Het is Lente! Een nieuw seizoen met nieuwe kansen en vooral veel nieuwe uitdagingen. En die uitdagingen zullen vaak met mijn moeder te maken hebben vrees ik. De winter heeft in het teken gestaan van het opstarten van de thuiszorg en de medicatie. De lente is begonnen zonder medicatie en dat zal waarschijnlijk zo blijven. Mijn moeder gaat gestaag verder achteruit, soms wat sneller dan anders, en zo komt het dat ik aan het begin van de lente weer mijn intrek bij haar heb genomen. Het is niet meer verantwoord om haar alleen te laten, maar misschien verandert dat weer, al zal dat dan van korte duur zijn.
Gelukkig is het in de lente en straks in de zomer niet al te onaangenaam vertoeven in haar grote huis en vooral haar grote tuin. Ik moet alleen "even" een knop omzetten en er niet al teveel bij stil staan dat ik misschien wel voor lange tijd min of meer vast zit. Er niet teveel aan denken dat het straks ook weer herfst en winter gaat worden en niet teveel vakantieplannen maken die waarschijnlijk gedoemd zijn in rook op te gaan. Ook mijn man en kinderen moeten zich aanpassen aan deze omstandigheden. En ook mijn moeder moet zich aanpassen aan het feit dat ze niet alleen in haar huis zit, maar daar lijkt zij in dit geval het minste moeite mee te hebben. Sterker nog: ze zegt blij te zijn dat ze bij ons in huis kan wonen.
Ik wil proberen het positief te blijven zien en er het beste van te maken, maar ik denk dat ik daarvoor alle zeilen zal moeten bijzetten.