25 Februari

Vandaag bekijk ik samen met T van de thuiszorg de rug van mijn moeder. De Exelonpleisters laten steeds grotere rode plekken achter, die soms bijna op exceem lijken en zo erg jeuken dat mijn moeder ze bijna kapot krabt. Dat kan dus niet meer langer zo. We overleggen, ook met de afdeling Geriatrie van het ziekenhuis en besluiten dat we het maar met de Exeloncapsules gaan proberen. Die hebben weer als risico dat ze maagproblemen gaan geven, maar we willen het toch proberen. Er moet dus druk gebeld worden, naar het ziekenhuis voor het recept, naar de apotheek of het recept er al is, weer naar het ziekenhuis, weer naar de apotheek en uiteindelijk hebben we aan het eind van de middag de capsules en kunnen we er morgen mee starten zodat ze na vandaag geen pleisters meer hoeft. Hopelijk krijgt ze niet al teveel bijwerkingen, hoewel de kans daarop redelijk groot schijnt te zijn. De capsules moet ze twee keer per dag, 's morgens en 's avonds, en dus moet de inzet van de thuiszorg gereorganiseerd worden en dat gaat niet op één middagje. Ik moet dus morgen en in het weekend 's morgens vroeg naar mijn moeder om te zorgen dat ze eet en een capsule slikt (die capsules moeten persé tijdens het eten ingenomen worden). 's Avonds kan de thuiszorg dat dan weer doen. Als er de komende drie dagen geen ernstige bijwerkingen optreden gaan ze maandag de thuiszorg zo organiseren dat ik niet meer 's morgens hoef te gaan, maar dat kan dan nog wel een week duren voordat dat helemaal goed geregeld is.

Mijn moeder is een paar dagen niet lekker geweest, ze heeft zelfs overgegeven en zat erbij als een zielig hoopje mens, als ze niet op de bank lag te slapen. Vandaag gaat het wat dat betreft gelukkig weer goed, maar verder is ze heel erg verward en komt ze slecht uit haar woorden. Ik merk dat ik steeds vaker dingen maar niet meer zeg omdat ik geen zin heb in de eindeloze herhalingen waar ik dan automatisch aan vast zit.
Ze heeft bijna alle kachels uit gezet, die allemaal weer aan moeten, want zomer is het bepaald nog niet. De stekker van de afwasmachine is er door iemand uitgetrokken, maar ze weet niet door wie. Ze weet helemaal niet of er nog boodschappen nodig zijn, behalve dat de pindakaas op is. De bloemen die ze twee weken geleden op haar verjaardag heeft gekregen, staan er nog allemaal, hardstikke dood en verlept inmiddels, maar ze mogen niet weg, ze zegt dat ze ze net allemaal weer goed heeft gezet. Ze zegt dat ze hoopt dat als zij dood is, ze nog in haar huis mag blijven totdat ze echt dood is. En als ik dan verbaasd kijk, snapt ze niet dat ik dat niet snap. (Ik zie nu pas de parallel met de bloemen ........maar snappen doe ik het nog steeds niet).

Het vriest niet meer, gelukkig. Het is vandaag een graad of 10, maar nu regent het weer, dus echt lekker is het niet en er ligt overal modder omdat er nog vorst in de grond zit en het water niet goed weg kan. En zo modderen we dus voorlopig nog door, letterlijk en figuurlijk. Van mij mag het snel lente worden.