1 September

Ik ben dinsdagmorgen bij haar geweest, toen moest ik iets ruilen bij Ikea en kwam ik er min of meer langs. Niet dat ik er zin in had maar ik had het idee dat het er toch een keer van moest komen en hoe langer je wacht hoe moeilijker dat wordt. Maar het werd daar weer een verhaal op zich ........
 
Toen ik aankwam kwam ze net met de hond uit het bos aanlopen, jas aan en met haar dikke wintermuts op. Voor alle duidelijkheid: ik liep met een t-shirt met korte mouwen, het zal een graad of 22 geweest zijn. Ze had weer een vieze spijkerbroek aan, grijze sokken, waarvan één binnenstebuiten over haar broekspijpen en daaronder haar zwarte schoenen die onder de modder zaten van het bos. Ik ben zo langzamerhand wel gewend aan dat plaatje en ik weet inmiddels ook wel dat elke poging om haar schone kleren aan te laten trekken leidt tot het tegenovergestelde: een koppige demonstratie van haar zelfbeschikkingsrecht waarbij ze tegelijk voor de zoveelste keer haar harde oordeel velt over zoveel burgerlijkheid. Geheide ruzie dus. Ik probeerde het iets diplomatieker aan te pakken en vroeg haar of ze later ergens koffie wilde gaan drinken. Ik zei dat ik eerst nog even iets moest ruilen bij Ikea en dat ik haar dan later zou ophalen zodat ze nog tijd had om zich eventueel even te verkleden. Maar ze trapte er niet in of had er domweg geen zin in en zei dat we ook wel gewoon thuis koffie konden drinken. Oké dan.
Ik ging gauw de koffie maken zodat ik in ieder geval zeker wist dat die in schone bekers terecht kwam. Niet dat ik echt bang was dat ze me voor zou zijn want meestal zegt ze wel dat ze koffie gaat maken maar vergeet ze het vervolgens weer. Toen we in de kamer zaten begon ze over boodschappen doen. Ze had nog eten nodig en moest naar AH. We spraken af dat ik haar zou afzetten bij AH, vervolgens even naar Ikea zou rijden en haar daarna weer zou oppikken. En toen kon ik het toch weer niet laten en vroeg of ze dan niet op z'n minst haar andere schoenen aan wilde trekken als ze naar de winkel ging, omdat deze nog onder de modder zaten. Maar nee, aan haar schoenen mankeerde niks, vond ze. En ik nog denken dat ik er gelukkig niet naast hoefde te lopen ......
 
Enfin, we kwamen bij de AH en ik stopte om haar uit te laten stappen. Toen begon ze heel zielig te doen. "Oh, ik dacht dat we naar Ikea gingen, daar had ik me net zo op verheugd". Ik legde haar uit wat we hadden afgesproken en dat ik alleen maar naar Ikea ging om iets te ruilen, dat ik daar waarschijnlijk in een paar minuten weer weg zou zijn. Ze zakte fysiek in elkaar en liet haar armen in een vrije val naast zich bungelen en mompelde (duidelijk verstaanbaar) "Ach ja, mij is ook nooit wat gegund, ik heb nooit uitjes". Ik probeerde tegen beter weten in nog met redelijke argumenten haar klaagzang te bezweren maar tevergeefs. En toen ben ik maar weer gezwicht en met duidelijke tegenzin, gevloek en overdreven veel gas geven richting Ikea gereden. Toen we halverwege waren zei ze dat ik haar ook wel eerst bij AH mocht afzetten. "Nee", zei ik, "ik blijf niet heen en weer rijden. Nu ga ik eerst naar Ikea".
 
Na Ikea, wat ongeveer 10 minuten kostte waarbij ik haar in de auto heb laten zitten, zijn we naar AH gereden en omdat het alternatief zou zijn dat ik zelf een uur in de auto op haar zou moeten wachten ben ik ook maar met een winkelwagentje naar binnen gegaan om dan in ieder geval maar het onaangename met het nuttige te verenigen. Ik heb haar een tijdje vanaf een afstandje staan observeren en af en toe bekroop me het gevoel dat ze gewoon aan het treiteren was. Bij de kaasafdeling heeft ze bijvoorbeeld een minuut of tien gestaan, heeft ze alle soorten in haar handen gehad, met samengeknepen ogen geprobeerd te lezen wat erop stond, wat waarschijnlijk niet lukte zonder leesbril, om vervolgens alles weer op een verkeerde plaats terug te leggen en tenslotte niets te kopen. Dit ritueel herhaalde zich bij meerdere afdelingen. Tenslotte heb ik tegen haar gezegd dat de parkeertijd bijna verstreken was, dat ik geen zin had om voor nog een uur parkeergeld te betalen en dat ik bovendien ook nog meer te doen had en toen heb ik haar toch maar even een handje geholpen. Op een gegeven moment zag ze bij iemand witte druiven in het wagentje liggen en die wees ze me aan: "Kijk, die heeft van die groene dingen. Ik wil wel van die zwarte dingen hebben die je kunt eten". Dus ik dacht dat ze zwarte druiven bedoelde maar nee, uiteindelijk bleek dat ze dropjes wilde.
Bij de kassa wilde ze pinnen met haar bankpas maar was ze haar pincode vergeten. Ze zei zo hard dat iedereen in de buurt het kon horen dat ze toch echt zeker wist dat het 017 was. Gelukkig had ik nog een andere pas en kon ik voor haar betalen.
 
Thuis gekomen vertelde ze hoe ze haar fiets van de fietsenmaker had gehaald, eerder die week, lopend met aan één hand de fiets en aan de andere hand de hond. Dat moet een hele onderneming zijn geweest en het is toch minstens 2 kilometer. Ik vroeg of ze al op de fiets naar het dorp was geweest en toen zei ze dat ze dat niet durfde omdat het slot het soms niet deed. Ik ging even kijken naar het slot. Dat bleek een onhandig slot te zijn waar in ieder geval een sleuteltje voor nodig was, dus ik vroeg het sleuteltje aan haar en toen zei ze dat er geen sleutel voor nodig was. Ze deed me voor hoe ze de fiets op slot had gedaan: ze draaide het plastic beschermdopje voor het sleutelgat een kwartslag en bewoog toen de fiets een beetje heen en weer. "Kijk, nou staat 'ie op slot" zei ze. De fiets stond tegen een paar dozen en de trapper zat tegen die dozen aan waardoor hij niet achteruit kon bewegen. "Maar soms doet het slot het ineens niet". Ik probeerde haar uit te leggen dat de fiets niet op slot stond maar dat hij niet kon rijden omdat de trapper tegen die dozen aan stond en ik liet zien dat als de fiets een klein stukje van de dozen af stond hij gewoon kon rijden. Maar dat was te logisch gedacht. Ze was zeker van haar zaak en begon het mij opnieuw voor te doen. En toen bedacht ze zich nog iets. "Kijk, als ik hierin knijp gaat hij ook op slot, kijk maar" en ze kneep de handrem in en duwde tegelijk tegen de fiets om mij te overtuigen dat ze echt gelijk had.
Tja, daar sta je dan. Met al je goede verstand en je logica en je geduld valt hier niets tegen te beginnen. "Vooral niet in discussie gaan" zegt iedereen steeds. En dat is een goed advies maar heel lastig op te volgen.
Ik ging eerst maar eens even kijken of ik een fietssleuteltje kon vinden. Ze liep achter me aan als een hondje. Toen ik een bakje met allemaal sleuteltjes leeghaalde, had ik ineens een stapel bankbiljetten in m'n hand. Zij stond ernaast en keek met grote ogen. "Oh, hé, goh, hoe komt dat daar nou"? Als we ooit het huis helemaal leeg moeten halen en dat zal zeker ooit een keer gebeuren, dan kunnen we niets zomaar weggooien, alles moeten we controleren op verstopte stapels geld. Ik vond tussen de briefjes van vijftig zowaar het fietssleuteltje en het slot werkte ook nog, maar het was werkelijk niet aan haar uit te leggen hoe. Uiteindelijk heb ik maar met haar afgesproken dat we een keer een makkelijker slot op haar fiets laten zetten.
 
Inmiddels was ik al een keer gebeld door het thuisfront waar ik bleef, zo lopen mijn bezoekjes aan haar altijd uit, maar ik moest nog één lastig onderwerp aansnijden, namelijk een afspraak bij de huisarts voor een doorverwijzing naar de geriater. Héél voorzichtig vroeg ik haar of ze nog steeds naar de dokter wilde, dat die nu terug was van vakantie en dat we nu dus een afspraak konden maken. Nee, ze wilde niet naar de dokter. Ze wilde naar een geriater maar dacht dat dat toch te duur zou zijn. Ik heb haar snel uitgelegd dat de verzekering dat zou betalen als de huisarts haar naar de geriater zou verwijzen en dat die dat vast wel zou doen. En toen was het goed. Pfffffffff, dat viel mee. Morgen gelijk de huisarts bellen.


4 September

Tijdens mijn werk werd ik gebeld: mijn moeder had haar auto tegen de gevel 'geparkeerd'. Gelukkig zat ik in de buurt en ik ben er even langs gegaan. De schade viel mee maar zij was in tranen, niet eens zozeer van de schrik maar van het besef dat het autorijden ook niet meer gaat. Ze heeft zich altijd zo verheugd op alleen met haar autootje op reis gaan, maar het is er nooit van gekomen en het zal er ook nooit meer van komen. Wij vinden haar al lang een gevaar op de weg maar dat is altijd nogal onbespreekbaar geweest en we hadden eigenlijk net bedacht dat we de accukabels maar eens los moesten maken, zodat ze niet meer de weg onveilig kan maken. Dat lijken simpele oplossingen maar toch zitten daar ook weer haken en ogen aan. We moeten dan bijvoorbeeld ook de garage inlichten want die gaat ze zeker bellen als ze haar auto niet aan de praat krijgt en dan krijgt ze daarvan te horen dat die accukabels los zitten en weet ze dat we achter haar rug haar aan het saboteren zijn. We hadden de auto al achterstevoren op de inrit geparkeerd omdat ze niet achteruit kan rijden en ze daarom dus niet echt de weg op zou kunnen maar we hadden niet bedacht dat ze misschien zou vergeten dat ze niet achteruit kan rijden.

Het is inderdaad triest dat ze niet meer kan rijden en ik begrijp haar verdriet daarover maar al te goed. Ik heb maar geprobeerd haar een beetje te troosten met het feit dat de auto in ieder geval geen schade had maar ondertussen ook gezegd dat ze inderdaad beter niet meer kan gaan rijden omdat het risico op ongelukken te groot is.  Maar ja ...... of dat blijft hangen is maar zeer de vraag.

Inmiddels is ook de afspraak met de huisarts gepland op 8 september.