12 Oktober
's Avonds kregen we het foto-/dagboek van de reis via de post bezorgd en dat hebben we nog even naar mijn moeder gebracht. De reactie was als verwacht: super enthousiast. Hopelijk geeft dat wat licht in donkere dagen.
Ze vertelde dat ze haar broer had gebeld om te vragen of hij al wat opgeknapt was.  Zo'n actie valt tegenwoordig op: het gaat goed met haar vandaag. En juist vandaag heb ik een groot deel van de dag op internet zitten zoeken naar informatie over thuiszorg, PGB, verpleeghuizen. En juist vandaag heb ik een mailtje gestuurd naar een verpleeghuis dat sympathieker overkwam dan andere, waar ze huisdieren toelaten. Alleen om nadere informatie te vragen en toch voel ik me een soort verrader. Ik heb het aan mijn zus verteld, ik wil dit soort dingen niet op eigen houtje aanzwengelen.

13 Oktober
Mijn moeder belde in de loop van de dag paniekerig op. Ik moest onmiddelijk al het geld van haar rekeningen halen en ook mijn eigen geld. Ze had op de tv gezien dat de DSB bank onder curatele was gesteld en dat mensen niet meer bij hun geld konden en ze was bang dat zij nu ook al haar geld zou kwijt raken. Ik kon haar gelukkig gerust stellen, we zijn geen klant van DSB.
Dit soort telefoontjes krijg ik wel vaker. Ze hoort dan iets op tv, blaast het heel erg op of snapt de strekking helemaal niet en betrekt het dan vervolgens op zichzelf zodat ze ineens in een rampscenario is beland.

14 Oktober
We zijn met z'n vieren bij haar geweest. Ik was al wat eerder, heb boodschappen voor haar gedaan en eten gemaakt zodat we allemaal gezamenlijk konden eten. Toen ik aankwam was ze, op een ongebruikelijke tijd, bezig met een pony voeren. M'n tenen gingen spontaan krom staan toen ik haar tegen die pony hoorde praten alsof het een baby was, waarbij ze handje voor handje probeerde hooi te geven. Het hooi had ze in een plastic zakje meegenomen. Maar goed, dat was verder niet zo erg. Wel erg was dat de drinkbak helemaal droog stond en toen ik daar iets van zei, antwoordde ze dat dat expres was omdat ze die net schoon wilde maken. Dat was gewoon een vette smoes om te maskeren dat ze vergeten was water te geven. Er staan nog meer drinkbakken, dus rampzalig is het niet, maar die ene bak hoort gewoon altijd vol te zitten met schoon drinkwater.
Binnen stonk het naar poep en na een zoektocht naar de herkomst daarvan bleek de overloop vol te liggen met proppen wc-papier, vol met poep. Ook lag er een elektrische wekker, helemaal onder de poep. Echt heel erg goor. Ik heb het opgeruimd en vervolgens mijn moeder gevraagd of de hond weer een 'ongelukje' had gehad. En toen kreeg ik weer een warrig verhaal. "Nee, niet de hond en ook niet de kat maar iets anders." Ik vroeg wat dat 'anders' dan was en toen zei ze "het was iets anders maar ik weet het niet meer en hij is zó zindelijk dat hij zich onder het bed verstopt om te poepen". Arme hond. Die was waarschijnlijk weer niet uitgelaten 's avonds. Maar als ik dat suggereer ontkent ze in alle toonaarden.

Later op de middag, toen we thee zaten te drinken, heb ik tegen haar gezegd dat ik tegen de buren zou gaan zeggen dat we een paar dagen weg zijn, zodat zij in ieder geval op de hoogte zijn en ik ze kan bellen als er iets met haar is of als ze ineens weer paniek krijgt, zoals een paar dagen geleden. Ze wilde het eerst niet. Ze zei dat ze zich schaamde en dat mensen erover zouden praten als ze het wisten. Ik heb toen gezegd dat ik niets tegen ze zou zeggen wat ze niet al wisten, behalve dat wij een paar dagen weg zijn. En ik heb ook gezegd dat de buren echt wel in de gaten hebben dat ze af en toe een beetje verward is en dat ze zich daar niet voor hoeft te schamen. Is makkelijk gezegd natuurlijk, ik snap ook wel dat het allesbehalve leuk voor haar is. Maar ik moest toch wat, ik wil gewoon dat ik iemand kan bereiken als ik zo'n paniekerig telefoontje krijg terwijl ik in het buitenland zit. Uiteindelijk snapte ze dat ook wel en stemde ze erin toe. Ik heb nu met de buren afgesproken dat ik ze altijd kan bellen als er iets aan de hand is, dat is wel een stuk rustiger.

Na het eten zijn we naar Ikea gegaan waar wij spullen voor de kamers van de kinderen moesten halen en mijn moeder wilde mee. Ze heeft de hele avond met haar dikke jas aan stilzwijgend achter ons aangelopen. Af en toe heb ik haar gevraagd of ze het nog wel leuk vond en dan zei ze "ja" maar die indruk wekte ze niet echt, zelfs niet tijdens de koffie-met-gebak.  Ik denk dat ze in het bijzijn van haar kleinkinderen bang is rare dingen te zeggen en daarom maar helemaal haar mond houdt.

Toen we, na haar thuis afgezet te hebben, 's avonds laat thuis waren, belde ze om te zeggen dat ze zo had genoten van het samen eten en samen naar Ikea gaan.


15 Oktober
Tegen etenstijd belde ze om te vragen of 'die plastic bakjes' in de magnetron konden. Ik vroeg welke plastic bakjes ze bedoelde. "Die etensbakjes van de hond en de kat" zei ze. Ik vroeg of ze van plan was het eten van de kat op te warmen en toen zei ze "Ja .... eh ... oh nee, dat hoeft niet hè"?
Nee, zucht ... dat hoeft inderdaad niet. Wat zou ze denken en voelen als ze zich ineens realiseert dat ze op het punt stond om kattenvoer op te warmen. Zou ze er iets bij denken en voelen?

16 Oktober
Ik heb voor mijn moeder voor een week boodschappen in huis gehaald. Haar hulp was er en die maakt inmiddels over mijn moeders hoofd heen afspraken met mij over wanneer ze weer moet komen. En ik vraag over mijn moeders hoofd heen aan de hulp of zij voordat ze weggaat, even wil checken of de afwasmachine het goed gedaan heeft en de stekker er uit wil halen. En ik hou mijn hart vast of het allemaal wel goed gaat in de komende week.