Stemmen van de ziel.
door H. Siepel
194 pagina's | Elikser B.V. Uitgeverij | november 2007



NBD|Biblion recensie
In het woord vooraf geeft de auteur aan dat dementie veel meer is dan de medische 'verklaring': aantasting van hersencellen, waardoor het denkproces wordt vernietigd. De geest en de ziel van dementerende mensen kunnen aan de oppervlakte komen en een andere werkelijkheid tonen. In dit boek beschrijft de auteur het twee jaar durende dementieproces van zijn moeder, tussen de eerste aankondiging van dementie en haar sterven en afscheid. Haar man kan aanvankelijk niet meegaan in haar nieuwe werkelijkheid: de stemmen van haar ziel. Hun zoons en schoondochters begeleiden hun (schoon)moeder in een proces waaruit langzaam maar zeker een traumatische jeugdervaring naar voren komt. Ook de zusters van de moeder spelen een rol in deze ontrafeling. In het boek komen ook aanklachten tegen de gangbare medische en verpleegkundige behandeling van dementerenden naar voren. In het nawoord benadrukt de auteur het belang van een andere kijk op dementie. Proloog en epiloog zijn oude mystieke verzen die zijn ontleend aan de Nag Hammadi-geschriften (waarvan ook het Thomasevangelie deel uitmaakt). Aangrijpend en ontroerend verslag van een 'ontdekkingsreis' naar een jeugdtrauma van een dementerende vrouw. Voor allen die over een nieuwe kijk op de menselijke ziel willen lezen.

(NBD|Biblion recensie, Drs. J.G. ten Houten)

Ik heb het boek eind december 2010 gelezen.
Een boek met een verrassende kijk op dementie. Het heeft me aan het denken gezet over hoe ik met de verwarring en 'hallucinaties' van mijn moeder om ga. Het is een periode waarin de Haldol zijn intrede heeft gedaan en dit staat haaks op het pleidooi dat in het boek gemaakt wordt om ruimte te geven aan de verwerking van jeugdtrauma's, in plaats van de verwarring te onderdrukken. Maar in het boek zijn er vijf volwassenen die bij toerbeurt of gezamenlijk de zorg op zich kunnen nemen en zelfs dan is het een zware kluif. Ik voel me door het boek moreel aangesproken en tegelijkertijd zie ik ook de onmogelijkheid voor mezelf om op een dergelijke manier met de 'gekte' van mijn moeder om te gaan. Ik hou het alleen maar vol (misschien) als zij zo goed mogelijk slaapt en zo rustig mogelijk door de dag komt. Het alternatief is een verpleeghuis en daar hebben ze ook geen tijd om rustig naar de stemmen van haar ziel te luisteren. Helaas, het is niet anders. Maar dit neemt niet weg dat het een mooi boek is en zeker de moeite van het lezen waard.