18 Januari

Vanmorgen, terwijl we zitten te ontbijten, zegt mijn moeder dat ze "dat raampje achter de tv" eens goed moet nakijken. Er zit geen raampje achter de tv, dus ik kijk waarschijnlijk nogal verbaasd en dan gaat ze uitleggen dat er elke ochtend allemaal mensen door het raam kijken en dat is toch wel een beetje vervelend omdat ze zo bij haar in bed kunnen kijken.
Het is voor haar echt, hoewel het voor mij onvoorstelbaar is dat iemand dat kan bedenken. Ze blijft volhouden dat het echte mensen zijn, zelfs als ik aan haar vraag wat er dan gebeurt als ze de tv uitzet. Ze zegt dat de mensen dan ineens allemaal weg zijn maar het dringt absoluut niet tot haar door dat het een tv-programma is. Dit is het niveau waarop kinderen kiekeboe-spelletjes spelen. Ze kunnen zich nog niet voorstellen dat er iets is als ze het niet met eigen ogen kunnen zien.

Als mevrouw T van de thuiszorg er is en we even aan de koffie zitten, hebben we een lastige discussie. T zegt tegen mijn moeder dat als de sneeuw en het ijs helemaal weg gedooid zijn en het dus niet meer glad is, ik weer naar huis ga en mijn moeder het dus zonder mij moet zien te redden. En ze vraagt aan mijn moeder of ze denkt dat ze dat wel aan kan. Mijn moeder gelijk in de hoogste boom natuurlijk, want zij heeft zich al haar hele leven alleen gered en terwijl ze enigszins rood aanloopt, komen alle ouwe koeien uit de sloot. Ik ben helemaal niet blij met deze situatie. Ik snap dat T dit ter sprake wil brengen; in het zorgplan staat dat de thuiszorg de mantelzorger moet ontlasten, maar deze discussie is in meerdere opzichten lastig en pijnlijk en levert helemaal niets op. Ook vind ik het vervelend dat T zonder overleg vooraf tegen mijn moeder zegt dat ik dan weer naar huis ga, alsof zij dat bepaalt. En ter plekke, met mijn moeder erbij, kan ik haar niet duidelijk maken dat dat helemaal niet kan. Ik kan niet tegen T zeggen dat mijn moeder vergeet de hond uit te laten, dat ze niet meer weet hoeveel voer ze aan de paarden moet geven, dat ze de tv niet meer kan aanzetten, dat ze aan de tv zit als ze de kachel hoger wil zetten ..... terwijl mijn moeder ernaast zit. Dat zou heel erg pijnlijk voor haar zijn en bovendien een gigantische ruzie met haar ontketenen. En die ruzie hebben we dus nu al enigszins en T snapt gelukkig al snel dat dit zinloos is en gebaart naar mij dat ze me later wel zal opbellen of te overleggen. Ik ben blij dat niet ik, maar zij mijn moeder daarna nog in bad moet doen.

Ik probeer de rest van de middag te werken. Mijn moeder komt nog een paar keer langs, heeft duidelijk geen zin om alleen te zitten, vraagt behalve of ik het warm genoeg heb, nu ook elke keer of het lukt met het werken. En dan moet ik me bedwingen om niet te zeggen "ja, wel als je me met rust zou laten". Als ik uiteindelijk zelf vind dat het tijd voor thee is, vind ik haar slapend in bed. En ik vind haar heel zielig.
T belt inderdaad en we overleggen een tijdje en besluiten dat we in het vervolg niet meer dit soort gesprekken in het bijzijn van mijn moeder gaan hebben. Dat heeft totaal geen zin en is alleen maar onnodig pijnlijk voor haar. Ik zeg dat ik niet zie hoe mijn moeder nog op een verantwoorde manier alleen kan zijn. Dan zou er volgens mij minstens vier keer per dag hulp moeten zijn, niet eens alleen voor haar, maar ook voor de verzorging van de beesten. En dat soort zorg zit er niet in, niet door de thuiszorg in ieder geval. Er zijn volgens mij geen andere opties dan min of meer bij haar inwonen (of een aantal keren per dag bij haar langs gaan) of haar laten opnemen, en dat laatste willen we in principe tot het allerlaatst uitstellen. Vaak geopperde "hulp van buren en bekenden" is geen reële optie. We spreken af dat we eerst afwachten tot de gladheid helemaal weg is en gaan dan misschien onderzoeken in hoeverre mijn moeder nog in staat is zelfstandig enigszins voor zichzelf en de beesten te zorgen. Ik heb daar helemaal geen vertrouwen in en T eigenlijk ook niet, maar misschien is het nodig om het heel erg duidelijk te maken voordat er door het CIZ een indicatie wordt gegeven voor nog meer zorg.

Vanavond na het eten zitten we samen op de bank aan de koffie en dan pakt ze mijn hand en blijft zo zitten. Ik voel me nogal ongemakkelijk en tegelijkertijd vind ik het kleinzielig om me daar ongemakkelijk over te voelen. Dit soort fysieke aanrakingen heeft nooit zo in de familie gezeten en waarschijnlijk heb ik ongeveer na mijn achtste jaar niet meer hand in hand met mijn moeder gezeten. Ik realiseer me dat er nog veel meer van dergelijke verrassingen in het verschiet liggen en dat ik ook hier maar beter aan kan wennen. Voor mijn moeder is het misschien een soort veiligheidsgevoel van toen zij kind was en hand in hand met haar moeder zat. Zoiets.

21 Januari

Ik loop al twee dagen met koorts rond, en ben dus een beetje gammel en moe. Als ik vroeg naar bed toe ga, staat mijn moeder een paar keer ineens voor mijn neus en doet of ik een baby ben waar zij voor moet zorgen. Ik vind dat heel irritant en ze luistert ook gewoon niet als ik zeg dat ze me met rust moet laten. Pas als ik boos word, druipt ze af. En ze zegt dat ze vrijdag niet naar de dagbehandeling gaat omdat ze voor mij moet zorgen. Mooi niet dus. Ik zeg tegen haar dat ik naar huis ga als zij anders niet gaat. Lekkere chantage. En als ik 's avonds vroeg naar bed ga omdat ik moe ben en dan zeg dat ik dus 's morgens vroeger op moet staan om de hond uit te laten zegt ze, "ach, dan kan de hond toch gewoon een keer binnen plassen". Op de een of andere manier komt het niet in haar hoofd op dat ze misschien zelf ook een keer vroeger zou kunnen opstaan om haar eigen hond uit te laten. Maar ja, zij heeft Alzheimer.