22 Oktober

De dag dat we terug kwamen hadden we gelijk een verjaardag te vieren, dus de familie, inclusief mijn moeder kwamen op visite. Mijn moeder heeft altijd in gezelschappen, op verjaardagen en dergelijke, het hoogste woord gehad, altijd uitgebreide verhalen over van alles en nog wat. Soms hingen mensen aan haar lippen want de verhalen waren soms wel leuk of interessant maar vaak ook kon ze veel te lang uitweiden over kennissen van kennissen van kennissen en was ze heel erg irritant dominant aanwezig. Maar nu zat ze de hele tijd stilletjes op de bank en zei bijna niets. Ik denk dat ze bang is om rare dingen te zeggen en daarom liever haar mond houdt. Dat moet voor haar waarschijnlijk heel moeilijk zijn.

23 Oktober

Vanmiddag hebben we de voorraden bij mijn moeder weer aangevuld, de was gedaan en de keuken opgeruimd en schoongemaakt. Er stond afwas van de hele week. Ze doet wat dat betreft echt helemaal niets meer. Daarna hebben we koffie met haar gedronken en wat gepraat, onder andere over het aanstaande onderzoek op de geheugenpoli. Ze zei dat ze er vreselijk tegenop ziet. En ze gaf ineens blijk van een voor haar doen ongekende zelfreflectie: "ik ben altijd iemand geweest die altijd alles beter wilde weten. Als iemand iets zei ging ik er altijd tegenin en dat lukt me nou niet meer want ik kom niet meer uit mijn woorden. Maar als ze in het ziekenhuis zeggen dat het mis is dan denk ik dat ik het toch beter weet en als ze zeggen dat er niets aan de hand is dan geloof ik het ook niet."
En even later zei ze dat ze het zo erg vond dat het zo'n belasting voor ons was, in één adem gevolgd door het verhaal over een man die zijn vrouw met Alzheimer met een smoesje meegelokt had naar een verpleegtehuis en haar daar had achtergelaten. Het schoot door me heen dat ze er misschien bang voor was dat wij dat met haar zouden doen en ik voelde me gelijk schuldig dat ik informatie bij een verpleegtehuis had ingewonnen. Maar ik heb er niet echt veel op gezegd, behalve dat het vreselijk is. Wat moet je ook zeggen?
Ik heb in de paar dagen dat we weg waren een boekje gelezen van Claudia Wolff, "De laatste scènes met onze ouders. Ouder worden en dementie." Het heeft me aan het denken gezet over mijn eigen houding naar mijn moeder toe omdat sommige beschrijvingen in het boek zo heel erg herkenbaar (en confronterend) waren. Zo wil ik om de één of andere reden nooit dat mijn moeder het idee krijgt dat ik het leuk vind om naar haar toe te gaan. Altijd probeer ik haar subtiel toch even de boodschap mee te geven dat het me veel energie kost, dat mijn werk in de knel komt, dat het best wel een eind rijden is. Dat is natuurlijk ook zo. Het kost ook veel energie maar het heeft totaal geen nut om dat er elke keer weer in te wrijven. Integendeel, zij wordt er alleen maar chagrijniger van. En ik heb me dus af zitten vragen waarom ik niet gewoon aardig tegen haar kan doen. Waarschijnlijk zijn daar wel verklaringen voor te verzinnen vanuit een hoop oud zeer maar in ieder geval is deze houding op dit moment helemaal niet functioneel (meer) en ik heb me dan ook heilig voorgenomen er afstand van te gaan nemen. Om dat, althans, te proberen.

25 Oktober

Mijn goede voornemen is gelijk op de proef gesteld. We waren met z'n drieën bij mijn moeder, mijn man, één van mijn kinderen en ik. We hadden lekker een stuk gewandeld en nadat ik eerst nog had bedacht dat ik mijn moeder mee had kunnen vragen zodat zij ook wat afleiding op de zondagmiddag had, heb ik dat uiteindelijk niet gedaan. Ik wil niet dat ze altijd en overal in mijn leven aanwezig is, ik moet ook gewoon met mijn eigen gezin leuke dingen kunnen doen zonder haar erbij. Maar aan het eind van de middag moesten we toch even naar haar toe om de zware containers bij de weg te zetten. We troffen haar buiten, paniekerig over het hooi voor de paarden waar weer van alles aan mankeerde volgens haar. Ze had al een heleboel weggegooid en wilde dat wij direct ergens anders hooi gingen regelen. Op zondagmiddag dus. Het probleem met mijn moeder is dat ze haar beesten overvoert. Ze probeert er wel goed voor te zorgen maar heeft er geen benul meer van wat "goed" is. Als een paard even geen zin heeft om hooi te eten, omdat hij misschien al voor de derde keer in een uur hooi heeft gekregen, krijgt mijn moeder de zenuwen en gaat hem tenslotte maar boterhammen en koekjes voeren uit angst dat dat paard te weinig binnen krijgt. Gevolg is dus dat die paarden veel te dik zijn en nu zag de buik van één van de paarden er ook een beetje raar uit waardoor we gelijk het besluit namen dat we de volgende dag de dierenarts zouden inschakelen. Misschien heeft die genoeg gezag om ervoor te zorgen dat mijn moeder niet zoveel voert want zodra wij er iets van zeggen scheldt ze ons gelijk de huid vol.
Binnen in de woonkamer had de hond weer "een ongelukje" gehad, oftewel hij had op een kleedje gepoept en zat de kat om eten te miauwen. Ook zagen we een aan flarden gescheurd boek liggen, dat de hond blijkbaar te pakken had gekregen. Met mijn moeder was geen redelijk woord te wisselen. Ze had buiten gelopen zonder jas, was dus nat geregend en haar kleren zaten ook nog eens vol met hooi. Ik heb de hondenpoep opgeruimd, de hond en de kat eten gegeven maar toen had ik mijn portie met haar ook wel weer helemaal gehad. Gelukkig had mijn man dit keer iets langere adem en wist hij haar met een hoop tact een beetje rustig te krijgen voordat we weg gingen. Maar eenmaal in de auto waren we het er helemaal over eens:  dit kan niet meer langer zo. Maar ja, met die constatering hebben we het probleem nog niet opgelost.