13 Juni

Nog gauw even, voordat de week is afgelopen. Af en toe zijn er van die weken dat er vele keren iets gebeurt wat ik echt wil opschrijven, maar dan komt het er niet van, en een paar dagen later ben ik het alweer kwijt.
Het is een roerige week, met veel ups en downs, ook voor mijn moeder. Er zijn dagen dat ik serieus overweeg om anti-depressiva voor haar te gaan vragen, maar op andere dagen is ze vrolijk en lijkt er geen vuiltje aan de lucht. Tja, dat kan natuurlijk, daar hoef je geen Alzheimer voor te hebben om af en toe flink down te zijn.

Er is deze week iemand van de gemeente om te beoordelen of ze recht heeft op huishoudelijke hulp. Ze had een hulp, maar die is er een week of acht geleden helemaal mee opgehouden. Niet dat ze daarvoor zo vaak kwam, maar sinds half april ben ik ook wat dat betreft de pineut. Juist op het moment van het bezoek is mijn moeder weer in zo'n "ik-kan-alles-zelf-bui" maar ik vertrouw erop dat de mevrouw van de gemeente vaker met dat bijltje heeft gehakt en daar dus wel doorheen prikt. Maar af en toe is het wel even heel vervelend. De mevrouw vraagt bijvoorbeeld aan mijn moeder of ze nog zelf kan afstoffen, waarop mijn moeder zegt dat ze dat maar aan mij moet vragen. En ik moet dan natuurlijk niet gaan zeggen dat ze dat allemaal nog wel zelf kan, want dan snij ik mezelf in de vingers. Dus maak ik er maar zoiets van als "tja, ze zou het fysiek nog wel kunnen, maar het komt er niet echt van". De mevrouw blijkt van goede wil en verzint er nog wat klusjes bij, zodat het aantal uren waarop mijn moeder recht heeft uiteindelijk meer is dan waar ik op had gerekend. En die uren worden, net als de zorg, omgezet in een pgb, zodat we zelf kunnen bepalen door wie en wanneer we het huis willen laten poetsen.

Vandaag gaat mijn dochter met mijn moeder naar de dierentuin. Voor mijn dochter is het werk, ze krijgt er in het kader van "begeleiding" voor betaald, maar dat mag mijn moeder uiteraard niet weten. Voor mij is het even een paar uurtjes rust in de tent en in plaats van uit te rusten, gebruik ik die uurtjes om zonder dat mijn moeder doorlopend achter me aanloopt, even het huis schoon te maken en wat overtollige 'spullen-die-niet-weg-mogen' af te voeren. Mijn man is ondertussen druk met het verwijderen van buitenlampen, voorzetramen en -deuren, omdat over een paar dagen de schilder begint. Die zullen we de komende twee weken om ons heen hebben.
Als ik vanavond mijn moeder naar bed breng, lekker vroeg dit keer, is ze opgewekt. Ze heeft genoten van de dierentuin en het gezelschap van mijn dochter. Ze zegt dat ze zo blij is dat wij er zijn en dat ze zo'n geluk heeft dat ze niet naar een verpleeghuis hoeft. Dat bijna niemand het zo goed voor elkaar heeft als zij.

Als ze dat nou ook eens zou onthouden ........