7 Mei

Mijn zus is er. Geheel onverwacht heb ik twee weken lang wat meer ruimte en ik geniet er met volle teugen van. Jammer genoeg werkt het weer niet echt mee, maar desondanks voelt het bijna aan als vakantie. Dat is dan ook de reden dat ik mijn schrijverij hier nogal verwaarloosd heb.
Ik zie mijn moeder een stuk minder en er gebeuren ook niet echt schokkende dingen. Dat wil zeggen, voor mij zijn sommige dingen niet meer schokkend omdat ik eraan gewend ben. Mijn zus heeft uiteraard van alles gehoord en gelezen, maar ervaart het nu van dichtbij en dan is het best nog wel schokkend af en toe. Ik ieder geval hebben we ook lol om mijn moeder, en soms ook met mijn moeder, en wordt er heel wat non-verbaal over haar hoofd heen gecommuniceerd.
Mijn moeder moet af en toe heel hard om haar eigen fratsen lachen en dan zegt ze dat we het maar allemaal moeten opschrijven, dan krijgen we een "stepslick" (ze bedoelt uiteraard een slapstick). Soms denk ik dat ik haar ook maar moet gaan filmen, dat zou inderdaad een combinatie van drama en lachfilm opleveren. Ze heeft altijd graag in het middelpunt van de belangstelling gestaan, en het lijkt wel of ze ondanks haar Alzheimer nog steeds in de spotlights wil staan. 
Ze gebruikt haar Alzheimer als excuus als het haar zo uitkomt. Een paar dagen geleden werd ze door de politie aangehouden omdat haar hond los liep. Ze zou een bekeuring krijgen maar heeft zich er onderuit weten te praten door te zeggen dat ze Alzheimer heeft en dat die bekeuring precies evenveel was als haar "alzheimer-uitkering". Dat is althans wat ze ons naderhand heel triomfantelijk in warrige bewoordingen vertelde.

Ze heeft nu behalve 's nachts ook overdag luierbroekjes aan. Daar was niet veel aandringen voor nodig, ze vindt het zelf wel gemakkelijk en het scheelt een hoop gedoe met die plakstrip-verbandjes waar ze niet mee overweg kan.

In de loop van volgende week is mijn zus weer weg. Dan zal ik vast en zeker weer vaker schrijven.