Eerst even de restanten van vorige week:
Vrijdag krijgt mijn moeder 's morgens één capsule Exelon en nauwelijks drie uur later, wanneer B van de thuiszorg er ook is, wordt ze heel erg beroerd. Ze is spierwit, heeft het koud en is zo misselijk dat ze bijna moet overgeven. Er zit niets anders op dan maar met een deken op de bank te gaan liggen. Ondertussen wordt ze gek van de jeuk op haar rug, ondanks de mentholpoeder die ik er 's morgens op heb gedaan. Ik bel weer met de afdeling geriatrie en er wordt nu gezegd dat ze gelijk moet stoppen met de capsules. Er is nog een ander medicijn, dat ze mag proberen "omdat ze verder niets mankeert en een sterk hart heeft" (dat zal wel een lekker paardenmiddeltje zijn dus). Er wordt weer een recept naar de apotheek gestuurd, dat ik vandaag pas zou kunnen halen omdat het medicijn niet in voorraad is. Maar dat is niet erg omdat ze dit nieuwe medicijn, Reminyl, toch weer opnieuw moet opbouwen.
Ik blijf een groot deel van de dag bij haar om voor alles te zorgen.

Zaterdag gaat het gelukkig iets beter met haar. De jeuk op haar rug is minder en de misselijkheid over. Ze is wel heel erg in de war en kraamt af en toe de grootste onzin uit. Wel is ze heel erg standvastig in dat ze absoluut geen pillen meer wil. Ik praat een tijdje met haar over de medicijnen, de bijwerkingen en de onzekerheden. Ik kan me het eigenlijk wel voorstellen dat ze die troep niet wil en ook dat het een duivels dilemma is. Ik zeg tegen haar dat ze het niet direct hoeft te beslissen, omdat ze die nieuwe medicijnen toch opnieuw moet opbouwen, kan ze daar net zo goed mee wachten. 's Middags moet ze naar de pedicure. Dat is altijd zo'n geweldig uitje, waarbij ik een uur lang naar het knippen en vijlen van haar teennagels mag kijken. 's Avonds hebben we geen zin om er nog een keer heen te gaan en bellen haar in de hoop dat alle telefonische instructies voldoende zijn om tot de volgende dag te overleven.

Zondagmiddag gaan we even naar haar toe om te checken of alles nog goed gaat, voordat we naar het feest van mijn schoonmoeder gaan, die 75 wordt. Het gaat duidelijk niet goed. De kat heeft in de slaapkamer gepoept, de hond in de gang gepiest, ze hebben geen eten, wel vier bakken water. Mijn moeder maakt zich ondertussen druk over een ketting die ze niet kan vinden en die ze persé om wil voor het feest. "Welk feest"? Mijn moeder blijkt te hebben verzonnen dat ze mee gaat naar de verjaardag van mijn schoonmoeder en is de halve dag al bezig geweest om zich ervoor te verkleden. Heel erg zielig, maar ze gaat toch echt niet mee. Als we dat, iets voorzichtiger, tegen haar zeggen, zegt ze dat ze het helemaal niet erg vindt, dat ze er niet eens echt zin in heeft.
Nadat we snel, snel, mijn moeder en haar beesten verzorgd hebben (en de rotzooi daarvan opgeruimd), gaan we naar het feest.
We komen 's avonds weer terug. De thuiszorg is wel geweest en mijn moeder heeft gegeten, maar verder moet alles opnieuw verzorgd worden voor de nacht. Mijn moeder is nog steeds vastbesloten dat ze geen medicijnen meer wil, maar haar argumenten raken inmiddels kant nog wal. Zo zegt ze dat van één pilletje al het vel van haar rug af ging.


1 Maart

Vanmorgen bel ik eerst de huisarts voor de uitslag van mijn eigen longfoto's, waarop gelukkig geen afwijkingen te zien zijn. Dat ik nog erg kortademig ben, zal dus wel het gevolg zijn van die dubbele longontsteking en misschien ook door een hevige verkoudheid waar ik nu weer mee rondloop. Het schiet wat dat betreft nog niet erg op. Vervolgens bel ik T van de thuiszorg om haar te informeren over de beslissing van mijn moeder om op dit moment geen medicijnen meer te willen. T begrijpt het ook. Ik hoef dus ook niet voor dag en dauw naar de apotheek, maar moet ze wel bellen om te zeggen dat er bij nader inzien niet zoveel haast bij is. En dan moet ik de dierenarts bellen die vandaag zou komen omdat één van de paarden een ontstoken oog had, maar dat ook ziet er sinds gisteren weer normaal uit, dus hoeft de dierenarts niet uit te rukken. Tenslotte moet ik dan nog een mailtje sturen naar de contactpersoon van de afdeling geriatrie om de laatste ontwikkelingen te melden.

Na een paar uur belt T mij op. Ze is op dat moment bij mijn moeder en heeft geconstateerd dat mijn moeder de pillendoosjes met alle vitaminepillen door elkaar heeft gehaald. Er klopt niets meer van. Ze gaat ze opnieuw vullen en ergens opbergen waar mijn moeder ze hopelijk niet kan vinden. Ik vraag haar om terloops met mijn moeder te praten over het feit dat wij het gasfornuis hebben afgesloten. Mijn moeder is daar namelijk heel boos over en ik hoop dat T haar misschien kan overtuigen van de noodzaak. In ieder geval lijkt het zo niet meer een actie die alleen van ons uit is gegaan.
Vanavond, na het eten gaan we weer naar haar toe. In de keuken staat de afwasmachine te razen. Het ding blijft af en toe hangen en daarom heb ik iedereen die bij mijn moeder in huis komt op het hart gedrukt er af te blijven. Ik zet 'm alleen aan als ik er lang genoeg bij ben om er zeker van te zijn dat het programma goed doorloopt. Als dat niet het geval is moet ik er even aan schudden en 'm bijna plat leggen en dan gaat het meestal wel weer goed, maar die gebruiksaanwijzing is niet voor iedereen uitvoerbaar. Mijn moeder beweert eerst dat T hem heeft aangezet maar even later zegt ze weer dat zij het zelf heeft gedaan. Ik zal het morgen aan T moeten vragen om het zeker te weten.
Vervolgens zien we in de keuken twee steelpannetjes met restanten ei staan. Ik het zorgdossier heeft de thuiszorg die voor de maaltijd komt, geschreven dat mijn moeder niet wilde eten omdat ze al een ei had gehad. Bijna in dezelfde regel staat geschreven dat mijn moeder zo boos is dat het gasfornuis is afgesloten. De mevrouw van de thuiszorg heeft zich blijkbaar niet afgevraagd hoe mijn moeder dat ei dan gegeten heeft, zonder gasfornuis. Ik vraag me dat wel af en probeer er achter te komen en vraag aan mijn moeder of ze gegeten heeft. Ze zegt dat ze een maaltijd heeft gegeten, maar weet niet meer wat. Dan zeg ik dat ik in het zorgdossier heb gelezen dat ze niet had willen eten omdat ze ei had gegeten. Het duurt even en dan schiet het haar weer te binnen. Ja, ze heeft een ei gegeten. Ik vraag hoe ze dat ei dan heeft gegeten. "Nou, ik ben naar de buren gegaan en die hebben me een ei gegeven", zegt ze. Nou ja, het is in ieder geval vindingrijk, maar wil straks nog wel even weten wat de buren ervan zeggen.
De hond en de kat hebben allebei geen eten. De gaskachel in haar slaapkamer staat hoog, de stekker van de elektrische kachel is uit het stopkontakt getrokken. Eerst zegt mijn moeder dat zij zelf de kachel hoog heeft gezet, even later beweert ze dat ze dat nooit gedaan kan hebben omdat ze nooit aan die kachel durft te komen. Wie aan de stekker van de andere kachel heeft gezeten weet ze niet. Mijn moeder vraagt of ik de tv harder wil zetten omdat ze het zo koud heeft. Eerst denk ik dat ze zich verspreekt, maar ik moet met haar meekomen, ze voelt aan de tv, zegt dat die zo koud is en dat ze niet weet hoe ze 'm harder moet zetten. Ik zeg tegen haar dat ze waarschijnlijk de kachel bedoelt en dat ik die wel wat hoger kan zetten, maar dan zegt ze dat ze dat niet bedoelt en dat ze die zelf ook wel hoger kan zetten. Het is weer zo'n avond dat we, nadat alles verzorgd is en mijn moeder in haar bed ligt en we alleen maar kunnen hopen dat ze verder van de kachels afblijft, tegen elkaar zeggen dat het zo niet langer kan.
Ik bel de buurvrouw en krijg haar versie van het eierverhaal te horen. Mijn moeder was vanmiddag met een steelpannetje met twee kapot geslagen eieren bij haar aangekomen en had gevraagd of zij die voor haar wilde koken. De buurvrouw had gezegd dat ze geen kapotte eieren kon koken, maar dat ze ze wel wilde bakken. Maar mijn moeder wilde gekookte eieren, dus was ze weer naar huis gegaan en had een nieuw pannetje met twee eieren gehaald. De buurvrouw had ze voor haar gekookt, terwijl mijn moeder ondertussen doorlopend aan het mopperen was geweest over het feit dat wij het gasfornuis hadden afgeloten.
Ik vrees dat ik 's nachts weer bij haar in huis moet gaan bivakkeren, want het wordt zo langzamerhand redelijk onverantwoord om haar alleen te laten. Morgen zal ik het maar weer eens met T bespreken.

Bij het googelen naar de naam van het nieuwe medicijn, stuit ik toevallig op een artikel over de relatie tussen het Herpes virus (koortslip) en Alzheimer. Mijn moeder heeft veel last gehad van dit virus. Ik heb het artikel hier op de site geplaatst (bij nieuws).

2 Maart

Aan het begin van de middag ben ik bij mijn moeder, die net koffie zit te drinken met T. T vult het zorgdossier in en verbaast zich bij het lezen van het eier-verhaal hardop over het gebrek aan opmerkingsgave van de thuiszorg van gisteravond, precies zoals ik dat ook al deed. De afwasmachine is weer op tilt geslagen, althans, zo lijkt het. Nadere inspectie leert dat de stop is doorgeslagen, vermoedelijk omdat de elektrische kachel tegelijk aan is gegaan. Dat moet gebeurd zijn binnen vijf minuten nadat we gisteravond weg waren, het programma was toen bijna afgelopen maar moet nu opnieuw omdat alles bijna maar net niet helemaal schoon is. Aangezien het ding weigert aan te gaan, moet ik 'm eerst weer bijna plat leggen en dat resulteert in een hoop gerinkel, kapot glas en een golf vuil water over de keukenvloer. En als ik dan bezig ben om dit weer op te ruimen, komt mijn moeder zich er lekker even mee bemoeien. Ze heeft net alles opgeruimd en nu ben ik alles weer aan het vies maken, zegt ze, en ze is echt verontwaardigd. Ik kan haar wel wat aandoen. T vertrekt en ik loop met haar mee naar buiten om even te kunnen praten zonder dat mijn moeder erbij is. Tja, zij weet ook geen oplossing, maar dat het zorgelijk is en dat het voor mij misschien rustiger is om toch maar bij mijn moeder in huis te gaan slapen, beaamt ze. Mijn moeder is geen "doorsnee-geval", zegt ze nog, alsof ik dat nog niet wist.

Mijn moeder is chagrijnig, zegt niets en loopt met de deuren te slaan. Als ik vraag of ze boos is, zegt ze van niet. Tenslotte stel ik haar voor om maar een stukje te gaan rijden en dat wil ze wel. Dat 'stukje' wordt bijna de rest van de middag, maar het is niet onaangenaam. Het is mooi weer, en met het hoge water in de rivier is het prachtig. We nemen een veerpont, wat ze zo spannend vindt dat ze er niet over uitgepraat raakt, en we drinken ergens warme chocolademelk. Als het half vijf is, zegt ze tot mijn verbazing dat we wel op tijd thuis moeten zijn omdat om vijf uur de thuiszorg komt voor het eten. Compleet helder is ze ineens. Het is net alsof ze door het rijden haar stress kwijt is en er weer ruimte in haar hoofd is voor andere dingen.
Bij haar thuis wijs ik haar op de eerste tekenen van de narcissen die boven de grond komen en ze gaat gelijk vol enthousiasme op zoek naar alle narcis-stompjes, alsof ze paaseieren aan het zoeken is. Ze is weer helemaal vrolijk en zegt dat ik haar vanmiddag uit een diepe put heb gehaald.
Morgen gaan we stemmen. Daar verheugt ze zich ook op. Ze zegt dat ze dan eindelijk "die gladjanus" een hak kan zetten. Ze bedoelt dat ze zeker niet op Balkenende gaat stemmen.