Deze vreselijke ziekte overkomt onze moeder nu ook.Papa is er gelukkig ook nog.Het maakt het wel niet minder makkelijk.Moeder laten verzorgen in opvanghuis is zeer duur,de papa moet toch ook nog kunnen (over)leven.

Mijn moeder, thuis ging het niet meer, lag de hele dag op de bank, als ze er af kwam ging ze klagen, dat er nooit iemand kwam. Ook al waren we een kwartier terug nog geweest. Uiteindelijk kun je er ook maar een klein gedeelte van de dag zijn. In huis nemen, zou je aan alle kanten beperken. De zorg kwam drie keer op een dag, het eten werd gebracht en wij met zijn allen 6 kinderen en aanhang om de haverklap.

Alle verhalen al eerder geschreven herken ik. Toen werd er een particulier tehuis geopend, voor dementerenden. We hebben haar min of meer opgepakt (heel kort gezegd) en verhuisd.

Dus jullie willen, dat ik hier ga wonen, na de grootste verrassing (wij dachten, dat het oorlog zou worden) Hoe oud ben ik dan? 89? O, nou dan word het weleens wat....

Sindsdien ging het met onze moeder prima, ze had afleiding, sliep weer de hele nacht, doet leuke en minder leuke dingen, zoals aardappels schillen, voelt zich af en toe de directrice zelf en telt weer mee. Natuurlijk word ze niet beter, maar ze is zo'n stuk gelukkiger in dit grote"huisgezin". Niet weggestopt op een kamertje, of alleen in haar eigen huis. Maar gewoon gezellig. Ze heeft haar buien, echt wel, maar dit geeft zo'n rust voor iedereen en niet in de laatste plaats voor onze moeder.

Omdat het met mijn moeder zo goed ging, hebben we zelfs mijn bedlegerige schoonmoeder verhuisd uit een zorginstelling, die gaat ook heel goed, ze is veel verder als mijn moeder in het proces, maar begint weer te lopen en spreekt weer hele zinnen, het is wonderlijk om te zien.

Wat gezelligheid, etensgeuren, samen koken, goede verzorging, een lach, muziek, een praatje en afleiding doen.

Niet dat het makkelijk was met de regeltjes, PGB, financieen, verhuur van het huis om het mogelijk te maken. etc etc.

Maar wat een oplossing, en je wilt niet weten wat we voor de rest allemaal hebben meegemaakt, ik kan er ook wel een boek overschrijven. Ook de instanties, dokters, docteams, enzovoorts werken hier niet erg in mee, ja achteraf......  vinden ze het een mooi initiatief.

Maar echt goeie raad? nou we moesten het allemaal zelf ontdekken, en dat hebben we gedaan.

sterkte allemaal, dat ten eerste, ons verhaal is dat wij samen dement zijn en niet mijn schoonmoeder!!! ik wil dus zeggen zij heeft last er van op het moment ,nu , ze gaat van maandag tot en met donderdag naar de dag opvang, heeft het echt naar het zin en ook nodig .

maar dan komt het,, op vrijdagochtend na 11.00 uur gaat de telefoon bij mij en wil ze weten wanneer er iemand van ons komt om een paar boodschappen te gaan doen ,we werken op vrijdag ook alle bij ,ik onregelmatig dus kan haar vaak te woord staan,we zeggen dan altyd dat er  op zaterdag boodschappen gedaan worden .oke zegt ze dan zie jullie morgen, doei (door de telefoon) binnen 5 minuten belt ze weer weet niet dat ze me net gesproken heeft,vraagd om wanneer ze boodschappen gaat doen en of ik haar bankafschriften na wil kijken of alles klopt en die gesprekken houd ze vol om de tien a vijftien minuten. kort gezegd zijn vrijdag zaterdag en zondag lange dagen alleen in een flatje wat ze ook doet is bellen en na 2 keer ophangen dan bellen we terug maar ze neemt niet op ze herkent de bel toon niet meer, als er een oplossing zou zijn om die mensen 7 dagen opvang te kunnen bieden zou dat beter zijn voor mantelzorgers, dit lijkt mij goedkoper dan 24 uur opvang er komt nu 2 maal perdag een verpleegkundige  we hebben ook een verpleegkundige voor de avond geprobeerd maar mijn schoon moeder wil niet om pak weg 9 uur s'avond's in een pyama geheesen worden en gaat dan lelijk doen tegen de zorg. na 3 keer zijn ze er mee gestopt we hoorden dat na 6 dagen foutje van RIVAS,we hadden het kunnen lezen in het logboek was de verklaring jajaj.. conclusie : dag opvang is zeer goed voor de persoon maar wat doen we in het weekend ???? reacties zijn van harte welkom want we denken er over om te gaan verhuizen en moeder in huis te gaan nemen, heeft iemand daar ervaring mee of adviezen aan ons sterkte en lieve groeten van ons.xx

Hallo,

Wat een spannende beslissing, en moedig!

Mijn moeder heeft een tijdje Nutrilon gehad, een soort bijvoeding 3x pd waar alle voedingsstoffen inzitten. Daardoor is ze nu weer op haar oude gewicht. Misschien kan het jouw moeder ook helpen.

Hartelijke groet en sterkte met de verhuizing!

hallo,ik herken zoveel uit je verhalen,allebei mij ouders werden getroffen door alzheimer dus ik weet wat het is,mn vader is in september 2010 overleden en mn moeder zit nu sinds twee weken in verpleegtehuis omdat het thuis echt niet meer ging,heb me daar behoorlijk schuldig over gevoeld omdat we mn vader al die tijd wel thuis hebben verzorgd,maar het feit is dat iedere patient met alzheimer anders is en anders word,mn vader is tot het eind een rustige man gebleven en zijn alzheimer ging veel trager dan bij mn moeder,mn moeder gaat in snelvaartrein achteruit en krijgt ook dagelijks haldol,ik weet dat dit een paardemidel is en dat het niet goed is maar er zijn mensen met alzheimer net zo als mij moeder die zo verschrikkelijk onrustig zijn en argresief en halucineren zodat dit alleen met haldol te onderdrukken is ,zodat de patient zichzelf zich wat rustiger voelt en wat minder angstig is en ook voor de verzorgende die met haar moeten werken,er staat ons allemaal nog behoorlijk wat te wachten hoor we zijn er nog niet,ik heb het allemaal al een keer meegemaakt met mn vader en de film herhaalt zich nu een snelvaart met mn moeder,ik wens edereen veek sterkte die met die slopende mens onteerende ziekte te maken heeft,

Veel sterkte!

Hallo

Ook ik heb een moeder met Alzheimer waar ik over schrijf. Ik doe dat op een andere manier dan jij, dat heb je waarschijnlijk wel gezien. Ik zag je reactie bij alzheimer-nederland.nl op het forum. Je schrijft dat ons nog het nodige te wachten staat. Ik heb natuurlijk geen idee hoe het verloop zal zijn, maar tot nu toe gaat het goed met haar en woont ze nog steeds thuis. Dat zolang mogelijk volhouden is mijn doel op dit moment. Voor wie mijn blog wil lezen: http://metjemoeder.blogspot.com/

Groeten en sterkte met alles

Nicole

Was ik nog even...mijn moeder heeft onder behandeling gestaan van Paul Dautzenberg, een geweldige man die zijn vak goed verstaat. Hij is gyriater in het Jeroen Bosch ziekenhuis in den Bosch. Hij heeft het boek: "Het wordt steeds stiller geschreven". Een boek vol herkenbare dingen, tips en handvatten. Een aanrader!

Groetjes, Shirley

Toevallig kwam ik op jou site terecht. En herken, net als velen, veel dingen in je verhalen. Wat mij opviel, is dat jou moeder het medicijn Haldol krijgt. Zou je willen adviseren (mocht je het niet al gedaan hebben) dit medicijn te googlen. Het is een paardemiddel, die bij veelvuldig gebruik, rare dingen kan doen met mensen. Mijn moeder heeft het 1 keer tijdens een ziekenhuis opname gekregen, maar nadat ik gelezen had wat het kan doen, hebben wij het meteen laten schrappen. Ik adviseer ook iedereen om dit medicijn te mijden. Nogmaals zoek het op op internet en je begrijpt wat ik bedoel. Een ieder die te maken krijgt met deze slopende ziekte, wens ik heel veel liefde en kracht toe. Ik zelf vind het een hel om mijn moeder zo te zien aftakelen.

Groetjes, Shirley

I, je schrijft echt ontzettend goed en dat maakt veel zaken niet alleen inzichtelijk, maar ook schrijnend. Alle lof voor je geduld en inzicht!

ik lees je je site minimaal 1x per week. Ik vind het geweldig zoals je er mee omgaat, al twijfel je soms van niet, je hebt echt heel veel geduld. Mijn moeder is ook dementerend maar nog in veel en veel mindere mate. Zij heeft chronische blaasontsteking, ongveer 1x per 2 maanden. Al ze dit heeft is ze wat ons betreft ´klaar voor gesloten afdeling´, hoort stemmen, krijgt opdrachten en heeft waanbeelden. Maar als ze goed is kan ze en gaat ze nog alleen de stad in. Wat ik wil zeggen, blaasontsteking bij oude mensen heeft enorme impact op hun geestelijk gesteldheid. Dit wordt volgens mij echt onderschat.

heel veel sterkte en je doet het prima. groetjes D.

Wat een herkenning. Ik ben blij dat ik deze site gevonden heb. Sta op dit moment stijf van de stress, schuldgevoelens en angst. Mijn moeder is dementerend (88jr)  en mijn vader (91) moet naar het ziekenhuis voor zijn hart. Ze gaan binnenkort verhuizen naar een aanleunwoning vlak bij mij. (wonen nu nog aan de andere kant van het land) Ik ben de enige die nog  bij hun komt.  Mijn broers komen al jaren niet meer bij mijn ouders. Mijn moeder is een zeer dominante, ruziemakende vrouw en dat heeft er voor gezorgd dat zij niet meer kunnen komen. Ik zelf heb jaren geleden ook even geen contact meer gehad maar dat werkte niet. Ik bleef er toch mee bezig. Deze dementie maakt alles nog heftiger en ze wil niet alleen zijn maar ze wil bij mij in huis.....wat echt niet mogelijk is. Ik werk nog fulltime en word helemaal akelig van haar en van haar verwijten. Het lukt me niet om dat niet binnen te laten komen. Ik ben dus nu bezig om de hele verhuizing en ook nog om de CIZ aanvraag voor een verzorgingshuis te regelen want mijn vader kan het niet meer aan. Ik vind het nog heel moeilijk om om te gaan met deze dementie. Haar boosheid, dwarsheid noem maar op. Vooral ook omdat het niet contstant is. Soms weet ze alles en dan het volgende moment weet ze niets. Ik ben ook bang dat ik het niet meer aankan. De stress, hartkloppingen noem maar. Ik ga dinsdag met mijn vader naar het ziekenhuis en dan moet zij naar de dagopvang. Ik heb geregeld dat ze wordt opgehaald en thuisgebracht. Ik hou mijn hart vast.

Nee, met mijn moeder is niks aan de hand hoor.

De mensen om haar heen die doen zo raar.(????)

Die zegt dit en die zegt weer dat.

Met haarzelf is alles oke / prima zelfs.

Na een poos geen contact gehad te hebben gehad met mijn ouders. Probeer ik via mijn vader m.b.v. maatschappelijkwerk toch weer in contact te komen. Het eerste gesprek met mijn vader verliep redelijk.. Het tweede gesprek met  mijn moeder ho....maar.

Het ligt aan iedereen ....behalve aan haar.

Aan het eind van het gesprek vraagt ze kom je koffiedrinken,.. hoe kan ik komen koffiedrinken als we een conflict hebben waar we zelfs met maatschappelijk werk niet uit kunnen komen.

Waar we moeten we het tijdens de koffie over hebben koetjes en kalfjes???

Oh.. als ik er nog terug denk aan het gesprek.. met een stalen strak gezicht vragen naar de kinderen(kleinkinderen) die ze 3 jaar niet gezien heeft.  

Mama hou je nog wel van mij.

Of ben je soms....jaloers op mij dat kan natuurlijk ook.

Afgelopen zondag de telefoon gaat en je vraagt kom je koffiedrinken... nee ik kan niet komen koffie drinken.

Reden: het gesprek van laatst kan mij maar niet loslaten.

Ja maar.. geeft ze aan dit was ook weer het eerste gesprek.

Kijkt maatschappelijk werk nu echt niet door haar toneelspel/gedrag heen??

Mama... wat maak je mijn leven toch moeilijk!!!

Ik ben op zoek naar iemand die mijn moeder is die voor me bid en voor mijn vecht..niet iemand die mij alles verwijt en zelf denkt nergens schuld aan te hebben.

Mam ...je leeft in je eigen wereld.

Ow, wat herkenbaar allemaal...... Mijn vader - met Alzheimer - woont nog alleen thuis. Heeft intussen wel indicatie voor woonzorg. 't Gaat nog enigszins goed, mits hij niet verward is - door ontsteking, verkeerde medicatie.... - dan krijgt hij ook 'n tabletje Haldol. Krijgt thuiszorg, WMO en mantelzorg.... Ik schrijf er over op mijn blog stapjeterug.blogspot.com

Gr, Inge

6 Januari 2010 heb ik in je gastenboek gereageerd. Alles is zo verschrikkelijk herkenbaar. Onze moeder is ondertussen in het verpleeghuis opgenomen. We zagen er als een berg tegenop, maar er is een vreselijk zware last van onze schouders gevallen en wij hebben het zo getroffen, de verzorgenden zijn zo betrokken en lief en het huis is nieuw en gezellig. We konden niet anders. Soms is ze nog wel opstandig, maar op de een of andere manier schikt ze zich er in. Denk a.u.b. goed om jezelf en je gezin, ik vind 't zo goed wat jullie doen, maar blijf in de gaten houden of het het allemaal nog waard is en gewaardeerd wordt. Ik denk dat jullie dit zelf heel goed en liefdevol in kunnen inschatten.

Warme groeten van Arlette  

The Memory Loss tapes, de film op je site, heb ik afgelopen week gezien. Ik vond het een hele mooie film en erg aangrijpend.Het tweede deel van de film was eigenlijk heel erg. Ik ben toch blij dat ik ook dat gezien heb, zo kan ik nog genieten van wat er nu nog is.

Veel sterkteAns

Al een hele tijd volg ik je dagboek. En heb het eerlijk gezegd wel 2 weken lang gemist.  

Ik zorg ook voor mijn dementerende moeder. Zij zit nog in het beginstadium. Herkenbaar zijn je verhalen nog niet echt, maar zo weet ik vast wat me straks te wachten staat. Sinds 4 maanden heeft ze 2 dagen per week dagopvang. Dat geeft mij wat meer ademruimte en mijn moeder wordt uit haar sociale isolatie gehaald. Voor mezelf vind ik het ergste van Alzheimer, dat ik telkens weer meer afscheid moet nemen van de moeder die ze ooit was.

Ik wens je heel veel sterkte met alles.

Marianne

Wat een fijn om te lezen hoe iemand anders een ouder met dementie ervaart. Het is een feest van herkenning maar ook boeiend om te zien hoe anders je met situaties omgaat dan ik.

Onlangs kwam ik een website tegen die me een blik van de andere kant gunde www.alzheimerdagboek.nl Een vrouw die sinds haar opname in het verpleeghuis door alzheimer een dagboek bijhoudt. Er zijn nog niet zoveel bladzijdes uit het dagboek geplaatst maar ben benieuwd naar de rest. Hoop dat ik zo beter begrijp hoe sommige situaties ontstaan.

..geweldige, vooral menselijke site,zeker ook door je dagboek. Mijn moeder van 92 woont in een verzorgingshuis en ik er 1,5 uur reizen vandaan. Toch ben ik er 2-3 x per week en neem haar dan mee naar buiten in de rolstoel. Door haar grote vergeetachtigheid en emotionele huilbuien weet ik niet meer hoe met haar om te gaan.

Ze wil steeds weer naar het kerkhof waar haar, vorig jaar, overleden man ligt, telkens weer huilen geblazen. Daarna gaan we een parkje in, de supermarkt en een ijsje eten, dat gaat allemaal prima. Dan wanneer ik haar terugben naar haar kamertje zie ik onmiddellijk haar gezicht weer betrekken en schiet ze in een dip...ik heb de grootste twijfels nu; doe ik er wel goed aan haar steeds mee te nemen naar buiten, de een zegt dit de ander dat en intussen zit ik thuis óók met een brok in mijn keel, twijfel en twijfel. Eind van de week dan eindelijk de afspraak bij de geriatrie, ze kan zo ongeveer niets meer, de 10 stappen lopen naar het toilet gaat met veel moeite nog net, haar warme eten wordt er verzorgd, de broodmaaltijden moeten wer zelf doen, ik maak verpakte, dik belegde broodjes voor een paar dagen, dat werkt. Maar toch schiet ik zo af en toe toch uit mijn slof...ben je zolang met haar in de weer, dan onmiddellijk die dip bij thuiskomst, waar doe ik het voor als ze er uiteindeliojk toch een dip van krijgt ??

Wat een leuke weblog. Ik kom er op via de site van de innovatiekringdementie. Ik heb nog maar heel even gelezen en mijn oog valt op het bericht 15 januari van schoondochter. Ze heeft het over haar schoonmoeder die met geen stok naar de dagopvang is te krijgen. Mijn demente moeder heeft indertijd ook twee jaar weten tegen te houden dat ze daar heen ging. Zij woonde toen nog bij mijn vader en voor hem werd het echt te zwaar om de hele dag met haar samen te zijn. Ik ben toen samen met haar gegaan. Ik heb voorgesteld daar eens even koffie te gaan drinken en dan weer te vertrekken. Toen nog een keertje samen en vrij snel was ze om! Ze heeft er uiteindelijk een heerlijke anderhalf jaar gebruik van mogen maken. Toen ze bij mijn vader weg moest en in een groepswoning ging wonen mocht ze helaas niet meer naar de dagopvang. Je kunt maar van een voorziening tegelijk gebruik maken, zelfs als je zelf wilt betalen.Met pijn in het hart moest ze daar weg. Dus: ga met schoonmoeder samen daar eerst koffiedrinken!Succes! Of wellicht is het inmiddels al gelukt?