1 Februari
Het lijkt of het niet meer over mijn moeder gaat maar over mij, maar ik voel dat ik toch even moet laten weten dat ik er nog ben en niet plotseling met mijn dagboek ben gestopt. Ik ben geveld met een dubbele longontsteking en sinds ik aan de antibiotica zit voel ik me pas echt brak. Dit is blijkbaar 'part of the deal' en het kan volgens de dokter nog maanden duren voor ik weer de oude ben. Helaas, het is niet anders. Ik kan nu alleen maar spijt hebben dat ik zo dom ben geweest om lang met die koorts door te blijven lopen.
Ik heb mijn moeder dus al meer dan een week niet gezien. We hebben wel af en toe, bijna dagelijks, telefonisch contact, en mijn man rijdt vaak 's avonds laat nog heen en weer om te zorgen dat alles oké is met haar en de beesten. Mijn zus is inmiddels gearriveerd, maar heeft een volgeplande agenda in de tijd dat ze in Nederland is en kan dus niet alle zorg overnemen. Ik heb haar nog niet gezien, dat komt binnenkort wel. Voor mijn moeder is het wel leuk dat ze in ieder geval af en toe wat aanspraak heeft, buiten de mensen van de thuiszorg.
Er komt nu dagelijks iemand om te zorgen dat mijn moeder een warme maaltijd krijgt tussen 5 en 6 uur, maar dat gaat met wisselend succes. Soms is ze er blij mee en vindt ze het goed geregeld, op andere momenten vindt ze het belachelijk en vertikt ze het om te eten. Morgen gaat ze, dat is althans de bedoeling, de hele dag naar de dagbehandeling. Over de telefoon zegt ze dat ze het vreselijk vindt maar dat ze er niets tegen kan doen. Ik laat haar maar even in die waan, dan werkt ze misschien wat minder tegen morgen. Als ze het na een paar keer proberen niet leuk gaat vinden, kan ze er altijd nog mee stoppen.

6 Februari
Mijn moeder heeft de dagbehandeling leuk gevonden. Toen ik er 's avonds naar vroeg wist ze niet meer wat ze had gedaan, alleen nog maar dat ze een vorstelijk diner had gekregen, daar raakte ze ook gelijk niet meer over uitgepraat. De mensen van de thuiszorg die 's avonds komen om haar eten te geven hebben maar matig succes, meestal worden ze door mijn moeder de deur weer uitgezet, al dan niet op een vriendelijke manier, waarbij ze zich van allerlei smoesjes bedient. Het lijkt of ze er een wedstrijdje van maakt om dwars te liggen, heel vervelend. Ondertussen is deze week ook een nieuwe indicatie afgegeven door het CIZ, waardoor mijn moeder nu recht heeft op meer hulp, alleen weten we nog niet hoe we die het best kunnen inzetten. Het is ook zo onhandig dat er gewoon niet meer met haar te praten is. We moeten over haar beslissen en haar dat dan min of meer opdringen, terwijl zij maar steeds denkt dat ze alles nog wel zelf kan en alle hulp weigert.

Nu ik weer een beetje ben opgeknapt kunnen we vandaag weer eens gezellig naar mijn moeder om wat 'achterstallig onderhoud' weg te werken, zoals bijvoorbeeld haar bed verschonen, wat hoognodig is. We waren er deze week al een paar keer eerder geweest, 's avonds laat om haar en de beesten te verzorgen of om mijn zus te zien, die tenslotte ook maar een paar weken in het land is. Nu zijn we er bijna de hele dag. Het vriest niet meer en we kunnen dus ook in de tuin aan de gang, hoewel het nog uitkijken geblazen is omdat het ijs nog niet weg is en het dus af en toe spekglad is. We gaan een hek om het erf maken en daar beginnen we vandaag mee. Dit heeft mijn moeder als cadeautje voor haar verjaardag gevraagd en ondanks dat het een hoop werk is, vinden we het wel een goed idee. Het houdt haar keffende hond bij huis maar kan ook in de toekomst, als zij zelf wat verder afgegleden is, zorgen dat ze niet gaat dwalen. We zetten dus onze jongste zoon met een vriendje tegen betaling aan het werk. Kinderarbeid, maar het is vast beter dan dat ze de hele dag achter computerspelletjes hangen.
Ik zet mijn moeder ook aan het werk, dat vindt ze leuk, het geeft haar een gevoel dat ze zich nuttig kan maken en dat ze nog meetelt. Ze geniet van alle bedrijvigheid in en om het huis. 's Avonds eten we met z'n allen soep aan de keukentafel, dat is ook een heel andere ervaring voor haar dan in haar eentje met een bord voor de tv zitten. Het heeft wel iets, zo met z'n allen bezig zijn. Het is niet alleen maar een loden last, het geeft ook een stukje zin aan het leven.