Ik maak mijn moeder bijna iedere dag mee, en dan zijn de veranderingen niet zo heel groot. Nog steeds kan ik soms ineens merken dat ze weer een stukje verder is afgegleden maar verder gaat het zo geleidelijk dat je bijna de tijd hebt om eraan te wennen.
Maar als ik nu, aan het begin van de winter, kijk naar hoe ze drie maanden geleden was, toen ik net met deze website begon, dan is het verschil nogal schokkend. Ze was toen nog niet eens bij de huisarts geweest. Het woord Alzheimer durfden we nog nauwelijks hardop uit te spreken. En ze beweerde steevast dat ze alles prima alleen kon, ookal deed ze dat toen al lang niet meer. Ik weet nog dat ik wel eens verzuchtte dat ik er elke week twee en soms wel drie keer heen moest.
Nu, drie maanden later, is Alzheimer een feit waar zelfs zij niet meer omheen kan, begint het hele hulpverleningscircus warm te draaien, kan mijn moeder bijna niets meer zelfstandig en is haar verwardheid onmiskenbaar. Ik ga nu bijna iedere dag naar haar toe en ik vrees dat dit de laatste winter is dat ze mij nog kent.