Mijn moeder en ik hebben al mijn hele leven lang een relatie maar die relatie is, eerlijk gezegd, nooit echt van een leien dakje gegaan en waarschijnlijk waren wij allebei blij toen ik, nogal jong, het huis uit ging. Ik noem dit omdat ik denk dat het verschil maakt of er sprake is van een warme en respectvolle ouder-kind relatie of een situatie waarin er weliswaar geen ruzie is maar ook weinig begrip, belangstelling en warmte. Dat laatste is helaas het geval maar dat neemt niet weg dat de banden steeds intensiever worden en wij steeds vaker contact met elkaar hebben.

Door omstandigheden is mijn dementerende moeder voornamelijk op mij aangewezen. Mijn zussen wonen in het buitenland, mijn vader is een paar jaar geleden overleden en verdere familie is eigenlijk niet voorhanden. Zij is 83 maar heeft een uitstekende fysieke gezondheid. Mijn moeder heeft tot nu toe geweigerd naar een arts te gaan om zich te laten onderzoeken en professionele hulp vindt zij niet nodig.

Ik woon een half uur rijden van haar vandaan en ga ongeveer 2 à 3 keer in de week naar haar toe. Dat is meestal een frustrerende aangelegenheid. Haar verwardheid neemt gestaag steeds ernstiger vormen aan en dat is vreselijk. In de eerste plaats voor haar zelf natuurlijk. Maar haar gedrag is zodanig dat iedereen in haar buurt doorlopend heen en weer geslingerd wordt tussen medelijden, ergernis, frustratie en boosheid. En toch, het klinkt raar, moeten we ook vaak lachen om haar vreemde, onsamenhangende verhalen, haar onlogische logica en de tenenkrommende situaties die ze veroorzaakt.