11 Januari

Vandaag heb ik voor het eerst echt het idee dat die pleisters misschien toch een beetje helpen. Mijn moeder is alerter dan ze in tijden is geweest. Ze is ook niet overmatig moe. Ze is zelfs eerder op dan me lief is, want als ik onder de douche wakker sta te worden, zit ze al aan de badkamerdeur te rammelen. Gelukkig heb ik die vanuit een automatisme op slot gedaan, hoewel ik niet had verwacht dat zij de eerste uren vrijwillig uit haar bed zou komen. Ik kan dan wel wennen aan de schaamteloze naaktheid van mijn moeder, maar dat wil nog niet zeggen dat dit wederzijds hoeft te worden.

Het is een betrekkelijk rustig dagje. Na het ochtendritueel en de thuiszorg, parkeer ik mijn moeder voor de tv omdat ik een paar uur weg moet. Ik heb mezelf naar de kapper gestuurd, vandaar. Die kapper neemt vreselijk veel tijd en ik word er behoorlijk onrustig van. Ik bel tussendoor twee keer naar mijn moeder, om te checken of ze nog steeds naast de telefoon (= bij de tv) zit en dus niet buiten loopt. Ik ben nog nooit bij deze kapper geweest, het is een sjieke en dure (maar dat merk ik pas aan het eind) kapper, die er blijkbaar de gewoonte op na houdt om klanten een hoofdmassage te geven. Op zich erg aangenaam, maar helaas, een beetje op een fout moment als je 'op hete kolen' zit.
Als ik terug kom, komt mijn moeder me al tegemoet lopen. Het is allemaal goed gegaan, ze heeft de hond uitgelaten, zegt ze. Ik zie haar op haar sloffen lopen en vraag of ze dan wel haar jas en laarzen heeft aangetrokken. "Nee, ik ben niet meegegaan, ik heb hem gewoon naar buiten gelaten en twintig minuten later weer naar binnen" is haar antwoord. Oh ja. Fijn. Vooral als je weet hoe die hond tegen alle voorbijgangers zit te keffen en zo zindelijk is dat hij het liefst op de deurmat gaat zitten poepen. Maar ik wil haar plezier niet bederven.

Na het eten belt ze met een kennis. Ik zit net via een supersonische headset die in mijn oor zit, te bellen met mijn man, dus die kan ik ook laten meegenieten van de tirade die ze vervolgens tegen die kennis afsteekt. Wow, wat is ze assertief vanavond. Zoals ik uit het gesprek kan opmaken, reageert de kennis nogal zweverig en weinig empatisch op het Alzheimer verhaal van mijn moeder, een beetje in de trant van 'ach, je bent toch nog steeds een waardevol mens, ook al heb je Alzheimer, dus waar maak je je druk om'. Mijn moeder is woedend en dat steekt ze niet onder stoelen of banken. En ze heeft gelijk, vinden wij.

Ik moet weg, een paar uurtjes maar, maar na haar gedwaal van gisteravond in de sneeuw, druk ik haar tien keer op het hart om binnen te blijven. Ik zet de tv voor haar aan en zeg dat er de hele avond allemaal programma's komen die ze wil zien, dat ze dus moet blijven zitten om het niet te missen en dat ze de tv niet moet uitzetten omdat ze hem dan misschien niet meer aan krijgt. Ik zet koffie en koekjes voor haar neer en hoop dat ze "braaf" de hele avond blijft zitten waar ze zit.
En dat doet ze. Als ik thuis kom, zit ze nog net zo. Volgens mij is ze niet van haar plaats geweest. De tv staat nog op dezelfde zender en ze begint gelijk opgewonden te vertellen wat er allemaal aan de hand is in de wereld. "Die baas, hoe heet hij ook al weer, die wordt morgen uitgeknepen". Ze bedoelt dat er morgen een debat is waar Balkenende aan de tand gevoeld wordt. Dat wil ze absoluut zien, zegt ze, en ze wil mij gaan uitleggen wat er allemaal in de politiek aan de hand is, maar daar ben ik echt te moe voor. Zij is helemaal niet moe. Als ze in haar slaapkamer is, moet ik haar tv aanzetten (wat ik elke avond al doe) omdat ze niets wil missen van het debat morgen. Vermoeiend, maar toch wel goed voor haar dat haar wereld weer wat groter lijkt dan de afgelopen week.

15 Januari

En de dagen glijden voorbij. Vandaag moet ik al vroeg weg en nadat ik de beesten verzorgd heb, leg ik een briefje voor mijn moeder op de keukentafel, zodat ze weet waar ik heen ben, dat ik weer terug kom, dat ze niet moet vergeten te ontbijten en dat de thuiszorg straks komt. Aan het begin van de middag ben ik terug. Mevrouw B van de thuiszorg heeft samen met mijn moeder de hond uitgelaten. Dat scheelt weer. Mijn moeder heeft al een paar dagen een beetje een slecht humeur. Eigenlijk zit ze al een paar dagen mijn humeur op de proef te stellen, hoewel dat waarschijnlijk niet haar doel is. Ik ben nu eenmaal vaak in haar buurt en op wie moet ze anders haar pestbuien afreageren? Zo probeer ik het tenminste te zien, maar eerlijkheidshalve moet ik bekennen dat ik haar af en toe echt wel een snauw terug geef.
Een paar dagen geleden, mevrouw B was er toen ook en had het met mijn moeder over de dagbehandeling, zei mijn moeder dat het weliswaar wel aardig was dat ik voor haar zorgde, maar totaal onnodig. Ze had helemaal geen hulp nodig, maar liet mij maar begaan omdat zij nu eenmaal te lui was om iets te doen. Ze vond het wel makkelijk. Ten dele denk ik dat dat ook klopt. Mijn moeder is lui, dat is ze altijd geweest, maar uiteraard is dat niet het hele verhaal. Ze zei dit omdat ze probeert onder de dagbehandeling uit te komen. Dat ziet ze totaal niet zitten, "met al die halve gare oude mensen die niet meer weten wie ze zijn", ze voelt zich er in meerdere opzichten te goed voor. Mevrouw B probeert mijn moeder over te halen door te zeggen dat ze alleen maar even gaan kijken en koffie drinken. Ik probeer mijn moeder over te halen door te zeggen dat ze misschien maar niet moet gaan als ze het niet ziet zitten. Dat ik het me wel kan voorstellen. Dat de deskundigen weliswaar zeggen dat het goed voor haar hersens is, maar dat ze het toch echt zelf moet weten. Ze wankelt. Ze protesteert. Ze zwicht. Maar het heeft tot gevolg dat ze vanaf dat moment depri is. Gisteren kwam ze pas tegen twaalf uur haar bed uit. Ze wilde niet eten. Ze wilde niks. Mevrouw T van de thuiszorg probeerde haar te laten praten, maar er kwam niets uit. Ze loopt steeds om me heen te draaien, wat ik ook doe, waar ik ook ben. En ze zegt rare dingen. Als ik haar verbeter, of ik vraag wat ze bedoelt, wordt ze pissig. Als ik nog net kan voorkomen dat ze het kattenvoer aan de hond geef, wordt ze pissig. Als ze probeert de kachel hoger te zetten door aan de knop van de tv te zitten, en ik zeg er wat van, wordt ze pissig. Ze wil geen brood meer eten omdat ze bang is dat ze aankomt. Als ik zeg dat ze beter brood kan eten dan al die koekjes en chocola die ze 's nachts eet, zegt ze, heel pissig, dat ik dat dan ook niet meer moet kopen. Heel vermoeiend en steeds weer moet ik me realiseren dat ze "niet toerekeningsvatbaar" is.

Maar vandaag stort mijn moeder haar hart uit bij B, die mij daar speciaal over belt omdat ze het niet in het zorgdossier wil opschrijven. Mijn moeder is bang voor wat komen gaat en zegt tegen B dat ze ons er niet teveel mee wil lastig vallen. Ze is bang voor wat er met de beesten gaat gebeuren en met het huis. Mevrouw B zegt dat ze nog jaren kan blijven leven en dat ze zich geen zorgen moet maken. Maar ja ...... mijn moeder heeft dan wel Alzheimer, maar helemaal gek is ze niet, ze weet best dat haar toekomst zorgwekkend is. In ieder geval zijn we blij dat ze blijkbaar zoveel vertrouwen in B heeft dat ze daar haar ei bij kwijt kan en wil. En hopelijk gaat het toch wat worden met de dagbehandeling. In principe is voor volgende week vrijdag afgesproken dat B en mijn moeder samen gaan kijken en koffie drinken.
Vanavond hebben we een oude 'Shirley Temple' film voor mijn moeder opgezet. Ze vindt die oude films leuk, het roept herinneringen op aan haar jeugdjaren en zo hebben wij even een paar uurtjes rust.

Ik krijg deze week ineens een aantal verhalen van mede-mantelzorgsters, die in een vergelijkbare situatie zitten. Heel erg leuk vind ik dat. Leuk om te lezen hoe anderen met bepaalde lastige situaties omgaan en ook leuk om te lezen dat mijn schrijfsels gewaardeerd worden. Ik kan het iedereen aanbevelen om te schrijven, het helpt om niet te verzuipen in de chaos van emoties en om primaire reacties enigszins te relativeren.

17 Januari

Vandaag houden mijn man en ik grote schoonmaak in de ruimte waar wij slapen en werken. We witten een paar muren opnieuw, waarschijnlijk de eerste keer in een aantal decennia, en hangen andere dingen aan de muren. Het ziet er na een paar uur helemaal anders uit. Een paar meubels demonteren we en slaan we ergens op. Als mijn moeder boven komt, ziet ze wel dat het er anders uit ziet, maar ze kan nauwelijks benoemen wat er dan anders is. Ja, het is een ander bed, gokt ze (nee, het staat alleen op een andere plek). Ze ziet niet dat er meubels ontbreken, dat er andere schilderijen aan de muur hangen. Dat hadden we niet verwacht, maar het maakt het er wel makkelijker op, we kunnen blijkbaar redelijk ongemerkt dingen opruimen. Onze kamer is er in ieder geval flink op vooruit gegaan en we beginnen ons redelijk thuis te voelen.

Mijn moeder doet de hele dag niets als ze niet gedirigeerd wordt. Ze zit de hele dag op de bank. Heel soms pakt ze het boek dat ze met kerstmis heeft gekregen en begint er voor de zoveelste keer aan, maar ze komt niet verder dan de eerste bladzijde. Als ik vraag of ze koffie wil, zegt ze vaak dat ze dat zelf ook wel kan maken, maar ze doet het niet. Als ik na het eten de boel opruim, zegt ze dat ze ook wel kan helpen op het moment dat alles net klaar is. Gisteren, toen ze de hele dag bezoek had en ik een lekkere lunch had gemaakt voor haar en haar vriendin, hebben ze op initiatief van die vriendin samen staan afwassen. Mijn moeder was vergeten dat ze een afwasmachine heeft. Het enige dat ze steevast doet, is in de loop van de dag haar bed keurig opmaken. Dat zit er blijkbaar zo ingesleten dat ze dat niet vergeet. Het is een hele klus omdat ze een stuk of zes dekens op haar bed heeft, en soms is ze er wel een uur mee bezig, maar ze doet het wel.

We hadden afgesproken dat we vandaag de kerstboom weg zouden doen, maar ze wil hem graag nog laten staan. En niet nog een weekje, nee, minstens tot haar verjaardag, wat nog een week of drie duurt. Nou ja, wat maakt het ook uit.