Wat een fijn om te lezen hoe iemand anders een ouder met dementie ervaart. Het is een feest van herkenning maar ook boeiend om te zien hoe anders je met situaties omgaat dan ik.

Onlangs kwam ik een website tegen die me een blik van de andere kant gunde www.alzheimerdagboek.nl Een vrouw die sinds haar opname in het verpleeghuis door alzheimer een dagboek bijhoudt. Er zijn nog niet zoveel bladzijdes uit het dagboek geplaatst maar ben benieuwd naar de rest. Hoop dat ik zo beter begrijp hoe sommige situaties ontstaan.

..geweldige, vooral menselijke site,zeker ook door je dagboek. Mijn moeder van 92 woont in een verzorgingshuis en ik er 1,5 uur reizen vandaan. Toch ben ik er 2-3 x per week en neem haar dan mee naar buiten in de rolstoel. Door haar grote vergeetachtigheid en emotionele huilbuien weet ik niet meer hoe met haar om te gaan.

Ze wil steeds weer naar het kerkhof waar haar, vorig jaar, overleden man ligt, telkens weer huilen geblazen. Daarna gaan we een parkje in, de supermarkt en een ijsje eten, dat gaat allemaal prima. Dan wanneer ik haar terugben naar haar kamertje zie ik onmiddellijk haar gezicht weer betrekken en schiet ze in een dip...ik heb de grootste twijfels nu; doe ik er wel goed aan haar steeds mee te nemen naar buiten, de een zegt dit de ander dat en intussen zit ik thuis óók met een brok in mijn keel, twijfel en twijfel. Eind van de week dan eindelijk de afspraak bij de geriatrie, ze kan zo ongeveer niets meer, de 10 stappen lopen naar het toilet gaat met veel moeite nog net, haar warme eten wordt er verzorgd, de broodmaaltijden moeten wer zelf doen, ik maak verpakte, dik belegde broodjes voor een paar dagen, dat werkt. Maar toch schiet ik zo af en toe toch uit mijn slof...ben je zolang met haar in de weer, dan onmiddellijk die dip bij thuiskomst, waar doe ik het voor als ze er uiteindeliojk toch een dip van krijgt ??

Wat een leuke weblog. Ik kom er op via de site van de innovatiekringdementie. Ik heb nog maar heel even gelezen en mijn oog valt op het bericht 15 januari van schoondochter. Ze heeft het over haar schoonmoeder die met geen stok naar de dagopvang is te krijgen. Mijn demente moeder heeft indertijd ook twee jaar weten tegen te houden dat ze daar heen ging. Zij woonde toen nog bij mijn vader en voor hem werd het echt te zwaar om de hele dag met haar samen te zijn. Ik ben toen samen met haar gegaan. Ik heb voorgesteld daar eens even koffie te gaan drinken en dan weer te vertrekken. Toen nog een keertje samen en vrij snel was ze om! Ze heeft er uiteindelijk een heerlijke anderhalf jaar gebruik van mogen maken. Toen ze bij mijn vader weg moest en in een groepswoning ging wonen mocht ze helaas niet meer naar de dagopvang. Je kunt maar van een voorziening tegelijk gebruik maken, zelfs als je zelf wilt betalen.Met pijn in het hart moest ze daar weg. Dus: ga met schoonmoeder samen daar eerst koffiedrinken!Succes! Of wellicht is het inmiddels al gelukt?   

hallo met fenna ,

mijn moeder zit en de verpleeghuis en zuitlaren .

zij is daar heen gegaan om dat ze vergeet achtg word .

maar daar zijn mensen die veel meder zijn dan mijn moeder .

dan zegt mijn moeder ik wil heer weg .

maar de zusters zegen zij is heer op haar plaats

ik hep heer een raar gevoel over ,

ik weet ook niet waar ik wesen moet met mijn vraag

ik hoop geen spam te krijgen  

vind het een mooi weblog. heb er veel aan,

hoop wel gauw weer nieuwe vehalen van je te lezen,sterkte met alles

Hallo.

Per toeval ben ik op je site gekomen,en ik moet zeggen, een geweldige site.

Ik heb je verhalen in een stuk gelezen,het is allemaal zo herkenbaar.Onze moeder heeft vorige week ook de diagnose Alzheimer gekregen. Zij woont gelukkig bij mijn jonste broer in huis,en met behulp van Buurtzorg,die 4 keer op een dag langskomen, redden wij het nog prima zo.

Ik wens jou en je familie veel sterkte voor het verzorgen van je moeder.

Ik zal zekers je site nog eens bezoeken

Groeten Grietje

Sinds 2 jaar is ons duidelijk dat mijn moeder een vorm van geheugenverlies heeft. Afgelopen dinsdag hebben we de mmse-test maar weer eens herhaalt bij de huisarts Best schrikken. Scoorde ze in 2007 nog 20, nu haalt ze (met een klein beetje hulp) 8. Zo verwarrend. Het traject van dagbehandeling gaan we starten; mijn vader, die haar volop mantelzorg geeft, vindt het moeilijk. Nu is hem duidelijk dat we wat meer moeten.Met het verdrietige gevoel in mij, zoekend naar, kwam ik op jouw site terecht. Normaliter ben ik niet zo van reacties geven. Maar ik moet je zeggen; je site is prettig. Ik kom zeker nog een keer terug. Heel veel sterkte. Het is en blijft een raar proces.

Hoi, dochter van,

Er kwam veel boven bij het schrijven, 't werd zelfs te lang voor één bericht. Hieronder de rest:

En we doen er van alles aan, inmiddels. De afspraak voor dagbehandeling staat met dikke zwarte stift in haar groteletteragenda. De mensen van de serviceflat wekken haar 's ochtends met een kopje thee en alerteren haar. De dagbehandeling belt met een herinnering voor de taxibus die om 09.30 komt. De avond tevoren drukken wij haar vriendelijk op haar hart toch gezellig mee te gaan. 'Goed voor je Alzheimer mam!', want benoembaar is het inmiddels wel. Maar ze blijft smoezen toepassen om niet te gaan.

Maar kijk,  al schrijvend krijg ik er meer inzicht in. Ze voelt zich daar niet vertrouwd, onzeker en op vreemd terrein. Vraagt zich telkens af waar ze naartoe gaat in die bus met onbekenden. De mensen kent ze niet, geen vertrouwde gezichten. Ze geeft nog wel de sociaal wenselijke reacties, keuvelt over het weer, de gladheid en is behulpzaam. Aait hondjes en pakt kinderhandjes, geeft koekjes door en melk voor de koffie. Knoopt jassen dicht en helpt met sjaals of zakdoeken. En achteraf kan ze zeggen dat het wel gezellig was, maar een paar dagen later is alles weer nieuw.

Ik zal een soort 'geheugenboek'moeten aanleggen. Meegaan en foto's maken van haar in de taxibus, en in de huiskamer daar, tijdens de koffie, de spelletjes, de gym en andere activiteiten. Van als ze aan het koken zijn, aan tafel zitten met de andere groepsleden. Portretjes van de begeleiders, met namen erbij misschien.

Zo goed is je site nou! Ik houd

Hallo 'dochter van demente moeder'

Ik geniet van een feest der herkenning in jouw verslagjes. Mijn schoonmoeder - 88, woont in particuliere serviceflat, weduwe sinds 11.08 - lijdt ook aan dementie 'van het Alzheimertype'. Na de dood van haar man is duidelijk geworden dat het veel erger met haar is dan we eigenlijk door hadden. Hij heeft heel veel opgevangen, voor ons verstopt en weggehouden. Zelf meldt ze geregeld dat haar geheugen een 'deuk'heeft opgelopen nu papa er niet meer is.

Inmiddels is schoonmoeder geindiceerd voor dagopvang (waar ze met geen stok naartoe is te krijgen - goeie tips, anyone?) binnen 5 jaar uit te breiden tot volledig (24/7) verblijf. Ze krijgt huishoudelijke hulp via de WMO, en gedeelte van het indicatiebudget wordt gebruikt voor thuiszorg ADL en medicatie.

Het blijft ondanks dat alles belastend. Een paar keer per week gaan we (twee dochters, zoon - mijn man - en ik) langs, en omdat mijn gezin het dichtstbij woont, halen we haar in het weekend vaak een paar uur op. Thee of koffie, glaasje wijn, zoutje, eten,  dat soort dingen. Zover zo goed.

Onze grootste frustratie is vooralsnog de dagbehandeling. Schoonmoeder belt dagelijks 10 - 20 keer op (alle drie krijgen we onze portie) met verwarde verhalen over 'papa ligt niet in zijn bed, kan hem niet vinden, waar zou hij zijn' over post die gekomen is, over geld dat onvindbaar is, over boodschappen die ze wel of niet heeft, kortom over van alles. Ze zoekt duidelijk naar contact. Nu zou ze 2 - 3 x per week naar de dagbehandeling moeten gaan, maar ze weigert. Ze blijft in bed liggen, meldt dat ze koorts heeft, of misselijk, of duizelig, zich niet goed voelt. De keren dat we haar tochl zover kregen belt ze dat het erg gezellig was, een leuke dag wel.

En we doen er van alles aan, inmiddels. De afspraak voor dagbehandeling staat met dikke zwarte stift in haar groteletteragenda. De mensen van de serviceflat wekken haar 's ochtends met een kopje thee en alerteren haa

Hallo Arlette,Ik heb geprobeerd je wat terug te sturen maar krijg een foutmelding. Bedankt voor je bericht in ieder geval.

Heel herkenbaar, zit met m'n moeder in dezelfde situatie. Je beschrijft het op een heel mooie manier, vol met zorg en liefde. Iedere dag kijk ik even of je al weer wat geschreven hebt. ik denk dat bij jullie dezelfde vraag leeft als bij ons : hoe zal dit verder gaan ? Bedankt dat je het voor ons opschrijft.

Sterkte en succes

Heel herkenbaar wat je allemaal schrijft, ik zit ook in zo een situatie, en ik wil je veel sterkte wensen. Ik ga je webside vaak lezen denk ik.

Suc6, Cynthia

Dit is dan de 'officiële opening' van het gastenboek en tevens een test om even te checken of het allemaal werkt.

Ik hoop hier leuke berichten maar vooral geen spam te krijgen.