7 December

Om half negen belt mijn moeder. Ze klinkt verontwaardigd: er stonden vanmorgen ineens twee mannen op het dak en daar was ze wakker van geworden. De huiseigenaar heeft me bezworen altijd eerst te bellen als er iets aan het huis moet gebeuren, juist om dit soort verrassingen te voorkomen, maar dat gaat nogal eens mis. Het leed is al geleden en dit is niet meer ongedaan te maken.
Ruim twee uur later ben ik bij haar en komt ze me buiten al tegemoet. Ze heeft een dun t-shirt aan in plaats van haar gebruikelijke outfit van minimaal twee truien over elkaar en ze heeft haar laarzen verkeerd om aan. Ze doet opgewonden haar nieuwe variant van het verhaal: er stonden vanmorgen ineens twee mannen naast haar bed terwijl ze nog lag te slapen. Hoe ze het huis in gekomen waren weet ze niet, maar ze is zich kapot geschrokken, ze staat er nu nog van te trillen. Ik check het verhaal bij één van de bouwvakkers en, zoals verwacht, is haar eerste versie van het verhaal de juiste. Ze is waarschijnlijk flarden van de gebeurtenis vergeten en heeft die vanuit haar eigen fantasie aangevuld. Of het zo echt is gegaan weet ik niet, maar ik heb wel gelezen dat het zo kan gaan. In ieder geval is ze echt van slag.
Eerst maar weer rustig koffie drinken, dan voorzichtig zorgen dat ze een schone broek aan trekt, schone sokken, schone schoenen. De slaapkamer moet weer letterlijk "uitgemest" worden, dankzij het feit dat ze de hond en kat angstvallig bij zich, achter gesloten deuren houdt en de kat dus niet 's nachts naar de kattenbak kan.

En dan komt de dame van de thuiszorg, ik noem haar T. Die is waarschijnlijk van te voren gewaarschuwd voor het licht ontvlambare karakter van haar nieuwe 'cliënt' of ze is door ervaring in vergelijkbare situaties zo door de wol geverfd, dat ze zeer doortastend het vertrouwen van mijn moeder weet te winnen. De kennismaking duurt ruim een uur en voert door een groot deel van het huis, langs foto's, schilderijen, de dieren en verbaal langs kunst, verre reizen, ver verleden en verre achterkleinkinderen. Tenslotte wordt als een soort bezegeling van het vertrouwen de eerste pleister geplakt. Dame T van de thuiszorg gaat weer weg, maar mag spreekwoordelijk blijven. Mijn moeder is erg over haar te spreken: "helemaal niet zoals die thuiszorg van vroeger" zegt ze. Ze komt morgen weer. En daarna komt een collega. En dan T weer en dan weer een collega. En in het weekend komen er weer anderen. Het zal wel even gaan duren voordat mijn moeder aan alles en iedereen gewend is. Maar in ieder geval heeft ze vertrouwen in Dame T en die zal ze het vaakst zien.
Ik moet van Dame T nog van alles gaan kopen voor de pleisterplakkerij: huidolie, watten, desinfecterende zeep, latex wegwerphandschoenen. En dat moet dus gelijk, want het is morgen al nodig. Eerst wil mijn moeder mee naar het dorp. Ze gaat haar jas aantrekken en haar goede schoenen, maar als ze buiten bij de auto komt zie ik dat ze twee verschillende schoenen aan heeft. Ze moet dus weer naar binnen en omdat ik een beetje gehaast ben spreken we af dat ik maar even alleen ga en dat we een keer samen gaan als er meer tijd is.
Als ik eindelijk naar huis kan is het al bijna weer donker. Ik moet haar vanavond bellen om te zorgen dat ze eet, dat ze de hond uitlaat, dat ze de paarden eten geeft, dat ze de slaapkamerdeur open laat staan voor de kat. Maar .... ik vergeet om te bellen.

9 December

Gisteren zijn wij heel even bij mijn moeder geweest zodat mijn man ook even kennis kon maken met T maar die was helaas een beetje later dan gepland zodat die kennismaking niet doorging. In ieder geval konden we ook even met eigen ogen zien dat de veestapel nog in blakende gezondheid verkeerde dus dat we ons echt niet overmatig zorgen hoeven te maken als we een keer vergeten te bellen. Mijn moeder had gisteren weer haar vieze pindakaasdrankje gemaakt en zat daar over te praten alsof het iets heel normaals was: een grote lepel pindakaas in een beker, kokend water erbij en dan flink roeren. Maar ze vond het niet lekker en heeft het niet opgedronken en volgens mij heeft ze echt niet in de gaten dat het nooit de bedoeling van meneer Calvé is geweest dat er drankjes van pindakaas worden gemaakt.

Vandaag komt de andere vaste verzorgster, mevrouw B, en die moet natuurlijk ook uitgebreid kennismaken en rondgeleid worden dus ik zorg dat ik op tijd bij mijn moeder ben. Eerst komen totaal onverwacht een paar oude buren op bezoek. Erg leuk om even bij te kletsen. Mijn moeder praat zonder gêne over haar Alzheimer en daar ben ik wel blij om, aangezien mensen het toch gelijk in de gaten hebben kan je er maar beter over praten dan dat je van die pijnlijke situaties krijgt waar niemand iets van durft te zeggen. En dan wordt het ene bezoek afgelost door het andere: mevrouw B is er. Ze blijkt uit hetzelfde dorp te komen, zelfs op dezelfde school gezeten te hebben als ik en mijn zussen, ze kent de omgeving en dat maakt het gesprek gelijk heel makkelijk. Het ritueel is nagenoeg hetzelfde als maandag: thee drinken, huis laten zien, dit keer ook de tuin, en de verhalen over de achterkleinkinderen aan de hand van foto's, de verhalen over de verre reizen en tenslotte het plakken van de pleister. Mijn moeder praat met mevrouw B alsof het een vertrouwensarts is en stelt vragen zoals hoe lang ze "nog heeft", waar ze natuurlijk geen concreet antwoord op krijgt. En weer is ze na afloop helemaal opgetogen en tevreden, ze heeft er het volste vertrouwen in. Met T en B gaat het helemaal goedkomen, nu nog afwachten hoe het met de invallers in het weekend gaat.

Het indicatiebesluit van het CIZ is er al. Het zegt me (nog) niet zoveel maar er is een indicatie gegeven voor "begeleiding individueel, klasse 2", "begeleiding groep, klasse 4" "persoonlijke verzorging, klasse 2" en "behandeling algemeen". Ik zal aan de coördinator van de thuiszorg vragen of dit voorlopig voldoende is voor de zorg die ze nu gaan leveren. Laten we het hopen, anders moet ik nog een bezwaarschrift gaan schrijven ook. Voor de huishoudelijke begeleiding en boodschappen e.d. moet ik dit bij de gemeente gaan aanvragen, maar ik wacht daar nog even mee zodat we niet al te veel veranderingen en bureaucratisch gedoe tegelijk op ons dak krijgen.

 Ik doe boodschappen voor mijn moeder en drink nog koffie en praat wat met haar voor ik weer naar huis ga. Ze zegt dat ze het zo erg vindt dat ze Alzheimer heeft, erg voor ons, omdat wij er zoveel werk mee hebben. Ik ben niet echt gewend dat ze zich inleeft in andere mensen en in die zin vind ik dat ze erop vooruit is gegaan. Ik zeg tegen haar dat het blijkbaar haar lot is dat ze Alzheimer krijgt en dat het mijn lot is dat ik een moeder met Alzheimer krijg. Zo heeft iedereen zijn eigen uitdagingen in het leven.

10 December

Een keer of vijf bellen voldoet vandaag. Mijn moeder vertelt dat T zo lief is dat ze zelfs boterhammen voor haar smeert tussen de middag, dat dat gaat helemaal goed daar. Om een uur of zeven vraag ik haar of ze al heeft gegeten. "Nee, helemaal vergeten" zegt ze, dus ik zit door de telefoon een preek af te steken dat ze moet eten. "Oja, ik zal zo iets opwarmen" zegt ze dan, maar gelijk begint ze weer over wat anders en dan is ze het eten weer vergeten. Ik moet het steeds herhalen en dat gaat ongeveer een kwartier door tot ze ineens zegt: "ik ga nu verder met eten hoor". En dan blijkt dus dat ik haar tijdens het eten gebeld heb en dat haar half lege bord vlak naast haar staat.
En even later belt zij weer met de vraag of ik een agenda voor haar wil kopen. Maar dat heb ik al een keer gedaan. En dan volgt er een raar, onnavolgbaar verhaal, waar ik geen touw aan vast kan knopen en, als ik de telefoon op de speakerstand zet, mijn man ook niet. Ze heeft het over agenda's, adresboekjes, foto's maken en vrienden, het lijkt of ze foto's van haar adresboekje wil maken voor haar vrienden. Of misschien wil ze toch kerstkaarten maken? Af en toe gok ik iets maar dat blijkt dan weer niet goed. Een paar keer vraagt ze "snap je het"? Maar ik snap het dus niet en dat zeg ik ook, en dan probeert ze het weer opnieuw. Uiteindelijk zeg ik maar dat ik morgen, als ik bij haar ben, wel samen met haar zal uitpluizen wat ze nou precies wil. Dit is echt frustrerend en mijn man en ik hebben het er nog een tijdje over wat ze nou bedoelde, maar we komen er gewoon niet uit. Ik weet niet of ze misschien de verkeerde woorden gebruikt of zich rare dingen in haar hoofd heeft gehaald die voor ons gewoon onbegrijpelijk zijn.

13 December

Nadat ik vrijdag even langs ben geweest en gisteren samen met mijn man een groot deel van de dag aan het werk ben geweest bij mijn moeder, zijn we er vandaag alweer vroeg bij. Gisteren had mijn moeder bedacht dat ze vanmorgen in bad wilde voordat de thuiszorg zou komen en dus moet ik er al om 11 uur zijn. Maar ze heeft een slechte ochtend, aan haar uitleg over het waarom daarvan kan ik geen touw vast knopen, in ieder geval wil ze nu niet in bad. Ik ben een beetje pissig omdat wij ons hebben zitten haasten om op tijd bij haar te zijn maar bedenk me al snel dat het geen zin heeft pissig te zijn en dus beperk ik me maar tot 'gewoon chagrijnig', zeker als ik daarna een boterham voor haar wil smeren en de pot pindakaas uit m'n vingers laat vallen. Ik heb ook een slechte ochtend. Zeker nu.
De dame van de thuiszorg heeft een handig schema voor het pleisters plakken. De pleisters mogen binnen 14 dagen niet op dezelfde plek geplakt worden en het is lastig om dat allemaal op de gok te doen, zeker als er zoveel verschillende mensen aan het plakken zijn. Ze is snel weer weg en dan gaat mijn moeder bad. Ik was haar rug, pak schone kleren voor haar en help haar bij het aankleden. Ik weet niet hoe het zou gaan zonder hulp maar als ik haar even laat begaan heeft ze haar trui zo aan dat ze één arm door de halsopening heeft en heeft ze haar sloffen verkeerd om aan. Misschien dat ze er uiteindelijk zelf wel zou uitkomen maar het wordt wel steeds lastiger. Schoenen aantrekken wordt al een aardig complexe aangelegenheid voor haar.

Mijn man is samen met mijn zoon, die we voor de gelegenheid hebben ingehuurd, buiten bezig. Ik vermaak me 's middags met het verven van een muur en een kozijn in de oude slaapkamer van mijn moeder, zodat dat weer een beetje toonbaar is voordat er nieuwe vloerbedekking gelegd wordt. Mijn moeder is inmiddels helemaal gehecht aan haar nieuwe slaapkamer beneden. Ze wil er niet meer weg, precies zoals we dat bedacht hadden. Na het project 'slaapkamer' staat het volgende project alweer te wachten: haar werkkamer. Gisteren heeft ze er eindelijk in toegestemd dat we die gaan opruimen. Dat is weer een mega klus, maar het moet toch een keer gebeuren en nu kan het rustiger dan wanneer we wachten tot zij er niet meer is en het huis ontruimd moet worden.
Mijn moeder hobbelt van boven naar buiten en van buiten naar boven, vraagt doorlopend of we het niet koud hebben, wat we aan het doen zijn, of het niet te koud is voor de paarden, of we nog koffie willen. Niet dat ze ooit koffie maakt trouwens. Het lijkt wel of het haar is bijgebleven dat ze koffie moet aanbieden maar de rest van het ritueel is verdampt. Ze vraagt steeds of we koffie willen maar ze maakt nooit meer koffie. Wel voor zichzelf als ze alleen is, maar niet als er anderen in de buurt zijn.
Voor we weggaan eten we nog gezamenlijk en moeten we haar meermalen verzekeren dat het echt niet te koud is voor de paarden om buiten te lopen. Volgens mij gelooft ze er niks van.