kan trouwens, het is al veel te lang geleden dat ik een keer even los van mijn moeder geweest ben. Zonder PGB was dit ook niet mogelijk geweest.