12 Maart

Vanmorgen belt mijn moeder. Of ik vandaag tijd heb om boodschappen te doen want 'de kleintjes' hebben niets te eten. Gisteravond ben ik bij haar geweest en ik weet zeker dat er meer dan genoeg te eten is voor 'de kleintjes'. Sinds mensenheugenis staat het voer voor de hond en de kat in de keuken, maar mijn moeder vraagt waar het dan staat. "In de kelder misschien?" Dat ze het niet meer weet vind ik nog minder schokkend dan de manier waarop ze omschrijft wat er volgens haar vooral gekocht moet worden: "van die dingen waar van die dingen in zitten met zo'n pluizig dingetje erop". Mijn dochter zegt dat ik wel helderziende moet zijn om te begrijpen wat ze bedoelt, maar dankzij het feit dat ik al ontelbare keren boodschappen voor haar heb gedaan, snap ik dat ze het heeft over een doos met blikjes kattenvoer. Op de doos staat een afbeelding van een langharige kat.
De afgelopen week heb ik dagelijks gemerkt dat ze achteruit gaat. Zou het komen omdat ze geen medicijnen meer krijgt? Ze komt af en toe helemaal niet meer uit haar woorden. Als ik vanmiddag samen met mijn man bij haar kom, zit ze half slapend op de bank bij de tv, eigenlijk treffen we haar meestal zo aan. Ik bel de maaltijdbegeleiding voor vanavond af, en ook voor morgen, we hebben gepland om het weekend veel bij haar te zijn en weer het nodige werk te doen. De hulp heeft weer ziek afgebeld, dus wat dat betreft kunnen we ook onze lol op. We gaan eerst maar eens even boodschappen doen en ik stel voor dat ze mee gaat, zodat ze er even uit is. Dat wil ze wel. Ik pak haar goede schoenen en zie dan pas dat ze twee rechterschoenen aan heeft. Als ik dat tegen haar zeg, zegt ze "ja maar ze horen wel bij elkaar".  Laat maar. Ik probeer haar niet meer te overtuigen. In de winkel moet ik haar steeds in de gaten houden. Ze is snel afgeleid door alles wat ze ziet en zodra ze mij niet meer ziet raakt ze een beetje in de stress. We kopen ook nog bloemen en eenmaal thuis laat ik haar die zelf in vazen zetten. Ze is er lang mee bezig maar het gaat goed en ze is er blij mee.

Op de tv gaat het de hele middag en avond over het opstappen van Wouter Bos en het aantreden van Job Cohen bij de PvdA. Mijn moeder is erdoor geraakt, ze zit er bijna van te huilen, maar ik kan er niet goed achter komen wat haar nou zo emotioneert. Wel weet ze uit zichzelf te vertellen dat de vrouw van Cohen MS heeft, wat blijkt te kloppen. Dat heeft ze waarschijnlijk jaren geleden gehoord en weet ze zich nog feilloos te herinneren. Misschien heeft het haar toen heel erg bezig gehouden omdat er bij mijn vader ook lange tijd de dreiging van MS is geweest. Gisteren zag ik een film over Alzheimer. Eén van de dingen die daarin ter sprake kwam was dat mensen zich verhalen en gebeurtenissen beter kunnen herinneren als die verhalen en gebeurtenissen gepaard zijn gegaan met emoties. Klinkt op zich wel logisch en herkenbaar eigenlijk.