22 Juni

Sinds we zaterdag de schilders hebben laten weten dat ze niet meer terug hoeven komen vanwege de echt zéér slechte kwaliteit van hun werk en het feit dat ze ons gereedschap verpesten en halve blikken verf over de gevel knoeiden, sta ik de hele dag en mijn man ook 's avonds te schuren, plamuren en schilderen. Mijn moeder loopt de hele tijd om me heen en vraagt steeds hoopvol of ik het leuk werk vind. Ze voelt zich schuldig dat ik haar huis sta te schilderen en zij zelf niets doet. Eerlijk gezegd had ze het huis in het verleden ook best een beetje beter mogen onderhouden, dan hadden wij dat nu niet hoeven te doen, en ik heb geen zin om haar nu te matsen door te zeggen dat ik het schilderwerk leuk vind.

Als ik zit te bellen loopt ze achter me aan, ik moet gewoon voor haar op de vlucht als ik gesprekken wil voeren die haar niets aangaan. Als ik met de schuurmachine bezig ben, probeert ze boven de herrie uit te schreeuwen of ik koffie wil. Niet één keer, maar tien keer. Ik ben blij als T komt, zodat ik even van haar verlost ben. Ze verveelt zich volgens mij maar kan ook niets bedenken om te doen, behalve koffie drinken. Dat is weer het nadeel van mooi weer: er staat geen tv buiten. Ze is een soort plakvlieg. Vanmiddag vraag ik de buurvrouw er maar bij, dan kan ik tenminste ook nog even een normaal gesprek voeren.

Vanavond, na het eten (de eerste andijvie uit eigen tuin !!) maak ik warme chocolademelk voor mijn moeder. Ze zit buiten aan de tafel te kijken terwijl wij aan het schilderen zijn. Uit mijn ooghoeken houd ik haar in de gaten. Ze gooit de chocolademelk op de grond, per ongeluk. Als ik al wil opspringen om nieuwe te maken, gebaart mijn man dat ik haar maar even haar gang moet laten gaan. Ik ben met het keukenraam bezig, dus ik kan mooi zien wat ze uitspookt. Ze loopt te zoeken naar de cacao, vraagt tenslotte waar die ligt, scheurt een zakje kapot waardoor de inhoud voor de helft op het aanrecht belandt en doet warm water uit de kraan in haar beker. Ze stopt er twee lepeltjes in en gaat ermee naar buiten. Via de spiegeling van het raam kan ik haar vervolgens achter m'n rug in de gaten houden. Ze staat bij de tafel, kijkt naar haar beker, stopt er een vinger in, roert nog eens met een lepeltje en kijkt dan zoekend om zich heen. Ik zie dat ze de grote gieter pakt, zo'n ding waar 10 liter water in kan, gaat ermee de keuken in en vult hem. Vervolgens loopt ze met de gieter naar buiten, en giet water in haar beker. Ik schiet in de lach, voorzichtig, zodat ze het niet merkt. Ze stopt opnieuw een vinger in haar beker en komt dan naar mij toe om te vertellen dat haar chocolademelk zo koud is. Dan maak ik toch maar even nieuwe chocolademelk voor haar.

25 Juni

Een vriendin van mijn moeder stuurt mij een smsje met het voorstel om binnenkort een middagje op bezoek te komen. Ik overleg het met mijn moeder en die zegt dat het wel leuk is dat ze dan ook een keer het huis kan zien. Die vriendin is de afgelopen zes maanden een keer of 3 geweest en daarvoor ook geregeld, het is dus niet bepaald zo dat ze hier nog nooit geweest zou zijn. Maar mijn moeder houdt vol dat ze alleen nog maar in haar vorige huis op bezoek is geweest en niet sinds ze "bij ons" woont.

Vanavond probeer ik een spelletje met mijn moeder te spelen. Domino, simpeler kan niet zou je denken. Het is een mooie test om te kijken hoe het met de intellectuele vermogens van mijn moeder gesteld is, en dat is nog ernstiger dan ik al dacht. Het lukt alleen als ik bij elke beurt uitleg wat de bedoeling is en vervolgens op haar stenen kijk of ze kan 'aanleggen'. Eigenlijk speel ik gewoon voor haar, maar dat maakt haar niet uit, ze heeft het niet eens in de gaten en ze vindt het een heel leuk spel. Ze zegt dat ze het vaker moet doen, zodat ze een beetje aan de regels kan wennen.

27 Juni

Mijn moeder is sinds gisteravond in een pestbui. Terwijl er eerst niets aan de hand is, verandert haar humeur als een blad aan de boom en is ze niet meer te genieten. We denken dat het misschien te maken heeft met een gesprek over onze vakantieplannen, waar zij bij zat. In ieder geval mag ik haar niet helpen met naar bed gaan en horen we haar tegen middernacht de deur uitgaan en zien we door ons slaapkamerraam dat ze het hek uit en de straat op loopt. We laten haar maar gaan, ze kan hooguit verdwalen en dan komt ze uiteindelijk ook wel weer terecht. Maar ze verdwaalt niet. Ze komt na een half uur weer terug, loopt nog wat rond te spoken en verdwijnt uiteindelijk in haar slaapkamer, waar ze waarschijnlijk met kleren en al in bed gaat liggen.

Vanmorgen is het al niet veel beter. We proberen ons er zo min mogelijk van aan te trekken en gaan gewoon door met waar we mee bezig zijn: het huis schilderen. Tegen een uur of elf ga ik maar eens naar haar slaapkamer om te vragen of ze hulp nodig heeft maar dan is ze net aangekleed, althans, ik denk eerder dat ze 'nog' aangekleed is, maar in ieder geval is ze uit bed. Ik maak ontbijt voor haar en ga weer verder met schilderen. Zij zegt niets. Na een tijdje begint ze zich weer te bemoeien met van alles en nog wat en zegt mijn man dat ze misschien de hond maar eens moet uitlaten omdat het inmiddels al middag is. Ik heb de hond vanmorgen al uitgelaten, maar dat weet mijn moeder niet. Ik sta op de ladder aan de andere kant van het huis als mijn mijn man mij ineens komt halen. Ik loop mee en zie dat mijn moeder bezig is een plastic zak met brood aan de halsband van de hond vast te binden. Als die aan de ene kant vast zit, begint ze aan de andere kant te trekken, alsof het de riem is, en zo wil ze dus de hond gaan uitlaten. Ik vraag of ze dat wel handig vindt en dan zegt ze dat ze toch brood voor de eendjes mee moet nemen. Nou ja, er komt nog een warrige verklaring waar ik geen touw aan vast kan knopen, maar uiteindelijk maken wij de riem toch maar aan de halsband vast.

Gelukkig klaart haar humeur vanavond ineens weer op en gaat ze vroeg naar bed.