16 November

Toen ik vanmiddag mijn moeder belde om aan te kondigen dat ik eraan kwam om haar naar een verjaardag te brengen, bleek ze net terug te zijn van diezelfde verjaardag. Ze had er zelf aan gedacht, was gaan lopen en had zelfs als cadeautje iets van haar zelf ingepakt. Ze vertelde dat ze eerst bij vier huizen had aangebeld voordat ze eindelijk het juiste adres te pakken had.
Maar ik was verrast dat ze het zelf geregeld had en had dus onverwacht een paar uurtjes gewonnen.

17 November

Vandaag was het de spannende dag van de uitslag bij de geriater. Vanmorgen vroeg belde mijn moeder al, om half acht, dus gelukkig niet midden in de nacht. Ze zei ook dat ze al een hele tijd op was en had gewacht met bellen tot het licht werd. Goed gedaan! Maar we moesten er pas vanmiddag naar toe dus ze kon rustig weer naar bed om nog wat slaap in te halen.

De geriater haalde de foto's op haar beeldscherm tevoorschijn en die waren overduidelijk: mijn moeder heeft de ziekte van Alzheimer. Haar hersenen zijn duidelijk gekrompen, vooral de 'geheugengebieden', waar op het plaatje zwarte gaten in zitten. Bovendien is op de foto's te zien dat mijn moeder waarschijnlijk een paar lichte herseninfarcten heeft gehad als gevolg van vernauwde bloedvaten. Dit was op het plaatje te zien als lichtgrijze gebieden in de hersenen. Dat is dus waar mensen zogenaamde 'vasculaire dementie' van krijgen'. Maar los van wat er op het beeldscherm allemaal te zien was, is het volgens de geriater duidelijk dat bij mijn moeder de symptomen van de ziekte van Alzheimer overheersen.

Mijn moeder vroeg gelijk "hoe lang" ze nog had, waarop de geriater zei dat ze gezien haar lichamelijke conditie nog wel heel lang meekon. En ze haakte daar gelijk bij aan door te zeggen dat er medicijnen waren die het ziekteproces misschien een beetje konden vertragen. Deze medicijnen zijn er in de vorm van pillen en van pleisters, maar ze kunnen vervelende bijwerkingen met zich meebrengen, zoals buikpijn, misselijkheid en diarree maar mijn moeder wil het wel proberen. En toen kwam de geriater met iets wat als een geniale zet klonk: de pleisters moesten dagelijks door een verzorgende van de thuiszorg bij mijn moeder opgeplakt worden om te zorgen dat ze niet verkeerd (teveel, te weinig of op de verkeerde plek) gebruikt zouden worden. In eerste instantie reageerde mijn moeder alsof ze door een wesp gestoken werd: "Oh nee, geen thuiszorg", maar toen ik zei dat het ook niet hoefde, alleen maar als ze die medicijnen wilde hebben, ging ze uiteindelijk toch akkoord. Het hele verhaal moest nog een keer of vijf uitgelegd worden en haar weerstand tegen thuiszorg moest nog een keer of vijf weggepraat worden maar toen, eindelijk, zette ze haar handtekening op het aanvraagformulier. Ze vond het vreselijk, volgens mij vind ze die thuiszorg nog erger dan die Alzheimer. Ze was bijna in tranen en heeft nog even tegen de geriater aangepraat over hoe oneerlijk het was en dat ze altijd zo onafhankelijk was geweest. De geriater praatte een beetje met haar mee en dat deed ook wonderen voor hoe mijn moeder uiteindelijk tegen die jonge vrouwelijke geriater-in-opleiding aankeek. Als iemand haar maar naar de mond praat heeft ze gelijk het idee dat zo iemand op één lijn zit met haar en dus te vertrouwen is. Maar goed, dit soort vaardigheden zijn ook onderdeel van het beroep geriater denk ik.
Tussen de bedrijven door had ik wel begrepen dat er op zich niet persé een verzorgende van de thuiszorg nodig is, dat iemand anders, ik of de buurvrouw die pleisters ook wel kunnen plakken, maar dat dit een slimme zet is om haar toch aan thuiszorg te laten wennen.
Volgende week heb ik apart een afspraak bij een dementie-verpleegkundige in het ziekenhuis, die mij dan gaat voorlichten over het regelen van al dit soort dingen.

Toen we van de afdeling weg gingen was mijn moeder in tranen en ik had wel vreselijk met haar te doen. Ze zei dat ze er wel rekening mee had gehouden maar tegelijk ook weer niet. Het was toch een donderslag, ook al was het dan niet bij heldere hemel.
We zouden eerst ergens koffie gaan drinken maar uiteindelijk wilde mijn moeder toch liever naar huis.

Thuis gekomen heb ik mijn zus gebeld om te vragen of zij mijn moeder wilde bellen. Ik wilde van mijn moeder horen wat er van het gesprek in het ziekenhuis was blijven hangen. Mijn moeder kon alles redelijk goed vertellen en ze was ook wel blij dat ze haar verhaal even kwijt kon. Ze begon eigenlijk steeds optimistischer te klinken. Ze zei ook dat ze, hoe raar ook, haast opgelucht was omdat ze nu wist waar ze aan toe was en dat ze vast van plan was om niet bij de pakken neer te gaan zitten. Ik heb tegen haar gezegd dat ik dat echt heel sterk van haar vond en dat vind ik ook wel. Alles wat er vandaag gebeurd en gezegd is heb ik in de klapper gezet, zodat ze het nog rustig kan lezen als ze het niet meer precies weet. Vooral het verhaal van de thuiszorg is belangrijk, want misschien zou ze anders morgen weer zeggen dat ze echt nooit toestemming voor thuiszorg gegeven heeft.

Al met al weer een heftig dagje met een onverwachte wending, namelijk dat de thuiszorg-kogel door de kerk lijkt te zijn.

Ik ga proberen volgende week kopieën van de hersenfoto's te krijgen, dat durfde ik vandaag niet te vragen waar mijn moeder bij was.

18 November

Vanmorgen belde mijn moeder dat de tv het niet deed. Bijna automatisch ga ik er dan vanuit dat het aan haar ligt. Niets bleek minder waar toen we er vanavond even langs gingen om het probleem op te lossen: er was gewoon een storing in de buurt die al de hele dag duurde.
Ze zei dat het voordeel van zo'n storing was dat ze nu eens rustig in het boek had kunnen lezen dat mijn zus had gemaakt over de reis die ze twee jaar geleden samen hadden gemaakt. Slik, dat was dus het boek dat ik had gemaakt over de reis van 6 weken geleden. Ze deed alsof ze het boek voor het eerst had gelezen maar in ieder geval had ze er wel de hele middag van genoten. En dat was nou juist de bedoeling van dat boek geweest, dus in die opzet is het in ieder geval geslaagd.
Mijn moeder vertelde dat ze vanmiddag in paniek was geweest omdat ze bang was dat haar hond er vandoor was. Ze had in het bos en op straat lopen roepen. Uit de manier waarop ze het vertelde hadden we al gauw in de gaten dat ze rare dingen had lopen roepen, ze was compleet de kluts kwijt en zei zonder blikken of blozen dat ze bang was geweest dat 'het paard in de auto van een kennis was meegereden'. Ze had die kennis ook gebeld met die vraag. En toen wij er waren belde die kennis toevallig niet op om te vragen of mijn moeder weer een beetje 'back to earth' was. Ze bevestigde dat mijn moeder had gebeld met een warrig verhaal waarbij ze al haar dieren, de namen, de soort en de kleur door elkaar gehaald had.
Nou ja, de hond is in ieder geval weer terecht. De paarden ook trouwens, voorzover die kwijt zijn geweest.

21 November

Gisteren zijn we ook al even bij haar geweest, voor de boodschappen en een kopje koffie. Vandaag stond er weer een heel programma gepland. Vanmorgen vroeg al belde mijn moeder weer, hoe laat we naar de pedicure moesten. Dat was pas aan het begin van de middag en toen ik dat zei verzuchtte ze dat ze dan nog maar even ging slapen. Al dit soort afspraken staan uiteraard in haar agenda, met de tijd erbij, maar die snapt ze gewoon niet meer.
Halverwege de ochtend waren we bij haar en na de koffie was het eerste agendapunt om haar in bad te krijgen. Tenslotte ga je niet met smerige voeten naar de pedicure. Toen ze er eindelijk in lag riep ze mij om haar rug te wassen. Dat was wel weer even slikken, dat ben ik niet gewend maar zij deed alsof het de normaalste zaak van de wereld was en ach, wat maakt het ook uit. Bij de pedicure bedachten we gezamenlijk dat de thuiszorg die over een tijdje gaat komen om die pleisters op haar rug te plakken ook wel haar nagels kan insmeren met een lotion tegen nagelschimmel. Dat spul heeft ze al een half jaar in huis maar het is onmogelijk om haar uit zichzelf iedere ochtend haar voeten te laten wassen en in te smeren. Die routine heeft ze nou eenmaal niet en die gaat ze ook niet meer aanleren. Mijn moeder lijkt al behoorlijk gewend aan het idee dat er thuiszorg gaat komen. Ongelooflijk.
Toen het uurtje pedicure er weer op zat ging ik met mijn moeder naar het dorp om een nieuwe broek voor haar te kopen en ..... alsof het zo uitgekiend was, daar was uitgerekend net de intocht van Sinterklaas op zijn paard, compleet met een drumband en een heleboel zwarte pieten, die pepernoten uitdeelden, ook aan mijn moeder. Mijn moeder huilde tranen met tuiten. Later zei ze dat dat kwam van alle herinneringen; het was net als vroeger. Toen we later bij haar thuis waren en een kennis op de thee kwam, deed ze uit zichzelf het hele verhaal.
Ondertussen was mijn man al een halve dag bezig geweest met blad blazen, iets dat een enorme klus is in de enorme tuin bij mijn moeder. En om de feestvreugde te verhogen en de zaterdagse rust voor de buren nog verder te verstoren ben ik met een hogedrukreiniger de stoep om het huis gaan schoon spuiten omdat die spekglad was van de groene aanslag. Het was er een geweldige, lente-achtige dag voor maar uiteindelijk waren we pas aan het begin van de avond weer thuis. Er gaat heel veel tijd zitten in die moeder van mij. Dat gaat uiteraard ten koste van andere dingen en dat is best lastig af en toe. Toen we vanavond thuis kwamen waren we allebei geradbraakt, grieperig, hadden we geen zin meer om te koken, hebben we chinees aangerukt en zijn heel vroeg het bed ingedoken. Ik had eigenlijk een feest maar ik kon het gewoon niet meer opbrengen om daar heen te gaan. En later op de avond, toen ik er al een paar uur slaap op had zitten,  belde mijn moeder weer een paar keer met een heel warrig verhaal over mannen die aan haar gevraagd hadden waar mijn dochter woonde. Ik weet niet wat er van het verhaal klopte maar ze bleef er maar op aandringen dat ik mijn dochter moest bellen om te vragen of alles goed met haar was, terwijl ik haar steeds zei dat mijn dochter gewoon thuis was. Misschien heeft ze weer een rare droom gehad, net als de vorige nacht toen ze gedroomd had van kinderen die elkaar tijdens de eerste wereldoorlog overhoop schoten. Daar raakte ze vanmorgen maar niet over uitgepraat en af en toe leek het ook of ze realiteit en haar droom door elkaar gooide.

22 November

Vanmiddag zijn we heel even bij mijn moeder geweest. Het was de bedoeling om langer te gaan en het tuinwerk af te maken maar ik was echt niet lekker en doodmoe en dan heb ik ook een heel kort lontje als ik bij haar in de buurt ben. Dat merkt ze en dan reageert ze net zo geagiteerd terug met het gevolg dat het risico op zinloze ruzies levensgroot is. We zijn dus eigenlijk heel snel, zonder koffie te drinken, weer afgetaaid en ik heb de rest van de dag in bed doorgebracht. En dat was ondanks de hoofdpijn en koorts eigenlijk wel even lekker relaxed.