7 oktober

Gisteravond zijn we thuis gekomen. We hebben bij haar gegeten en gezorgd dat alles voor elkaar was en zij zo naar bed kon. Vandaag moet ze weer een beetje in haar ritme zien te komen. Ze heeft gelijk al weer een kennis op bezoek die nieuwsgierig is naar alle belevenissen. Mijn moeder zegt tegen haar dat ik een boek aan het maken ben met verhalen en foto's, en dat die kennis daar alles wel in kan lezen. Heel summier vertelt ze ook een paar dingen maar soms klopt daar niks van. Zo ben ik in het buitenland met haar hond bij een dierenarts geweest. Zij was daar niet bij maar in haar versie is zij bij de dierenarts geweest en vraagt ze me ook nog of ik dat eigenlijk wel wist.
Ik maak een afspraak voor haar met de pedicure, wat hard nodig is. Terwijl ik met de pedicure aan de lijn zit en mijn moeder vraag of een bepaalde datum goed is, zegt mijn moeder dat het niet nodig is want ze heeft haar vingernagels pas nog geknipt.
Even later vertelt ze dat ze bananen aan de ponies heeft gegeven. We hadden al gezien dat er veel bananen op waren. Later, als we haar gezegd hebben dat de bananen voor haar zijn en niet voor de ponies zegt ze dat ze zich waarschijnlijk vergist heeft omdat bananen zo op wortels lijken. Ze zijn allebei langwerpig. Maar ze had gelukkig wel eerst de schil eraf gehaald. Ze moet er zelf ook om lachen.
We warmen een maaltijd voor haar op en hoewel ze eerst vindt dat dat niet nodig is, zegt ze later dat ze die dag nog niets gegeten heeft en rammelt van de honger. Het is dan half zes.

9 oktober

Vanmorgen belde ze alweer vroeg met een heel verhaal, o.a. dat ze nu een banaan aan de hond had gegeven. Ze leek het helemaal normaal te vinden. Vanmiddag hebben we boodschappen voor haar gedaan en ik heb een paar nieuwe broeken voor haar gekocht, op de gok. Ze bleek toch minder afgevallen dan ik had ingeschat want de broeken waren allemaal te klein en ik moet dus gaan ruilen.

10 oktober

Ik moest vroeger op dan me lief was om met haar naar de pedicure te gaan en zoals ik al had verwacht was ze niet op het afgesproken tijdstip klaar maar moest ze nog schone sokken en schoenen aan, haar gebit indoen en haar haren kammen. Ze was hogelijk verbaasd dat het al zo laat was en gelukkig was ik zo vroeg dat ik haar nog net op tijd bij de pedicure kon krijgen. Na een hoognodige behandeling, waarvan ze zichtbaar genoot, gingen we een broek ruilen en praatte ik haar een nieuwe trui aan waar ze later zielsgelukkig mee was. Bij haar thuis gekomen kreeg ik haar zo ver dat we haar kast gingen uitmesten waar nog kleren in lagen van 50 jaar geleden die nooit weg mochten maar die inmiddels door muizen en motten tot onbruikbare vodden zijn gedegradeerd. Mijn moeder is een gigantische verzamelaarster en haar huis lijkt af en toe meer op een pakhuis. Maar die nieuwe trui deed 't hem. Ik zei tegen haar dat er in de kast geen ruimte meer was voor haar nieuwe kleren dus dat ze die dan ook maar op de grond moest laten slingeren en toen was ze ineens een stuk meegaander. Uiteindelijk zijn er 8 volle vuilniszakken met kleren het huis uit gegaan. Ik heb ze gelijk afgevoerd om te voorkomen dat ze ze toch weer leeg zou gaan halen. Morgen gaat ze naar de verjaardag van haar broer en daar is ze nogal nerveus over geloof ik. Ze vroeg steeds of ik nog even een kadootje wilde gaan halen, terwijl dat al geregeld was. En toen ze hoorde dat het kleinkind van haar broer ook op de verjaardag zou zijn, raakte ze daar ook mee in de war en dacht ze dat ze naar de verjaardag van dat kleinkind ging en wilde ze dat ik nog gauw even naar de speelgoedwinkel zou gaan om iets voor dat kind te kopen. Dit herhaalde zich een keer of vijf. Uiteindelijk heb ik alles duidelijk in haar map opgeschreven en steeds tegen haar gezegd dat het allemaal in de map stond.
Toen ik aan het eind van de middag op het punt stond te vertrekken liep ze met een arm vol hooi rond. Die bleek voor de hond bedoeld te zijn. "Eerste lustte hij het niet, maar nu wel" zei ze. Toen ik zei dat honden geen hooi lusten en dat de hond bovendien ook al gegeten had ging ze daar eerst eigenwijs tegen in ("wel waar, hij lust wel hooi") maar later haalde ze haar schouders op en draaide zich om. Ik had het idee dat ze zich toen ineens realiseerde dat er iets niet klopte.
Volgende week zijn we vijf dagen naar het buitenland en ik vraag me serieus af hoe dat dan met haar en de dieren moet. En dit gaat natuurlijk een steeds groter probleem worden. Als ze bananen en hooi aan de hond gaat geven, gaat er toch echt iets helemaal verkeerd.

11 oktober

Vanmiddag zou ze dus naar de verjaardag van haar broer. Van te voren belde ze ineens helemaal in paniek en huilend op. Ze was iets kwijt en ze wist niet meer wat en ze dacht dat ik had gezegd dat ze ergens in een groene kast moest zoeken. Ze had mijn telefoonnummer ook niet meer kunnen vinden en had verschillende mensen uit het telefoonboek gebeld om naar mij te vragen, uiteraard tevergeefs. Uiteindelijk had ze toch haar adresboekje gevonden met mijn nummer erin en had ze mij dus kunnen bereiken. Ik schrok behoorlijk van haar telefoontje en we zijn zo snel mogelijk naar haar toe gegaan. Onderweg belde mijn tante met de mededeling dat de verjaardag niet door ging omdat mijn oom ziek was geworden. Heel vervelend voor hem maar gezien de paniek bij mijn moeder was het misschien wel beter voor haar. We troffen haar helemaal ontredderd aan en er was geen touw aan haar verhalen vast te knopen. Op een gegeven moment opperde ik dat ze misschien op zoek was geweest naar haar nieuwe trui, die onder een kastje met groene schappen lag en toen zag ik zo'n "eureka" reactie bij haar. Dat was het dus geweest. Ik had niets over een groene kast gezegd maar ze had zelf ergens in haar hoofd opgeslagen dat die trui bij die groene schappen lag, alleen was ze inmiddels ook vergeten dat het de trui was die ze zocht. Ze zei dat ze zich zo geneerde dat ze van alles vergat, dat het normaal was om dingen te vergeten als iemand een herseninfarct heeft gehad maar dat zij het voor zichzelf zo stom vond. Ik zei toen dat het voor iemand die bijvoorbeeld Alzheimer heeft ook normaal is om dingen te vergeten maar dat ik natuurlijk niet wist of dat bij haar het geval was en toen zei ze dat zij er zelf inmiddels we van overtuigd is dat ze Alzheimer heeft. Maar ze zei er ook gelijk bij dat het bij haar misschien heel lang duurt en dat heb ik toen maar beaamd. Ik heb mijn telefoonnummer met een dikke rode stift op haar telefoon geschreven zodat ze dat nu in ieder geval altijd kan vinden. Verder hebben we afgesproken dat we een metalen plaatje laten maken met haar adresgegevens en mijn telefoonnummer, zodat ze dat altijd om haar nek of als armband bij zich kan hebben.

Verder vond ik vanmiddag in een keukenkastje een nogal smerig geheel van een magnetronmaaltijd waar al gaatjes in geprikt waren met daar bovenop een boterham die aan twee kanten besmeerd was met pindakaas en honing. Daaruit konden we wel concluderen dat ze gisteravond dus niets gegeten had.
En hoewel we bij binnenkomst gelijk gevraagd hebben of ze de hond al had uitgelaten en zij daar bevestigend op antwoordde, konden we uit het feit dat de hond later in de woonkamer had gepoept wel opmaken dat die dus helemaal nog niet was uitgeweest. Haar slaapkamer is inmiddels zo smerig geworden doordat de hond en kat er eten, slapen en af en toe piesen en poepen,  dat je er eigenlijk alleen nog met een gasmasker op naar binnen kan maar mijn moeder vond het tot nu toe onzin om daar iets aan te doen. Maar nu hebben we haar ineens zo ver dat ze accepteert dat we in haar slaapkamer zeil gaan leggen in plaats van de gore vloerbedekking die er nu ligt en dat ze in de tussentijd zo lang in een kamer beneden gaat liggen. We hopen dat als we het daar een beetje gezellig maken, ze er na een tijdje niet meer weg wil. Er liggen daar tegels op de vloer zodat het goed schoon te houden is en ze hoeft de stijle trap niet op en af met hond en al. Uiteraard gaan we dus helemaal geen haast maken met het leggen van het zeil.
's Middags kwam er een kennis van haar langs en ik heb ze samen de foto's van onze reis op mijn laptop laten zien. Mijn moeder, die de foto's al een paar keer gezien heeft, vond het prachtig en zei steeds dat ze de foto's voor de eerste keer zag. Ook verwarde ze een paar van haar oude vrienden op de foto's met elkaar. Voordat we weg gingen hebben we een maaltijd voor haar opgewarmd en haar aan het eten gezet.
We maken ons nu nog meer zorgen over onze vijf dagen afwezigheid volgende week.

Het was dus nogal een heftig middagje waarin er in haar dementie weer een stap achteruit gezet lijkt te zijn en tegelijkertijd in de bespreekbaarheid daarvan een stap vooruit.
Tussen al deze stress door wordt het een steeds automatischer ritueel dat mijn man en ik daar de was, de afwas, de boodschappen, de beesten en de rest van het huishouden doen en hebben we het er met z'n tweeën steeds vaker over dat "het" niet veel langer meer zo kan. Mijn moeder is het punt nu wel heel dicht genaderd dat ze niet meer alleen kan wonen. Eigenlijk kan dat nu alleen nog omdat wij er zo vaak zijn en haar van alles uit handen nemen.