8 Februari
Ik word gebeld door T van de thuiszorg. Ze is net bij mijn moeder geweest, heeft haar in bad gedaan en belt nu om te zeggen dat mijn moeder haar broek niet meer goed dicht krijgt. Ze is in een paar maanden tijd 5 kilo aangekomen en moet dus hoognodig een broek in een grotere maat hebben. Aangezien ze morgen naar de dagbehandeling gaat, dat is tenminste de bedoeling, moet die broek er ook vandaag komen. Ik ga dus maar weer op pad, nadat ik mijn moeder heb gebeld dat ik eraan kom. Ik zeg niet dat het vanwege de broek is, dat zou al te erg duidelijk maken dat er onmiddelijk achter haar rug om over haar gepraat wordt. Nee, ik gooi het erop dat ze naar de opticiën moet, want dat vindt ze zelf heel belangrijk.
Als ik een half uur later bij haar ben, is ze voor de spiegel bezig zich aan te kleden en begint zelf over haar broek die zo krap zit. En dan is het bruggetje naar "nieuwe broek kopen" makkelijk gemaakt. In de snijdende kou lopen we door het dorp en mijn moeder stampt ineens op de grond en zegt dat ze zo boos is dat het nu alweer winter wordt en dat ze nu echt moeten ophouden. Ze moet er gelijk zelf om lachen. De opticiën zit dicht op maandag. De broekenwinkel niet en daar zijn we gelukkig snel klaar. Als we terug zijn bij haar huis heb ik nog maar net tijd om koffie met haar te drinken en de paarden water te geven en dan moet ik als een speer weg omdat de thuiszorg tussen vijf en zes uur alweer komt om haar eten te geven.
Gisteren, toen we 's middags een eind met haar gewandeld hebben, hebben we haar voorbereid op die thuiszorg, waar ze zich steeds heftig tegen verzet. We hebben haar laten kiezen welke maaltijd ze wilde, hebben die klaar gezet in de keuken en haar uitgelegd dat er zo iemand zou komen van de thuiszorg om die maaltijd op te warmen en om te zorgen dat ze goed zou eten. Dat heeft ze goed geaccepteerd.
Ik doe nu hetzelfde, maar moet dus wel zorgen dat ik voor vijf uur weg ben en ook dat mijn zus niet net voor vijven opduikt, want die thuiszorg is er omdat wij er niet zijn, dat is althans het verhaal naar mijn moeder toe. Ik bel mijn zus en we gaan samen ergens wat eten, zodat we ook gelijk even kunnen bijkletsen, want dat is er de afgelopen tien dagen nog niet van gekomen.

9 Februari
Zo goed als ik me gisteren voelde, zo moe ben ik vandaag. Ik sta nog wel redelijk vroeg op en neem een douche in een poging om de slaap weg te spoelen, maar daarna ga ik weer in bed liggen en zak gelijk in een soort coma weg, tot ik om twaalf uur door T van de thuiszorg wakker wordt gebeld. Mijn moeder is weer thuis van de dagbehandeling. Meer dan koffie drinken zit er niet in vandaag. Ze is gespannen en heeft het er steeds over dat ze nog van alles moet organiseren voor haar verjaardag en dat ze niet weg wil omdat mijn zus er is (die er vandaag niet is) en dat niemand haar heeft verteld dat ze naar de dagbehandeling zou gaan vandaag (wat natuurlijk veelvuldig aan haar verteld is) en dat ze zich ontvoerd voelt. Ze had zitten huilen. Een puinhoop dus en zo voelt het ook. Het liefst zou ik maar weer diep in bed weg duiken en in een winterslaap gaan. Ik kan niet naar haar toe, want ik moet vanmiddag met mijn dochter naar de huisarts. Dus ik bel mijn zus en die neemt verder vandaag de honeurs maar waar.

Bij de huisarts zit ik in de wachtkamer te wachten als mijn dochter in de spreekkamer is. Ik ben dan wel haar moeder, maar op haar leeftijd ben ik bij een doktersbezoek alleen nog maar taxichauffeur, wat ik volkomen begrijp. Toen ik zo oud was woonde ik al bijna niet meer thuis, bedenk ik me terwijl ik zit te wachten.
Maar, als de huisarts mij ziet, roept hij mij naar binnen. Hij wil weten hoe het met mij gaat, luistert naar mijn longen en geeft mij een formulier voor het ziekenhuis om nieuwe longfoto's te laten maken. Hij waarschuwt me, ik moet rustig aan doen, nog een paar maanden. Dat ik nu zo moe ben komt volgens hem omdat ik de afgelopen dagen dacht dat ik alles wel weer kon.
Mijn dochter lijkt plotsklaps genezen, heeft vijf dagen koorts gehad, tot een uur voordat ze naar de huisarts ging, maar nu is het over. Dat had onze hond ook altijd, die was dagen ziek, totdat je naar de dierenarts ging, dan mankeerde hij ineens niets meer.
Ik ben een beetje half verontrust over de zorgen die de huisarts zich over mijn longen lijkt te maken. Hij wil weten of alles weg is en waardoor die dubbele ontsteking is gekomen. Ik maak een afspraak en moet over twee weken de foto's laten maken.
Mijn zus belt met de mededeling dat mijn moeder in opperbeste stemming is. Ze loopt met een schort voor, al zingend de gangen te vegen en lijkt de hele dagbehandeling alweer vergeten te zijn. Ik maak me er de rest van de dag maar niet meer druk over. Morgen weer een dag. En overmorgen.