19 Mei

Het vergt de nodige tijd, maar mijn kennis over pgb neemt gestaag toe. Ik heb een paar handige websites gevonden en ben er zo langzamerhand steeds geruster op dat het wel gaat lukken om zelf hulpverlening in te gaan huren. Het is wel even wennen, het idee dat we werkgever gaan worden, want dat worden we dan officieel, compleet met arbeidsovereenkomsten, ziekmeldingsprocedures, vakantiegeldberekeningen en dergelijke. Het klinkt allemaal erg indrukwekkend en eerlijk gezegd heeft dat me er een tijd van weerhouden om er echt werk van te gaan maken, maar ik ben er nu wel van overtuigd dat de voordelen ruimschoots opwegen tegen de nadelen. We kunnen straks veel meer uren inzetten, op tijden dat het ons uitkomt, met mensen die allemaal bekend zijn met de hele situatie en waar mijn moeder ook vertrouwen in heeft.
Vandaag heb ik zelfs een eerste kennismakingsgesprek met een potentiële helper en daar ben ik erg positief over, dus waarschijnlijk gaat zij volgende week een keer kennismaken met mijn moeder om te zien of dat een beetje klikt.
Wat nog een beetje lastig is, is het onderhandelen over uurtarieven. Wat mensen per uur vragen verschilt enorm, en als je er nog niet zo in zit weet je ook nog niet wat reëel is. Ik kijk maar een beetje naar wat er in de salaristabellen van de cao voor thuiszorg en verpleeghuizen staat. Dat lijkt me een eerste houvast. En verder is het toch een kwestie van vraag en aanbod.
En dan moeten we gaan bepalen welke uren we in de eerste plaats opgevuld willen hebben, wat voor "diensten" we gaan verzinnen en hoe we die gaan verdelen. Ik probeer mijn moeder globaal op de hoogte te houden van waar we mee bezig zijn. Ze vindt het een goed idee dat er straks een paar vaste hulpen komen in plaats van steeds weer iemand anders en ze vindt het ook belangrijk dat ik niet 7 dagen per week 24 uur per dag aan de beurt ben. In zoverre denkt ze dus wel mee. Ze ziet ook in dat hulp nodig is. Deze week zei ze dat nog tegen T: "eerst vond ik al die hulp onzin, maar nu zie ik wel dat het nodig is". Als ze zoiets zegt, ga je bijna denken dat het beter met haar gaat.

Vanavond ga ik thuis eten bij mijn man en kinderen. Als ik om een uur of negen terug kom loopt mijn moeder de kat te zoeken. Ze is altijd panisch als ze de kat 's avonds niet binnen heeft. Terwijl de gemiddelde vogel bang moet zijn voor de kat, is mijn moeder bang dat de kat door grote vogels wordt gepakt. Dit is haar niet uit haar hoofd te praten, met als gevolg dat ik met kromme tenen achter haar aan loop als ze de hele buurt door loopt terwijl ze luidkeels de kat roept. Hoewel ik probeer haar te kalmeren en zeg dat die kat elke avond toch vanzelf thuis komt, loopt mijn moeder steeds roder aan. Het is een soort hysterie. Vind ik tenminste. Uiteindelijk, als het bijna donker is, moet ik de tuin nog sproeien om de jonge groenteplantjes in leven te houden, en terwijl ik me, al sproeiend, net sta af te vragen hoe het in vredesnaam moet als die kat een keer z'n laatste adem uitblaast, zie ik in het schemerdonker nog net een schim van een kat achter het raam van de logeerkamer.
Mijn moeder heeft tijdens mijn afwezigheid dingen lopen zoeken, ze weet niet meer wat, en heeft daarbij per ongeluk de kat in de logeerkamer opgesloten. Gelukkig is hij terecht en kunnen we straks rustig slapen.

Morgen ga ik met haar naar de bank om een nieuwe rekening te openen, speciaal voor het pgb. Dat wordt geadviseerd om te voorkomen dat het pgb op één hoop komt met de energierekening en de pinbetalingen bij Albert Heijn. Alles moet tenslotte verantwoord kunnen worden en als alles dat met het pgb te maken heeft van één rekening gaat blijft het zo overzichtelijk mogelijk. Het nieuwe rekeningnummer moet vermeld worden op de officiële formulieren, die ik daarna moet gaan invullen, vandaar dat die rekening als eerste moet.
Voor wie er wat aan heeft: alle handige websites die met pgb te maken hebben zal ik op een aparte pagina "pgb" gaan vermelden, en ook bij de links.

23 Mei

Het is een prachtige lentedag met zomers weer. Er zijn weinig echte bijzonderheden, maar op zo'n dag vallen we toch weer van de ene verbazing in de andere. Mijn dochter is er ook en we zitten in de tuin te lezen. Mijn moeder worstelt met "Het verdriet van België". Ze heeft iets met Hugo Claus omdat die ook Alzheimer heeft gehad. Maar ze worstelt er dus mee. "Ik zit te zoeken of het ook in het Nederlands vertaald is", zegt ze, "want dit is Vlaams en dat kan ik niet lezen". Even later: "het zal toch wel in het Nederlands vertaald zijn, want ik zie hier wel een heleboel Nederlandse woorden staan". Na een tijdje legt ze het boek op een stoel. Als de kat op de stoel springt, pakt mijn moeder gelijk het boek en zegt tegen de kat: "nee hoor, ik mag het eerst lezen, daarna mag jij". Mijn dochter en ik schieten in de lach, denken eerst dat ze een grapje maakt, maar het is voor haar serieus.
Ik heb nieuwe schoenen voor haar gekocht, sandalen, want dat is beter dan die dichte schoenen bij deze temperaturen. Als ik haar zeg dat het schoenen van goede kwaliteit zijn, vraagt ze wat "kwaliteit" betekent, want dat woord kent ze niet.

Aan het begin van de avond ben ik de tuin aan het sproeien en dan komt ze vragen of zij ook wat kan doen. Ik zeg dat ze de plantenbakken wel water kan geven met de gieter. Vervolgens komt ze met een klein gietertje en gaat het gras water geven. Dat is nog niet alles. Als ik aan de andere kant van het huis ben, zie ik haar met datzelfde kleine gietertje water in de vijver gieten. Het is aandoenlijk om te zien, net een klein kind.

Als de tijd voor het naar-bed-gaan-ritueel is aangebroken, vindt ze het koud op haar slaapkamer. Ze wil dat ik de kachel weer aan doe, maar aangezien het objectief gezien helemaal niet koud is, en ze het eerder veel te heet heeft onder haar stapel dekens, vertik ik het om de kachel aan te doen. En dan pakt ze me terug door tergend langzaam haar bed eerst uitgebreid op te gaan maken. Als ik zeg dat het niet nodig is om haar bed op te maken als ze er toch gelijk weer in gaat liggen, krijg ik allemaal onsamenhangende argumenten waarom dat wel moet en ze gaat rustig door met al haar dekens tot op de milimeter recht te trekken, vervolgens weer terug te slaan en dan weer overnieuw recht te trekken. Ik word steeds ongeduldiger en uiteindelijk knapt het elastiekje en val ik tegen haar uit, zeg dat ze dan eerst haar pyama maar moet aandoen en daarna haar bed opmaken, zodat ik daar niet op hoef te wachten. Dat is ook een lullige situatie. Haar helpen met uitkleden als er verder niets aan de hand is, is al lastig genoeg, maar haar in haar luierbroekje helpen terwijl er een ruziesfeer is, is echt behoorlijk onaangenaam. Ik vraag me af hoe dat straks gaat als er andere mensen komen om dit karweitje te klaren. Ik zal blij zijn als ik hier af en toe van verlost ben, al is het maar één of twee keer per week. Net zoals ik me er nu al op verheug dat ik over een tijdje weer een keer echt kan uitslapen.
Gelukkig ben ik ervan overtuigd dat die tijd wel gaat komen. Er hebben zich al heel wat mensen gemeld die graag voor mijn moeder willen zorgen.