18 April

Time flies when you're having fun....... of wanneer je een demente moeder hebt. Ik zal in vogelvlucht de hele week schetsen want ik zie nu dat ik de hele week nog niets geschreven heb. Ongetwijfeld is bij mij ook al veel weer tussen de grijze cellen verdwenen.

Maandag doe ik mijn moeder eerst in bad aangezien T niet komt om haar uurtjes te compenseren die ze kwijt is met de vergadering van die middag over mijn moeder. Daarna moet ze bloed laten prikken in het ziekenhuis. Tijdens de vergadering is iedereen het erover eens dat mijn moeder toe is aan een opname, tenzij er iemand permanent toezicht op haar houdt. Ze kan niet meer alleen zijn. We hebben het ook uitgebreid over de inzet van de thuiszorg nu. Die is vaak onlogisch omdat ik er nu vaak ben. Die twee keer per dag levert nauwelijks meerwaarde op. Via een pgb kan het misschien handiger georganiseerd worden. Ik moet een afspraak gaan maken met het zorgkantoor om te bespreken hoe e.e.a. geregeld kan worden. Ook zal ik de gemeente bellen om te vragen of er via weer een andere regeling (wmo) meer huishoudelijke hulp gefinancierd kan worden.

De dagen erna zijn er nog een paar 'hoogtepunten', zoals de keer dat ik even bij mijn gezin ga eten en terug kom. Mijn moeder heeft net de spinazie van haar opwarmmaaltijd aan de kat gegeven en de rest staat op de grond voor de hond, die daar smakelijk het vlees tussen uit likt. Als ik het van de grond pak en weg wil gooien is ze verontwaardigd want ze wilde er net van gaan eten.

En de keer dat ze even de hond uit laat. Als ze terug is roept ze naar boven dat ze terug is en ik roep terug dat ik er zo aan kom. Als ik dan beneden ben zie ik haar niet meer. Ik sla er niet echt acht op en ben even buiten bezig als ze ineens helemaal verhit (met winterjas, muts en handschoenen) het pad komt aflopen. Ze vraagt waar ik was. Als ik zeg dat ik boven was en dat we net 'al roepend' contact hebben gehad, is ze dat compleet vergeten en gelooft ze me niet. Ze zegt dat ze me de hele tijd heeft lopen zoeken en is boos dat ik niet gezegd heb dat ik thuis was. Ze zegt dat ik niet moet denken dat ik haar van alles wijs kan maken omdat ze Alzheimer heeft.

Ze heeft deze week elke dag "ongelukjes". Dat betekent met andere woorden dat ze in haar broek piest. Ze probeert om de schade daarvan te beperken door ladingen wcpapier in haar broek(zakken) te stoppen, maar dat niet alleen. Ze stopt nu ook zakdoeken, inlegkruisjes en maandverband in haar sokken. Ze snapt het verschil tussen een sok en een onderbroek niet meer. Als het weer een keer is misgegaan, trekt ze een schone broek aan maar vergeet daarbij elke keer om een onderbroek aan te trekken. Ook trof ik haar een keer met maar één sok aan, de andere voet zat bloot in haar schoen. Het is dus wat dat betreft helemaal foute boel. Ik moet haar 's morgens en 's avonds gaan helpen met aankleden en uitkleden en zij vindt dat verschrikkelijk, wat ik goed kan begrijpen. Alleen reageert ze haar frustratie op dat soort momenten dus op mij af en moet ik mij vaak beheersen om niet heel kwaad te worden. Ze kan er niets aan doen. Ik leg nu niet meer alleen schone onderbroeken voor haar klaar, ik plak er van te voren verbandjes in. Aan de keukentafel, 's avonds als zij naar bed is, vul ik haar pillendoosjes en haar onderbroeken.

Het is deze week prachtig weer en mijn moeder is gek op plantjes water geven. Ze kan er geen genoeg van krijgen en ik moet steeds allemaal bakjes en schoteltjes leeg gooien om te zorgen dat de planten niet verzuipen. Ze giet het water op de bloemen in plaats van op de aarde, dat ziet er behoorlijk raar uit en het water belandt dus ook geregeld naast de pot. Als ik in de tuin bezig ben loopt ze als een hondje achter me aan en vraagt steeds of ze ook wat kan doen. Als ik dan iets 'simpels' voor haar verzin, is ze haar opdracht gelijk weer vergeten en begint het gevraag om klusjes weer opnieuw.

Ze zegt rare dingen en we moeten vaak om haar lachen. Soms moet ze ook om zichzelf lachen, als ze in de gaten heeft dat ze iets raars zegt of als wij haar dat vertellen. Ze vindt het niet erg als we lachen. Ze zegt dat we er beter om kunnen lachen dan huilen. Ineens zegt ze dat ze beter bij haar vrienden in het buitenland kan gaan wonen, want als ze een buitenlandse taal moet spreken valt het niet zo op als ze rare dingen zegt. Daar heeft ze dus goed over nagedacht. Helaas is het praktisch niet uitvoerbaar.

Donderdag is de uitslag van het bloed er: alles is perfect. Mijn moeder is kerngezond, op haar Alzheimer na dan.

Vandaag is ze een beetje ziek, althans, ze loopt vreselijk te hoesten en heeft keelpijn en is er van overtuigd dat dat ook door de Alzheimer komt. We voeren haar aspirines tegen de keelpijn en hopen dat dat een eventueel opkomende griep in de kiem kan smoren, maar als het morgen nog zo erg is bel ik de huisarts maar weer.