Een jaar voorbij - een nieuw jaar in aantocht. Ik had vorig jaar niet gedacht dat mijn moeder deze kerst nog zou meemaken en nu denk ik hetzelfde over de volgende kerst. Wie weet ....? Dit jaargetijde begint in ieder geval met een nieuwe mijlpaal: op advies van de huisarts gaat ze aan de Haldol in de hoop dat dat vooral haar nachtelijke dwaaltochten de kop indrukt en tegelijkertijd de steeds frekwentere waandenkbeelden kan beteugelen. Voor mezelf is het een zware tijd. Ik merk dat ik weinig reserves meer heb en dag voor dag probeer te overleven in wat ik voel als 'gevangenschap'. Dagelijks speelt zich in m'n hoofd het begin af van het gesprek met mijn moeder om haar te vertellen dat ze toch naar een verpleeghuis moet, maar ik kom niet ver ..... ik weet niet eens hoe ik erover zou moeten beginnen. Iedereen om me heen zegt dat ik aan mezelf moet denken. Ja ... dat denken lukt nog wel, maar mezelf daadwerkelijk bevrijden uit deze houtgreep zonder daar voor de rest van m'n leven een schuldgevoel aan over te houden, dat is andere koek.

Enfin, op naar de betere jaargetijden maar weer, misschien dat die ook in de niet letterlijke zin verlichting gaan brengen.