In deze herfst ben ik deze website gestart. Dat is niet voor niets. Ik zie mijn moeder nu steeds duidelijker afglijden of 'vervagen' zoals zij het zelf wel eens heeft genoemd. En ook ben ik me er nu meer dan ooit van bewust dat dit proces hoe dan ook impact heeft op mij en mijn gezin. Ik moet er hoe dan ook mee dealen, zelfs als ik er voor zou kiezen om niets voor haar te doen zou dat zo'n gewetenswroeging opleveren dat ik daar veel last van zou hebben. Het is eigenlijk een keuze uit twee kwaden.

Met enige moeite heb ik me gerealiseerd dat je elke keuze ook als uitdaging kan zien, want dat waarvoor je het meest bevreesd bent is waarschijnlijk dat waardoor je het meest met je eigen onvermogens wordt geconfronteerd. En dat wat je moeilijk vindt kan je meestal wel leren als je je daarvoor tenminste openstelt. En dat is nou precies wat ik wil. Me openstellen voor dat wat onvermijdelijk op me afkomt werkt bevrijdend in tegenstelling tot proberen het lot te ontlopen, wat heel veel stress oplevert omdat het toch niet lukt.

Dit zijn zo wat overpeinzingen in de herfst. Per week (zie weeknummers links) beschrijf ik de ontwikkelingen bij mijn moeder.