2 November

Als ik nou bedenk wat voor bijzonderheden er te melden zijn over vandaag dan realiseer ik me dat veel dingen die een jaar geleden heel erg zouden opvallen, nu al niet meer zo bijzonder zijn.
Vanmorgen belde ze eerst met een verhaal over de vuilcontainers. Ze heeft, zoals de meeste huishoudens in Nederland, groene en grijze containers en in haar verhaal kwam ze daar niet meer op en had ze het over gele en blauwe containers. Ook heb ik haar in één telefoongesprek minstens vijf keer opnieuw moeten uitleggen dat niet zij naar het ziekenhuis hoefde maar dat de dierenarts langs zou komen. Tenslotte vond ze dat ik dan maar weer gebak moest halen om te vieren dat ze niet naar het ziekenhuis hoefde. Dit heb ik, by the way, niet gedaan.
De dierenarts kwam dus vanmiddag en moest de inentingsboekjes van de paarden hebben en toen vroeg mijn moeder hem doodserieus of ze dan in het buitenland waren geweest. In haar verhalen haalde ze steeds de hond, de kat en de paarden door de war. We hadden van te voren de dierenarts willen inlichten over haar 'state of mind' maar dat was niet nodig, hij had binnen een paar minuten wel in de gaten wat er aan de hand was.

Toen de dierenarts weg was kregen we koffie. Ze zette de koffie voor mijn man neer en vroeg hem "zit er genoeg in?", waarop mijn man zei dat het zo prima was en toen zei ze "ja, want voor de hond gaat er altijd veel meer bij".
Tenslotte, voordat we weggingen, zei ik tegen haar dat ik morgen weer zou komen om met haar naar de huisarts te gaan voor de griepprik en dat ze dan misschien vanavond even in bad wilde gaan om schoon te zijn. Meestal waren dit soort gelegenheden voor haar nog wel aanleiding om in bad te gaan maar sinds een paar dagen maakt ze af en toe grapjes over mijn 'gemoeder', dus haar enige reactie was eigenlijk dat ze begon te lachen als een ondeugend kind dat lekker toch niet gaat doen wat het moet doen. En bovendien zei ze ook nog dat ik haar echt niet hoefde te brengen, dat ze er zelf wel heen kon lopen maar dat ik natuurlijk wel mee mocht als ik graag wilde. "Oké" zei ik, "ik vind het prima als je gaat lopen maar ik wil je ook brengen als je dat liever zou willen, dus zeg jij het maar". Een hoop getwijfel en uiteindelijk zei ik dat ze er nog maar even over moest nadenken. Ik ben benieuwd hoe dit morgen gaat.

3 November

Het ging boven verwachting en dat was ook wel weer een aparte ervaring. Ik was er helemaal vanuit gegaan dat ze op het laatste moment toch wel aan de bel zou trekken maar dat gebeurde niet, dus uiteindelijk heb ik haar gebeld en gevraagd of het allemaal goed ging. En het ging allemaal goed, zei ze. Ze wist even niet waar het oproepformulier voor de griepprik lag en ze wist ook niet precies hoe laat ze er moest zijn maar ze was het niet vergeten en ze was vast van plan om erheen te gaan lopen. Ook toen ik nog een keer nadrukkelijk aanbood dat ik best met haar wilde rijden bleef ze vastbesloten. Ik was er niet helemaal gerust op en ben met de auto op een strategische plek gaan staan om te zien of ze echt wel lopend daar langs zou komen. En jawel hoor. Weliswaar wat te laat maar met ferme pas, alsof ze minstens 20 jaar jonger was, liep ze naar de huisarts. Ik verplaatste mezelf steeds met de auto een stukje zodat ik haar min of meer vanuit verdekte plek kon bespioneren. Het voelde ook niet echt goed eerlijk gezegd, nogal vals om stiekem vanuit mijn warme auto mijn oude moeder te achtervolgen terwijl zij door weer en wind moest lopen. Ik kon haar koppigheid wel waarderen en tegelijk had ik ook een beetje een raar gevoel van overbodigheid. Toen zij klaar was bij de huisarts heb ik haar een paar straatjes verder ingehaald en opgepikt met het smoesje dat ik 's middags nog een afspraak in de buurt had en dat ik haar dus wel kon ophalen. Ze was nauwelijks verbaasd, stelde verder geen vragen maar zei dat ze nog naar de winkel wilde om pindakaas te kopen. Ze is zo ongeveer verslaafd aan pindakaas en vertrouwt er ook op dat dat goed is tegen Alzheimer. We hebben dus even boodschappen gedaan, waarna ik haar thuis heb afgezet en naar mijn afspraak ben gegaan.
Ze had het vandaag ook prima zonder mij gered.

6 November

Gisteren heb ik de buurman op mijn moeder afgestuurd. Ze was continu telefonisch in gesprek en ik had geen zin om daarvoor heen en weer te gaan rijden. Er was niets aan de hand, gewoon de telefoon niet goed teruggelegd. "Ik was in gesprek omdat mijn adresboekje onder het bed was gevallen" zei ze. Daar ben ik verder niet op in gegaan.
Vandaag waren we er omdat de dierenarts weer kwam, wat mijn moeder totaal vergeten was. Daarna heb ik gauw even wat te eten voor haar gehaald want de voorraad magnetronmaaltijden was op maar ik had geen tijd om uitgebreid boodschappen voor haar te doen. Dat mag morgen weer.

7 November

En inderdaad, de zaterdag stond weer in het teken van boodschappen doen. Ze belde vanmorgen al dat haar hele planning in de soep was gelopen omdat de paarden waren uitgebroken. "Uitgebroken?" Ze bleek te bedoelen dat één van de paarden niet precies deed wat zij wilde, namelijk in de stal blijven staan en al het eten opeten dat zij had gegeven. En daarom, zo zei ze, had ze geen boodschappen kunnen doen en morgen kreeg ze een vriendin en ze moest wat lekkers hebben bij de koffie en dat lukte nu echt niet meer, dus als ik toevallig in een winkel kwam ......... Complete flauwekul natuurlijk, dit ritueel wordt opgevoerd omdat ze het niet rechtstreeks wil vragen want daarmee zou ze toegeven dat het haar zelf niet lukt om boodschappen te doen. Ze wil een smoes, een excuus hebben om mij boodschappen te laten doen. Maar goed, ik had die boodschappen al lang ingecalculeerd en dit gedrag van haar ken ik ook al eeuwen, dus ik maak me er niet meer druk om.

's Middags, toen ik daar was tapte ze ineens uit een ander vaatje. Maandag gaan we naar de dierentuin en ze zei dat ze daar foto's wilde maken en die in de doka wilde gaan afdrukken. Ze vond namelijk dat er de hele dag niets uit haar handen kwam. Ik zei dat ze altijd zo druk was met de beesten (tot grote hilariteit van ons en later ook van haarzelf verstond ze dat ze altijd zo druk was met feesten en dat begon ze heel ernstig tegen te spreken) maar uiteindelijk zei ze toen dat dat allemaal wel meeviel en dat ze wel een 'oud wijf' leek, want "alleen demente bejaarden zijn de hele dag bezig met hun beesten". En dat leek dus weer zo'n zeldzaam moment van zelfkritiek, dat kennen we helemaal niet van haar. We zullen wel eens zien of ze zich die foto's maandag nog kan herinneren, waarschijnlijk niet. Die doka is een pakhuis, dus hoe leuk ook het idee dat ze daar weer wat zou willen doen, dat is nog niet zomaar geregeld. Verder zat ze vanmiddag een paar keer te klagen dat ze zo snel achteruit ging en dat ze niet zoveel geluk had als Hugo Claus, die er pas na tien jaar een eind aan had gemaakt.

Omdat ze morgen een vriendin op bezoek krijgt heb ik een grote pan soep gemaakt, dan kunnen ze dat eten met stokbroodjes en lekkere kaasjes. Ik heb haar tien keer gezegd dat de soep voor morgen was en dat ze vanavond wat anders moest eten maar ik was nog geen half uur weg naar andere familie of ze belde al: "vanavond moet ik toch die soep eten?" Ze bleek de soep alweer opgezet te hebben. Ik heb haar dus nog een keer uitgelegd dat de soep voor morgen bedoeld was en dat ze een magnetronmaaltijd uit de koelkast moest halen. Vijf minuten later belde ze weer. "Dus die soep was voor vanavond hè?" En weer heb ik het haar uitgelegd en nu tegen haar gezegd welke magnetronmaaltijd ze moest pakken en haar op het hart gedrukt dat ze het gas uit moest zetten er er verder af moest blijven. Ik ben later nog bij haar langs gereden om te kijken of het fornuis uit stond en dat was inderdaad zo maar ondertussen had ik wel besloten binnenkort de gaskraan dicht te draaien zodat ze in ieder geval geen ongelukken kan maken met het fornuis. Het is wel weer een lastig dilemma om dat achter haar rug te doen maar ja, anders heeft het geen zin.