Hoewel de herfst vaak mooi is, qua kleuren en temperatuur, vind ik het feit dat we richting de winter gaan toch altijd een beetje deprimerend. Zeker nu ik bij mijn moeder zit, waar de leefruimte 's zomers zoveel groter is dan in de winter, wanneer de dagen steeds korter worden, we gedwongen binnen met elkaar op een kluitje moet leven en tot overmaat van ramp ook nog uitvindingen als sinterklaas en kerstmis te verduren krijgen.
Met mijn moeder gaat het steeds slechter. Haar hercencellen vallen uit zoals de blaadjes in de herfst van de bomen vallen. We vragen ons nog steeds dagelijks af: "hoe lang nog?", maar blijkbaar verleggen we ook dagelijks onze grenzen. Bij het begin van de herfst lijkt het gespook 's nachts een nieuw fenomeen te worden waar we een antwoord op moeten vinden.