1 April

Vanmorgen aan de ontbijttafel zit mijn moeder te klagen dat er iets prikt in haar broek. Nadere inspectie leert dat ze geen onderbroek aan heeft, en dat moet dus even recht gezet worden. Nou ja, 'even' is licht uitgedrukt, het duurt ongeveer twintig minuten waarin ze afwisselend beweert wel een onderbroek aan te hebben, wijzend op haar sokken (kijk maar, zie je wel?), dan weer probeert haar onderbroek over haar spijkerbroek aan te trekken. Als ik zeg dat ze eerst haar spijkerbroek moet uittrekken om een onderbroek aan te kunnen trekken, snapt ze me niet. "Bedoel je deze?", vraagt ze, terwijl ze naar haar sokken wijst. Ik vind het zo genant, maar uiteindelijk moet ik haar zo ongeveer aankleden als een klein kind. Als ik dan haar spijkerbroek even uitklop, valt haar onderbroek uit haar broekspijp. Hoe ze dat in vredesnaam voor elkaar heeft gekregen weet ik niet.

Ze heeft het steeds over pasen, al meer dan een week. Ze is geobsedeerd door al die traditionele feesten. Het begon al met sinterklaas en toen kerstmis en nu dan pasen. Ze denkt elke dag dat het pasen is. Of ze denkt dat het voorbij is en is dan weer gepikeerd dat we niets aan pasen hebben gedaan. Vandaag ziet ze in de kast een paasstol liggen en dan komt ze naar me toe, en vraagt verontwaardigd waarom dat brood er nog ligt.

Vanmiddag komt ze naar boven, waar ik aan het werk ben. Ze krijgt haar jas niet meer uit. Ze is heel bang, zegt ze. Ze heeft het gevoel dat ze "het niet meer redt". Ze zegt dat wij het misschien niet zo zien, maar dat ze zelf voelt dat ze hard achteruitgaat, dat ze zich heel erg slap voelt en wankel op haar benen staat. Ik praat een tijdje met haar, meer kan ik ook niet doen. En ik spreek met haar af dat ze volgende week naar de huisarts gaat om zich te laten onderzoeken en om met de huisarts te kunnen praten. Misschien is er wat anders aan de hand waardoor ze zo slap is, hoewel ik dat niet denk.

En dan komt de thuiszorg weer om een maaltijd opwarmen. Gisteravond ook. Toen ging ze heel gepikeerd naar het meisje van de thuiszorg en zei: "hé, zeg, heb je nooit eens iets anders als spinazie"? Ik was er nog, stond op het punt te vertrekken en vond het nogal pijnlijk, hoewel ik weet dat die mensen van de thuiszorg weten met wat voor patiënten (tegenwoordig heet dat cliënten) ze te maken hebben. Maar vanmiddag leg ik haar van te voren nog maar eens goed uit dat ik die maaltijden koop en dat de thuiszorg ze alleen maar komt opwarmen. En ook vertel ik haar dat ze al minstens tien dagen geen spinazie heeft gegeten, maar het is alsof ik het aan dovemansoren zeg, ze weet al niets meer van gisteren en zegt als reactie dat ze benieuwd is wat de thuiszorg vanavond meeneemt.
Ik praat even met de thuiszorg-dame die er vandaag is, en leg uit waarom ik haar toch heb laten komen, ondanks het feit dat ik er ben. Ik wil dat mijn moeder gewend blijft aan de thuiszorg, ook al ben ik er nu bijna continu. Vandaag staat er een maaltijd lasagna op het menu en mijn moeder is er tevreden mee.

3 April

Gisteren heb ik een ketting met een naamplaatje laten maken voor mijn moeder. Behalve haar naam en geboortedatum komt daar mijn telefoonnummer op te staan. De thuiszorg had al een tijdje geleden gezegd dat ik dat moest doen en gisteren is het er dan eindelijk van gekomen. Het is een simpel blikken plaatje, volgens mij zoiets als wat militairen dragen. Het is besteld en komt in de loop van volgende week. Thuis gekomen vertel ik het aan mijn moeder en die reageert zoals verwacht: "ik ben toch niet gek".

Maar vandaag bereiken we een nieuwe mijlpaal. Terwijl mijn man en ik druk bezig zijn in haar tuin gaat mijn moeder even haar hond uitlaten. Normaal is ze binnen een kwartier terug maar nu wordt het later en later en is ze al anderhalf uur weg als ik besluit dat er iets niet in de haak is. Ik spring op de fiets en cross een beetje door het bos, langs de plekken waar ze meestal gaat lopen. Geen moeder. Uiteindelijk zie ik in een flits een gedaante van een bospaadje afkomen die wel veel wegheeft van een spook. Het spook roept tegelijkertijd mijn naam, en jawel, het blijkt mijn moeder te zijn. Haar lange witte haren zijn helemaal verward en hangen half voor haar gezicht, dat rood aangelopen is, met daarbovenop een wollen muts. Ze is blij dat ze me ziet, zegt ze. Ze is verdwaald. In het bos waar ze al een halve eeuw al haar honden heeft uitgelaten en waar ze elk paadje kende, is ze vandaag verdwaald.
Gelukkig heb ik haar nu gevonden, maar het naamplaatje met mijn telefoonnummer is niet echt meer een overbodig attribuut.

4 April

Mijn moeder is net een klein kind, maar ze weet sommige dingen wel meer te waarderen. Vanmorgen komt ze aan de ontbijttafel met een schreeuw van verrukking, terwijl we ons toch echt niet helemaal te buiten zijn gegaan. Maar de eieren, het paasbrood en de servetjes met konijntjes zijn al bijna genoeg. Ze raakt er de rest van de dag nauwelijks over uitgepraat.

Vanmiddag, terwijl ik even boven aan het werk ben, hoor ik op een gegeven moment haar hond weer onafgebroken blaffen. Dat is een teken dat mijn moeder elders in het huis is en niet in de gaten heeft dat haar hond zo tekeer gaat. Heel erg irritant, maar ja, er zit niets anders op dan zelf maar weer naar beneden gaan om de rust te herstellen. De hond is gauw gevonden maar mijn moeder zie ik in eerste instantie nergens. Pas na een tijdje roept ze me vanuit de badkamer om hulp. Ze heeft weer 'een ongelukje' gehad en snapt het niet meer, zegt ze. Inmiddels heeft ze haar vieze onderbroek uit, maar in plaats van een schone onderbroek aan te trekken, heeft ze schone sokken aangetrokken. Ze heeft twee paar sokken uit de kast gehaald en van allebei één sok aangetrokken. Haar spijkerbroek heeft ze ook weer aangetrokken, zonder onderbroek eronder. Maar dat is voor haar niet eens het probleem op dit moment. De verbandjes zijn op, zegt ze. Ze heeft net de laatste gepakt en in haar onderbroek gedaan, zegt ze,  maar nu snapt ze niet hoe het verder met die andere moet. Ik snap het ook even niet. Maar na nog wat doorvragen blijkt dat ze dat verbandje in haar sok heeft gestopt en nu moet er volgens haar in de andere sok ook één. Ik schiet in de lach. Ze lacht mee maar wel 'als een boer die kiespijn heeft'. Dus ik zeg maar tegen haar dat het allemaal niet uitmaakt en dat ze er niets aan kan doen, terwijl ik tegelijkertijd denk dat ik dit toch echt nooit zelf wil meemaken. Het scheelt dat ze het straks allemaal weer vergeten is. Tegen de tijd dat ze eindelijk is aangekleed zoals de bedoeling is, is ze alweer bezig met hele andere dingen.

Tijdens de thee heeft ze het over de plek waar de as van mijn vader is uitgestrooid. Ze heeft het over "E" (de naam van mijn vader) en zegt dan: "Ach, ik heb het de hele tijd over "E" maar dat is natuurlijk helemaal fout, want mijn vader heette geen "E". Ze haalt haar man en haar vader door elkaar en als we proberen haar uit te leggen hoe het zit, wordt ze daar alleen maar zichtbaar onzeker van.

Vanavond komen mijn kinderen en samen met hen komt er een laptop met webcam. We proberen een verbinding te krijgen met één van mijn zussen, maar hoewel het beeld prima is, is het geluid zo slecht dat er niet echt gecommuniceerd kan worden. Na hooguit tien minuten geven we de pogingen op. Later zegt mijn moeder dat het toch niks is al die nieuwe dingen, we zijn er volgens haar de hele avond mee bezig geweest. Het zit haar dwars. Het is me al eerder opgevallen dat haar beleving van tijd af en toe heel ver van de werkelijkheid af staat. Soms is er iets op de tv wat vroeger is gebeurd, maar voor haar is dat dan ineens weer actualiteit.

Morgen gaan we haar wederom als kind behandelen: ze mag paaseitjes gaan zoeken.