8 September

We zijn bij de huisarts geweest. Hoewel ik haar duidelijk gezegd heb dat ik niet mee hoefde naar de spreekkamer (ik had de huisarts van te voren telefonisch gesproken) wilde ze toch dat ik er bij zou zijn. Ze begon zelf aan hem te vertellen dat ze af en toe in de war was en bang was dat ze Alzheimer had, dat ze daar haar hele leven al bang voor was geweest en dat ze nu wilde dat het onderzocht zou worden. Ik was verbaasd, ze klonk heel helder en helemaal niet verward. De huisarts hoorde haar verhaal aan en ging vervolgens een testje met haar doen. Ik zat er een beetje met kromme tenen naast want de vragen die hij stelde waren echt van kleuterniveau maar op veel van die vragen wist mijn moeder dus geen antwoord. Ze wist niet welk jaar het is, ze wist niet in welke provincie ze woont, ze kon de som 100-7 niet maken. Toen de huisarts haar vroeg 3 woorden te onthouden (appel, sleutel, tafel) die hij een paar minuten later zou vragen, wist ze na die paar minuten niet eens meer dat ze woorden had moeten onthouden. Later, thuis, heb ik op internet de test opgezocht, het is de "Gestandaardiseerde Mini-Mental State Examination", die o.a. hier te zien is. Voor de test kan maximaal 30 punten gescoord worden, bij een score van 23 of lager is er sprake van cognitieve stoornissen, bij een score van 18 of lager van ernstige cognitieve stoornissen. Ik kon het niet heel duidelijk zien maar volgens mij schreef de huisarts 15 bij de score en dat zou helaas ook wel ongeveer kloppen met de resultaten van de test. De huisarts legde uit dat de score aanleiding gaf om haar door te verwijzen naar een gespecialiseerde afdeling in het ziekenhuis waar ze nader onderzocht zou worden en waar ze ook een gesprek met haar zouden hebben over hoe ze zo lang mogelijk zelfstandig zou kunnen blijven.
Het wonderlijke was dat ze opgetogen was toen we bij de huisarts weg waren. Ze zei dat ze blij was dat de test wel goed gegaan was en dat ze doorverwezen werd, dat ze eindelijk zekerheid zou krijgen. Ze had dus niet echt in de gaten dat ze er bij de test niet veel van gebakken had, ze bagataliseerde de dingen die ze niet wist met "ach ja, vroeger had ik ook examenvrees". Maar toch leek het of ze op een ander niveau wel weer wist dat er wel iets aan de hand was want tegelijk zei ze dat het ook goed was dat ze begeleiding zou krijgen. In ieder geval was ze blij en vond het een dag om te vieren, dus zijn we maar ergens op een terrasje gaan zitten en hebben koffie met gebak genomen. Ook heb ik haar voorgesteld een grote map te kopen en daarin van alles op te schrijven zodat ze dingen kan teruglezen, als een geheugensteuntje en daar was ze het gelijk mee eens. We zijn dus ook nog even naar een winkel gegaan waar ze zelf een map heeft uitgezocht (het werd er een met een foto van een tijger).

11 september

Vandaag moest ik hoognodig boodschappen voor haar doen. Ik was heel druk omdat ik ook nog moest werken en had geen tijd om samen met haar te gaan omdat dat altijd tien keer zoveel tijd kost. Toen ik in de winkel liep belde ze toevallig met de vraag of ik nog boodschappen moest doen en of ik dan voor haar pindakaas wilde meenemen. Ik zei dat ik net bezig was met boodschappen voor haar en toen reageerde ze teleurgesteld, ze had wel mee gewild zei ze. Ik heb haar uitgelegd dat dat vandaag dus niet kon maar dat ik over een half uurtje bij haar zou zijn met de boodschappen. Toen ik bij haar aan kwam stond ze klaar in de tuin. Klaar om mee boodschappen te gaan doen. Ze was verbaasd en later weer teleurgesteld dat ik de boodschappen al had gedaan. Totaal vergeten dat we een half uur daarvoor via de telefoon contact hadden gehad. Even later belde iemand vanuit het ziekenhuis om de afspraak te maken op de geheugenpoli. Het wordt eind oktober en het neemt bijna een hele dag in beslag, van half elf tot vier uur. Mijn moeder was hoogst verontwaardigd dat het nog zo lang duurde voordat ze daar terecht kon, want het was toch zo belangrijk voor haar dat ze de uitslag kreeg. En dan te bedenken dat ze twee jaar lang niet onderzocht wilde worden. Ze vroeg of ze niet gewoon de uitslag konden zeggen en toen moest ik haar nog weer uitleggen dat er nog geen uitslag is, dat ze eind oktober onderzocht wordt en dat dan later pas de uitslag komt. Ik ben wat later op de dag pannenkoeken met haar gaan eten en toen was ze weer zo blij als een kind.